Κυριακή, 29 Αυγούστου 2021

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΟ ΛΙΒΑΔΙ ΤΟΥ ΡΟΠΑ του Σταμάτη Κυριάκη*




Χτές το βράδυ περπατώντας στα Κουρτελάτσα συνάντησα έναν πλανόδιο μικροπωλητή παυλόσουκων.
Ήρθε η εποχή τους.
Αλλού τα λένε «Φραγκόσυκα» και δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλή φρούτα .
Στην Κέρκυρα και στην Βόρεια Ιταλία είναι τόσο αγαπητά που τα λέμε χαϊδευτικά «φρεσκαμέντο» και τα πουλάνε στους δρόμους έναντι ενός ευρώ το κομμάτι (καθαρισμένα).
Για πολλούς αποτελεί μυστήριο η μεγάλη αγάπη των Κερκυραίων για τα παυλόσουκα.
Η αλήθεια είναι ότι όταν οι Ενετοί επιδότησαν την δενδροφύτευση της Κέρκυρας με ελαιόδεντρα είχαν θέσει ως όρο να φυτευτούν επίσης στα όρια του κάθε κτήματος και παυλοσουκιές.
Οι παυλοσουκιές χρησίμευαν ως αντιπυρική ζώνη πρωτίστως και δευτερεύοντος ως αγκαθωτός φράχτης με νόστιμα και ζουμερά φρούτα.
Το δε λάδι πρωτίστως χρησίμευε για την παραγωγή σαπουνιού (το μόνο απορρυπαντικό της εποχής εκείνης) , για τον φωτισμό των πόλεων και τέλος ως τροφή με μεγάλη θρεπτική αξία.
Σοφοί οι πρόγονοι μας αλλά θα μου πείτε, τι σχέση έχουν όλα αυτά με το μικρό σπίτι στο λιβάδι του Ρόπα.
Έλα ντέ!
Ο πλανόδιος μικροπωλητής παυλόσουκων στα Κουρτελάτσα μου έφερε στο μυαλό τον Φτύμιο και το μικρό σπίτι στο λιβάδι του Ρόπα.
Καταρχήν ο «Φτύμιος» είναι ο «Θύμιος» άλλων τουριστικών προορισμών η ο «Ευθύμιος» της νεοελληνικής λογοτεχνίας.
Λέμε «Φτύμιος» κατά τον ίδιο τρόπο που κακοποιούμε διάφορες λέξεις τόσο της Αγγλικής όσο και της Ελληνικής γλώσσας.
Τις μικρότερης έκτασης κακοποιήσεις τις κάνουμε στις (χιλιάδες) Ενετικής προέλευσης λέξεις.
Λέμε για παράδειγμα «πάρκι» , «μπλέ ελεκτρί», «σούπεμάρκε», «Μισοκομείο», «Αστενομία», «Θηριοειδής» .
Εν ολίγοις κόβουμε το άβολο τελικό σύμφωνο της Αγγλικής και παραμορφώνουμε τις δύσκολες ελληνικές λέξεις.
Η πιο άγρια κακοποίηση της Αγγλικής νομίζω γίνεται στην λέξη «Πιτσιρουρί».
Η λέξη αυτή υποδηλώνει ευστοχία. Πώς λέμε.. «τον πέτυχε στο δόξα πατρί.».
Στην Κερκυραϊκή , λοιπόν, θα πούμε «τον επίτυχε μες στο πιτσιρουρί».
Η λέξη προήλθε από ένα επιφώνημα των Άγγλων αλλά και των Κερκυραίων παικτών του Κρίκετ στην κάτω πλατεία κατά την διάρκεια του αγώνα που υποδήλωνε ευστοχία «pitch in the ring».
Ενιγουέϊ.
Ξεφύγαμε πάλι.
Ο Φτύμιος, λοιπόν, είναι γόνος μια πάμφτωχης πολυμελούς Κερκυραϊκής οικογένειας και έχει στην ιδιοκτησία του ένα μικρό σπίτι στο λιβάδι του Ρόπα.
Το «λιβάδι του Ρόπα» πήρε το όνομα του (μάλλον) από έναν άγριο θάμνο που υπάρχει άφθονος στην περιοχή και που στην αρχαία ελληνική γλώσσα λεγόταν «Ρώπαξ».
