Κυριακή, 9 Ιουνίου 2013

''ΑΛΑΤΙ'' του Γιώργη Π. Δρυμωνιάτη (ΚΥΘΗΡΑ)


Σκιές μου, φωτιές και αέρηδες,
μοναξιές των βουνών.
Θεός μου η κόλαση
της εγκατάλειψης πάνω στ’ άσπλαχνα
γήινα κράτη.
Με πήραν τα καράβια να με πάνε στην έρημο.
Την πλατιά σαν ψυχή.
Μικρό το νησί κι ο Ήλιος ανέμελος.
Που χωρεί η χαρά;
Κι αυτό το πέλαγος, τ’ άφραγο χάος!!
Καραβάνια έκανα τις λέξεις μου
να με πάνε στην άμμο, στης λάβρας τη γη….
Θα διψάσω τις μέρες της στέγνιας;
Μπορεί κι η θωριά να σβηστεί.
Μα θα ρθει κι η χαρά η στερνή.
Θα χωρέσ' η χαρά στο χάος μου....

Ως σκέπτομαι πως τίποτα είμαι,
κάτι είμαι, …κλαίω.
Αλλά τι; Αλάτι ίσως;
Άλας στη γεύση των ημερών.
Άλας όλως..

γ.π.κ-δρ
Από την ΕΠΙΒΙΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ
Categories:

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου