Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ από την Δημήτρια Φωκά



- Βασιλικός κι αν μαραθεί ,

την μυρωδιά την έχει...


- καθένας με τους προγόνους του...


- να μην ντρεπόμαστε όσοι ήμασταν κάποτε 

λίμπρο ντ΄όρο...

Σημείωση ιστολογίου: 
μεγάλη η ευθύνη , να αποδείξει καθένας και καθεμία ότι είναι αντάξιος του καλού οικογενειακού παρελθόντος του, ή ακόμα καλύτερα να δημιουργεί αυτός ένα έντιμο παρελθόν για τους απογόνους του...






Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018

''Κεφαλονίτικη Νεραλατιά'' ή Ριγανάδα του Τάνη Τόκκα

Υλικά
Ψωμί ξερό
Κομιντόρια ή μεγαλύτερες ντομάτες ώρμες
Λάδι
Ξύδι
Αφράλα
Ρίγανη
Θρούμπι
Προετοιμασία
Παίρνουμε ξερό κρίθινο ή σταρένιο ψωμί και το κόβουμε σε φέτες μεσαίου πάχους. Μπορούμε επίσης να χρησιμοποιήσουμε φρυμένο ψωμί ή και γαλέτες
Βουτάμε τσι φέτες για λίγα μινούτα μέσα σε ένα αγγειό με νερό ή τσι βρέχουμε κάτου από την βρύση και μετά τσι απιθώνουμε μέσα σε μια γαδένα απλή.
Παίρνουμε ώρμα κομιντόρια τα ζύφουμε απά τσι φέτες, μετά τα ψιλοκόφτουμε σε μπουκουνάκια και τ’ απιθώσουμε στο ψωμί
Ρίχτουμε αειπάνουθέ τσου λιόλαδο και ξύδι, τ’ αρτύζουμε από μια πρέζα αφράλα και ρίγανη ανακατωμένη με λίγο θρούμπι. Κάποια νοικοκυρόσπιτα είχανε και έχουνε το φαμόζο κεφαλονίτικο ροδόξυδο, το οποίο προσδίδει εξαιρετικά λεπτή γεύση και άρωμα
Βάζουμε ανάμεσα στα κομιντόρια τυρί ή στούμπα ή πρέντζα.
Γλωσσάρι
Αγγειό, το= δοχείο, σκεύος
Απλή = εδώ το ρηχό
Αφράλα, η =ανθός θαλασσινού αλατιού
Γαδένα, η= λεκάνη
Θρούμπι, το= θυμάρι
Κομιντόρο, το = μικρότερη ντομάτα
Μπουκούνι =κομμάτι μικρό
Πρέτζα, η =στην Κεφαλονιά μαλακό τυρί που γίνεται από τρίμματα τυριού (φέτας)
Στούμπα ,η= στην Κεφαλονιά μαλακό τυρί που γίνεται από τρίμματα μυζήθρας
Τυρί =στην Κεφαλονιά η φέτα
Φαμόζο =σπουδαίο
Σημείωση
Η Κεφαλονίτικη νεραλατιά ή ρηγανάδα, είναι μια πλήρης καλοκαιρινή υγιεινή τροφή που δεν έχει χρεία μαγερέματος. Δεν κοστίζει ιδιαίτερα, τρώεται ευχάριστα για πρωινό ή απογεματινό κολατσιό όπως επίσης και για γιόμα ή δείπνο. Μπορεί ακόμα να προσφερθεί χωρίς τυρί. Ανήκει στα απλά αλλά μοναδικά πιάτα της cucina povera και όπως λέγεται ήρθε στα ελληνικά νησιά και τις παράκτιες περιοχές μέσω των βενετσιάνων. 