Το μυαλό του ανυποψίαστου μέσου Έλληνα αναγνώστη θα πάει σε κάποιο απέραντο κάμπο.
Το Λιβάδι του ρόπα ήταν ένα μικρό έλος που (ματαίως) αποξηράνθηκε από τους Άγγλους και μετατράπηκε σε μία μικρή επίπεδη μακρόστενη ακαλλιέργητη έκταση .
Η γενική λογική του μέσου Κερκυραίου είναι να δίνουμε μεγάλες διαστάσεις σε μικρά πράματα.
Ο «Γυάλινος πύργος» , για παράδειγμα , είναι μια πολυκατοικία τριών ορόφων και ενός ημιώροφου.
Η ψηλότερη κορφή του «Όρους» είναι εννιακόσια ογδόντα μέτρα (μαζί με την κεραία της ΕΡΤ).
Η «Εθνική Λευκίμμης» και η «Εθνική Παλαιοκαστρίτσας» είναι δύο καρόδρομοι που μπροστά τους η επαρχιακή οδός Φλώρινας –Πρεσπών είναι Ελβετία.
Ενώ το «διεθνές αεροδρόμιο του Καποδίστρια» έχει γίνει ο εφιάλτης των πιλότων ανά τον κόσμο.
Στην προσγείωση ο πιλότος θα πρέπει να περάσει ξυστά από το καμπαναριό της Βλαχέραινας για να σταματήσει λίγο πριν από το πάρκι του Λίντλ.
Πάλι ξεστράτισα.
Ο Φτύμιος , λοιπόν, μετά από συνεχείς επεκτάσεις μετέτρεψε το καλύβι που κλερονόμησε από τον πατέρα του σε «βίλλα» και έτσι έγινε ο πρώτος πιτόρος της Κέρκυρας με βίλλα στο λιβάδι του Ρόπα δίπλα από τον καταυλισμό των Ρομά.
Είχε δε και την άποψη ότι οι Ρομά θα πρέπει να μετεγκατασταθούν εί δυνατόν «εις το Κράτσαλο» μακριά από τα μάτια του πολιτισμένου κόσμου.
Ο δεύτερος καημός του ήταν να κόψει τσι τριτοκοσμικές παυλοσουκιές από τα όρια του κτήματός του και να φτιάξει έναν πέτρινο φράχτη με κολονάκια όπου στην κορυφή θα αναπαύονται γύψινα λιοντάρια για να προστατεύουν την περιουσία του Κόντε πιτόρου.
Μιας και τόφερε η κουβέντα , «Πιτόρος» είναι ο ζωγράφος στην Ενετική διάλεκτο αλλά εμείς το χρησιμοποιούμε και για τους ελαιοχρωματιστές ,λίγο ως ειρωνεία και λίγο ως καταξίωση.
Τις προάλλες τον συνάντησα στην Ανουντσιάτα. Φορούσε τα ρούχα της δουλειάς και ερχόταν από ένα σπίτι που έχει αναλάβει να βάψει.
Επηρεασμένος από τις πυρκαγιές ανά την Ελλάδα με κοίταξε με ανήσυχο μάτι.
«Θυμάσαι πρόπερσι που έπιασε η μεγάλη πυρκαγιά στο λιβάδι του Ρόπα;»
Η «Μεγάλη πυρκαγιά» ήταν τέσσερα στρέμματα καλαμιώνας, χόρτα και μερικά πουρνάρια .
«Σταμάτησε μπροστά στο σπίτι μου. Έβαλε το χέρι του ο Άγιος Σπυρίδωνας και δεν εκαήκαμε ζωντανοί».
Το κοιτάω στα μάτια με τρυφερότητα και του χαϊδεύω αργά την σκονισμένη του φαλάκρα.
«Ο Άγιος Σπυρίδωνας , Φτύμιο μου , ασχολείται με πανούκλες, χολέρες , λέπρες καθώς και με γεωστρατηγικά ζητήματα όπως το Ασέδιο των Κορυφών. Το σπίτι σου σώθηκε εξαιτίας της οικονομικής κρίσης.»
Με κοιτάει με απορία.
«Αν πηγαίνανε καλά οι δουλειές σου , αγόρι μου, θα έκοβες τσι παυλοσουκιές και η στιά θα έμπαινε στο σπίτι.

*Κορφιάτης ακτιβιστής

Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2021

ΟΙ ΖΑΚΥΝΘΙΝΟΙ ΚΑΙ Η ΚΑΜΗΛΑ

 


Τις πρώτες ηµέρες του Ιουλίου του 1822 ο ∆ράµαλης πασάς µε την πολυπληθή στρατιά του εισέβαλε στο Μοριά. Για τις µεταφορές του άφθονου πολεµικού υλικού και των ζωοτροφών υπήρχαν τριάντα χιλιάδες µουλάρια και πεντακόσιες καµήλες, «άγνωστα» ζωντανά στους αταξίδευτους ρωµιούς. Τα συµπαθή µεγαλόσωµα θηλαστικά της ερήµου βρέθηκαν πολλές φορές ανυπεράσπιστα στο πεδίο της µάχης.

 Στις 28 Ιουλίου στο στενό του Αγιονορίου ο Νικηταράς εκτός από τους Τούρκους έβαλε στο σηµάδι και µια «άτυχη» καµήλα. Ο πολέµαρχος πυροβόλησε την καµήλα αντιλαµβανόµενος ότι ήταν φορτωµένη µε πυρίτιδα. Ο εκκωφαντικός θόρυβος της έκρηξης προκάλεσε πανικό στους Τούρκους. Άνθρωποι και ζώα έτρεχαν για να σωθούν, να βγουν το ταχύτερο από τη χαράδρα του θανάτου. Λάφυρα παντός είδους έπεσαν στα χέρια των Ελλήνων στο τέλος της µάχης. Ύστερα κι απ’ αυτό, η «φοβερή» στρατιά του ∆ράµαλη είχε νικηθεί στα στενά των ∆ερβενακίων.

 Ένα τεράστιο καραβάνι αποτελούµενο από 1236 υποζύγια (1200 µουλάρια και 36 καµήλες), οκτακόσια αραβικά άλογα και διακόσιους Τούρκους αιχµαλώτους πήρε το δρόµο για την Τριπολιτσά. Από εκεί οι επαναστάτες για να κάνουν γνωστή την «νίλα του ∆ράµαλη» στους άλλους Έλληνες έστειλαν λάφυρα παντού.

 Έστειλαν και στη Ζάκυνθο από το Μοριά χάρισµα µια καµήλα, λάφυρο από την καταστροφή του ∆ράµαλη. Μαζεύτηκε ο κόσµος στο λιµάνι για να δει τι ζωντανό ήταν εκείνο. Τέτοια θέαση δεν πρέπει να έτυχε άλλη καµήλα σε ολάκερη την πλάση. 

Ρώτησαν τότε οι Ζακυνθινοί έναν πολύξερο, µορφωµένο συµπατριώτη τους να τους πει τι ζώο είναι. Αυτός, αφού λίγο σκέφτηκε, είπε µε βεβαιότητα: «Είναι χίλιω χρονώνε λαγός»!

 * Ο Κυριάκος Σκιαθάς είναι εκπαιδευτικός αναλυτής - συγγραφέας

Δημοσιεύτηκε στην πατρινή εφημερίδα «Πελοπόννησος» 20/8/2021

Παρασκευή, 21 Μαΐου 2021

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΤΩΝ ΕΠΤΑΝΗΣΩΝ του Διον. Βίτσου




Ω Μομφεράτε και Ζερβέ και τόσοι Ριζοσπάσται
Εσείς εις δάφνας ιεράς φιλότιμοι κοιμάστε
Καθήκον εκθελέσαντες Ελλήνων αληθών.
Αλλά εμείς τι τάραχον ευρήκαμε παθών
Και εις ποιον περιήλθομεν απελπισίας σκότος,
Αφότου μας παρέλαβεν ο Γεώργιος ο Πρώτος;
Ο θέος σχωρέσε Γλάδστονα, και τόλεγες φωστήρα:
«Θα φύγουμε και μας λυπεί που θα σας πνίξει η ψείρα»

ΤΖΩΡΤΖΗΣ ΜΟΛΦΕΤΑΣ (1871-1916) , ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΖΙΖΑΝΙΟΝ», ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑ

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2021

''Η κερκυραϊκή λίσα'' του Γιάννη Καλαϊτζόγλου

 


Η κερκυραϊκή… Λίσα ( ίσιο-σιάδι... με επιφύλαξη )