Τρίτη, 29 Μαΐου 2018

ΜΑΡΚΑΤΟ ΛΗΞΟΥΡΙΟΥ του Ορέστη Καππάτου



Ληξούρι, αρχές 1954, φωτογραφία του Σπύρου Μελετζή. 
Οι κολώνες του «Μαρκάτου», έχουν απλώς γύρει , χωρίς να έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές, χωρίς να έχουν σκορπίσει. 
Το περίφημο αυτό κτίριο κτίσθηκε στα 1826, δέσποζε στο προσεισμικό Ληξούρι και δημιουργούσε δυο πλατείες , μια προς την θάλασσα (την εξωτερική ή θερινή), όπου υπήρχε το άγαλμα του Ηλία Μηνιάτη, (του πολύ σημαντικού ιεράρχη και Επισκόπου – εκκλησιαστικού ρήτορα του 18ου αιώνα) και την μέσα , την χειμωνιάτικη, όπου υπήρχε το άγαλμα του Στάμου Πετρίτση, (του ανθρώπου που χρηματοδότησε το Πετρίτσειο Γυμνάσιο). 
Αποτελούσε σημείο αναφοράς για την παλιά πόλη. 
Στο ισόγειο του κτιρίου και σε όλη την έκταση του περίστυλου στεγάζονταν καταστήματα, ενώ στον πρώτο όροφο με τον μεγαλειώδη εξώστη, στεγαζόταν το Δημαρχείο.
 Το κτίριο κατασκευάσθηκε από τον Κάρολο Νάπιερ (τον πλέον Φιλέλληνα και Φιλοκεφαλλήνα άγγλο Διοικητή της Κεφαλονιάς) σε έναν μεγάλο ενιαίο χώρο, ακριβώς για να δημιουργήσει δύο πλατείες και είχε 20 δωρικούς κίονες κατά μήκος και 8 κατά πλάτος (βόρεια και νότια). Υπάρχει και μια σημαντική ιδιαιτερότητα για την κατασκευή του, όπως βρίσκουμε σε γράμμα του Sir Charles James Napier ,προς την αδελφή του Emily, με ημερομηνία 25 Οκτωβρίου 1825 :
«Τα δυστυχισμένα ζώα (εννοούσε τις καμήλες) ήταν ξεκαμωμένα από τις κακουχίες. Ο Κέννεντυ και εγώ τις αγοράσαμε για να κουβαλάνε μεγάλους λίθους για τα δημόσια έργα της αγοράς του Ληξουρίου. Έτσι τρώνε καλά και δεν δουλεύουν σκληρά...». Ο Άγγλος Διοικητής είχε φέρει καμήλες από την ηπειρωτική Ελλάδα.
Η φωτογραφία  προέρχεται από το αρχείο της Αδελφότητας Κεφαλλήνων & Ιθακησίων Πειραιά , την βλέπουμε πρώτη φορά και αποδεικνύει ότι οι κολώνες στο Μαρκάτο, θα μπορούσαν να είχαν σωθεί.

Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

ΤΟ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟ ΧΡΗΜΑ...




  ... Οι καμπάνες πλερωμένες,
       
       έκαναν σα βουρλισμένες ... 



από το σατυρικό ποίημα του Διονυσίου Σολωμού « Το όνειρο »

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ της Δημήτριας Φωκά

 25 Απριλίου οι Βενετοί γιορτάζουν τον πολιούχο τους Άγιο Μάρκο .
Ήταν δυο έμποροι που βρήκαν στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου τα λείψανα του αγίου, ο Buono da Malamocco κι ο Rustico da Torcello και μετά από πολλές περιπέτειες τα έφεραν στη Βενετία το 828μΧ.
 Το λείψανο του Αγίου Μάρκου, όταν μεταφερόταν στην Βενετία πέρασε από τα νησιά Στροφάδια της Ζακύνθου. Τότε, κατά την παράδοση, αυτά σχίστηκαν στα δύο, για να περάσει ανάμεσα. Το γεγονός αυτό εκμεταλλεύτηκαν πολλές φορές οι μοναχοί της Αυτοκρατορικής Μονής των Στροφάδων, όταν ήθελαν να ζητήσουν κάτι από την Γαληνοτάτη.
 Στην φωτογραφία το πέρασμα του Αγίου Μάρκου από τα Στροφάδια, όπως το απαθανατίζει σε έργο του ο Paolo Veneziano!!!
Σήμερα είναι επίσης κι η γιορτή του τριαντάφυλλου..🌹η festa del bocolo.🌹
Οι Βενετοί χαρίζουν στην αγαπημένη τους ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.

Σύμφωνα με ένα μύθο μια τριανταφυλιά με κόκκινα τριαντάφυλλα φύτρωνε πάνω στον τάφο του Ευαγγελιστή. Ένας ναυτικός την πήρε και την φύτεψε στην αυλή του.Σαν πέθανε ο ναυτικός η τριανταφυλλιά που βρισκόταν πάνω στο όριο που χώριζε τις περιουσίες των δύο γιων του σταμάτησε να ανθίζει κι οι γιοι του κι οι οικογένειες τους χωρίστηκαν σε δυο αντίπαλα στρατόπεδα για το μοίρασμα της περιουσίας.Το μίσος κι η βεντέτα κράτησε πάρα πολλά χρόνια μέχρι που ένας γιος από τη μια μεριά ερωτεύτηκε ένα κορίτσι από την άλλη ...
Και τότε η τριανταφυλλιά άνθισε για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια!
Στην Κύπρο κατά τη διάρκεια της Βενετοκρατίας εορταζόνταν λαμπρά ο Άγιος Μάρκος και στις 25 Απριλίου διοργανώνονταν προς τιμήν του διάφορα αγωνίσματα.

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018

ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΕΤΑΞΑΣ και ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

Ο φιλίστωρ Ορέστης Καππάτος μας κάνει κοινωνούς με μια πολύ σημαντική πτυχή της ιστορίας της ελληνικής επανάστασης του 1821.
- Ένας Κεφαλλήνας εμψύχωσε τον απογοητευμένο Γερό του Μωριά, το δύσκολο καλοκαίρι του 1822. 
Η απόδειξη και η άγνωστη συνομιλία κόντε Ανδρέα Μεταξά και Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, πριν την μάχη των Δερβενακίων.
Στην θέση «Δερβενάκια» στα μικρά ορεινά περάσματα μεταξύ Κορίνθου & πεδιάδος του Άργους, στις 26 Ιουλίου 1822 διεξήχθη μια σωτήρια για την επανάσταση μάχη, η οποία αποτέλεσε ένα ισχυρό & καταλυτικό κτύπημα εις βάρος του Μαχμούτ πασσά της Δράμας, (Δράμαλη Πασά).
Όμως τί είχε συμβεί λίγες μέρες νωρίτερα;
 Ποιός ήταν αυτός που εμψύχωσε τον απογοητευμένο Θεόδωρο Κολοκοτρώνη;
Από τα «Απομνημονεύματα περί Ελληνικής Επαναστάσεως υπό Φωτάκου» , πρώτου Υπασπιστή του Γέρου του Μωριά (το πραγματικό όνομα του Υπασπιστή, ήταν Φώτιος Χρυσανθακόπουλος) και συγκεκριμένα στις σελ 186, 187 & 188, μπορούμε να βρούμε εκπληκτικά στοιχεία για εκείνες τις δύσκολες ώρες της επαναστάσεως. 
Μετά την επιβεβαίωση της είδησης καθόδου του Δράμαλη Πασά, επικράτησε στην Ελληνική πλευρά προβληματισμός και πανικός που έφθασε στα όρια ολοκληρωτικής απώλειας, όλων όσων είχαν επιτευχθεί μέχρι εκείνη την στιγμή. 
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης διέθετε δυο χιλιάδες στρατό, τον οποίο συντηρούσε με δικά του έξοδα. Έστειλε στην Νεμέα τους χίλιους επτακοσίους άνδρες του και κράτησε μόνον τριακόσιους κοντά του, οδεύοντας για τον Αχλαδόκαμπο. Εκεί συνάντησε Μανιάτες, οι οποίοι φοβισμένοι έφευγαν για την πατρίδα τους. «Στου διαβόλου την μάνα να πάτε Κακαβούλια, τους είπεν ο αρχηγός και ετράβηξε δια το Ταβούλι» . 
Στο χωριό αυτό, βρήκε πολλούς να έχουν καταφύγει από τους Μύλους & το Ναύπλιο, όπως τους Δημήτριο Υψηλάντη, Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Πάνον Κολοκοτρώνη, ΠαπαΦλέσα, τον Ιθακήσιο Δ. Ευμορφόπουλο, όλους φοβισμένους και ταραγμένους. Εκεί μετέβη και ο Κόντε Ανδρέας Μεταξάς με τους Σ. Παπαλεξόπουλο και Ανδρέα Καλαμογδάρτη. 

Η προσωρινή «Κυβέρνησις» (ή Εκτελεστικόν) είχε μπει σε καράβια. Γράφει ο Φωτάκος : « Όλοι απελπίστηκαν και ανεμοσκορπίστηκαν …θρήνος και κλαυθμός πολύς εγίνετο τότε εις όλην την πόλιν του Άργους.» Ο Κολοκοτρώνης είχε αδικηθεί λίγο καιρό πριν από την «Προσωρινή Κυβέρνηση», διότι παρά τις νίκες του σε Βαλτέτσι, Τριπολιτσά  κλπ, είχε παραγκωνισθεί και τα ηνία της εξουσίας είχαν περάσει σε ανθρώπους με ύποπτους στόχους.
 Όλοι φοβόντουσαν να του μιλήσουν.
 Ήταν 9η Ιουλίου 1822.
 Ο κόντε Μεταξάς ήταν ο μόνος που πήρε παράμερα τον Κολοκοτρώνη και του είπε τα κάτωθι λόγια : «Τι στοχάζεσαι Κολοκοτρώνη, ο χαϊμός της πατρίδος φέρει ατιμία εις εσένα. Εις τούτο ο λαός τι πταίει? Καθώς και η νίκη σου φέρει τιμήν , οι άλλοι φεύγουν, κρύβονται , σκεπάζονται, δεν μένει εις αυτούς τίποτε..» 
Πρώτη φορά τότε άκουσε με πολλή προσοχή τους λόγους του κόντε Λάλα, συγκινήθηκε βαθιά, και πήρε την οριστική του απόφαση να οργανώσει την άμυνα κατά του Δράμαλη Πασά.

 Τα θερμά πατριωτικά λόγια ενός Κεφαλλήνα, όπως αυτά έχουν αποτυπωθεί στα απομνημονεύματα του πρώτου Υπασπιστή, ήταν αυτά που έδωσαν ένα όραμα νίκης στα μάτια του Γέρου του Μοριά και τον έκαναν να βάλει , προσωρινά, στην άκρη την πίκρα του από τις μεθοδεύσεις του «Εκτελεστικού» και των διορισμένων «Μινίστρων» . 

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018

ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΠΥΛΑΡΙΝΟΣ Ο ΟΥΤΟΠΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗΣ


 Ο Φραγκίσκος Πυλαρινός γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς στα 1802. Γεννήθηκε δηλαδή, κατά την διάρκεια της Επτανήσου Πολιτείας, του πρώτου  ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.
Σπούδασε φιλοσοφία στο Παρίσι και εκεί στα 1830 γνωρίζει και ενστερνίζεται τον ουτοπικό σοσιαλισμό τον οποίο και θα προπαγανδίσει αργότερα στην Ελλάδα.
Το 1833 έρχεται στην Ελλάδα και εγκαθίσταται στο Ναύπλιο όπου μιλάει και  γράφει για έναν παγκόσμιο κοινωνισμό.
Το 1834 εμπλέκεται στην δίκη του Κολοκοτρώνη οπότε διώχνεται από την Ελλάδα και εγκαθίσταται στην Κεφαλονιά και ασκεί το επάγγελμα του δάσκαλου.
Στο νησί συμμετέχει στους αγώνες κατά της αγγλικής κατοχής οπότε και απελαύνεται στην Αθήνα.
Μετά το κίνημα της 3ης Σεπτέμβρη 1843, διορίζεται σαν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο με την βοήθεια του συμπατριώτη πρωθυπουργού Ανδρέα Μεταξά.
Τα πράγματα δεν ήταν απλά την εποχή εκείνη. Η ρωσόφιλη εφημερίδα Αιών, υποστήριζε σφόδρα τον Πυλαρινό και φυσικά ο ρωσόφιλος Μεταξάς. Η εφημερίδα καταγγέλει όσους εναντιώνονται στις παραδόσεις του, σαν όργανα του ξενισμού. Εδώ εννοεί το αγγλόφιλο κόμμα.
Η κατάσταση εκτραχύνεται και στις 15 Φλεβάρη 1845 ένας φοιτητής τον βρίζει σκαιά και τότε ο παραβρισκόμενος αδελφός του καθηγητή, χτυπάει τον εν λόγω φοιτητή. 



Είναι τα λεγόμενα Πυλαρινά.
Γενικά ο Πυλαρινός ακολουθεί την εγελιανή φιλοσοφία κατά την οποία κινητήρια δύναμη της ιστορίας είναι το πνεύμα και κάθε λαός δημιουργεί το δικό του ιδιότυπο πνεύμα που αποτελεί μέρος του παγκοσμίου πνεύματος.
Ο Παπαδιαμάντης έγραψε γι΄αυτόν: '' εδίδασκεν εις την γείτονα αίθουσαν ο γέρων Πυλαρινός, με κεραυνώδη φωνήν, όλος χειρονομίαν και έξαρσιν''.
Αγωνίστηκε για την ΄Ενωση των Ιονίων με την μητέρα Πατρίδα.
Απολύθηκε από την θέση του καθηγητού, επί κυβερνήσεως Κωλέττη και επανήλθε αργότερα με υποβαθμισμένο πλέον το μάθημά του.
Πέθανε σε ηλικία 80 χρόνων το 1882 στην Αθήνα.