Λίσα ονομάζαμε στην Κέρκυρα το ξύλινο στενόμακρο χαμηλό κάρο με τέσσερις ρόδες...
Το έσερνε ένα άλογο (Στην Ιταλία = Lizza = Είδος έλκηθρου για τη μεταφορά μεγάλων κομματιών μάρμαρου )
Σήμερα δεν υπάρχει τέτοιο μεταφορικό μέσο ,τουλάχιστον μέσα στην πόλη .
Το χρησιμοποιούσαν οι Κερκυραίοι για να μεταφέρουν, ως επί το πλείστον , σιδερένια βαρέλια με λάδι, αλεύρια σε σακιά από γιούτα και άλλα βαριά πράγματα. Επίσης μετέφεραν κόσμο στα πανηγύρια απο το ένα χωρίο στο άλλο. Ειδικά του Παντοκράτορα θυμάμαι έκαναν δρομολόγια απο τον Ποταμό μέχρι τον Σπαρτίλα .
Καρολόγος= Αυτός που ο οδηγούσε την λίσα –κάρο.
Τα διάφορα εξαρτήματα της λίσας ήταν:
Στάγκες= Τα δύο μακριά ξύλα στα οποία δενόταν το άλογο που τραβούσε την λίσα.
Λινιά= Λεπτά σκοινιά που άρχιζαν από το λαιμό του αλόγου και κατέληγαν στα χέρια του καρολόγου. (Ένα είδος τιμονιού )
Μουσαριόλα= Το φίμωτρο στα άλογα
Κολάνα =Δερμάτινος κολιές από δέρμα που κρεμόταν στο λαιμό του αλόγου-συνήθως ήταν στολισμένη με πολύχρωμες κορδέλες ή διάφορες ζωγραφιές.
Καπίστρια = Παρωπίδες στο πλάι των ματιών του αλόγου (δερμάτινες) ??
Μπρίλια= Χαλινάρι με τα λουριά .Τα λουριά στο κεφάλι του αλόγου.
Κιαβέτα= ο μεγάλος πέρωνας (είδος καρφιού) που συγκρατούσε την ρόδα για να μη βγει από την βάση της προς τα έξω και φύγει. (Ital. Chiavetta=Κλειδάκι).
Καπούλια = τα λουριά που συγκρατούσαν τα πόδια(μπούτια ) των αλόγων.-
Τρίτσα = Η ψάθα που έβαζαν στο κεφάλι του αλόγου το καλοκαίρι για να το προφυλάσσει από τον ήλιο
Μπαρντούνια = λουριά που δενόταν στο σώμα του αλόγου
Βούρδουλας= Το καμτσίκι που κρατούσε ο καρπολόγος -ήταν μία μακριά βέργα που στην άκρη της κρεμόταν ένα μακρύ σχοινί
Καπίστρι είναι η θηλιά που έκαναν με το σχοινί στη μουσούδα. για να συγκρατούν το ζωντανό. (Χαλινάρι)
Προς το τέλος της ύπαρξης της ,αντικαθιστούσαν τις ξύλινες ρόδες με ροδές αυτοκίνητου
Τις λίσες αντικατέστησαν τα πράσινα τρίκυκλα . Απ ό,τι θυμάμαι την άδεια για τα τρίκυκλα δικαιούταν αυτοί που είχαν λίσες . Σήμερα πολύ σπάνια και αυτά τα τρίκυκλα
Χαρακτηριστικές μορφές παλιών καρολόγων - Ο Μπόκολος - - Ο Τσίτσος από τον Ποταμό… 
Ο Γκαούλης όταν επέστρεφε και περνούσε από τις Αλυκές έβαζε τον «αυτόματο» στο άλογο (πήγαινε μόνο του) γιατί αυτός κοιμόταν μέχρι να φτάσει στο χωριό
--Ο Γιώη ο Λου ……Ψεύδιζε από την πολύ κούπα « και μπέρδευε και το όνομα του ακόμα. 
Σε κάθε μεταφορά (βιάτζο - πορταδούρα ) που έκανε έπινε και μια γεμάτη κούπα Όταν λοιπόν τον ρωτούσαν για να τον πληρώσουν πόσες πονταδόρες (μεταφορές ) έκανε… πρώτα ρωτούσε τον ταβερνιάρη πόσες κούπες ήπιε. Έτσι μετρούσε τόσες πορταδούρες έκανα για να πληρωθεί.
Τα βράδια όταν περνούσε από τη γειτονιά για το σπίτι του στο Μαντούκι ... μουρμούριζε συνέχεια με μια φωνή βροντερή - καμπάνα που μας ξυπνούσε … και έλεγε ( απευθυνόμενος στους αστυφύλακες του τμήματος στη Πλατυτέρα ) ‘’’Είμαι ο Γιώη ο Λου … κοιμηθείτε λεβέντες μου εγώ σας φυλάω ...) 
Όλοι τους νοικοκυραίοι άνθρωποι ,εργατικοί και τίμιοι και με μεγάλη προσφορά στη κερκυραϊκή κοινωνία . Πολύ δύσκολο επάγγελμα …δούλευαν με βροχές με κρύο και με μπόρες...
 Ήθελε και μεγάλη δύναμη και κουράγιο καθόσον φόρτωναν και ξεφόρτωναν και μόνοι τους. Τους γνώρισα σχεδόν όλους από κοντά , επί πολλά χρόνια ...

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2020

ΒΑΛΕΡΙΟΣ ΣΤΑΗΣ Ο ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

 Ο Βαλέριος Στάης γεννήθηκε το 1857 στη Χώρα Κυθήρων. Ο συνονόματος παππούς του, είχε διοριστεί από τον Άγγλο Αρμοστή Μαίτλαντ σαν αντιπρόσωπος των Κυθήρων , στην Κέρκυρα για την σύνταξη του Ιονίου Συντάγματος. Ο πατέρας Νικόλαος, ήταν ιατροφιλόσοφος και υπήρξε ο πρώτος Δήμαρχος του νησιού μετά την Ένωση με την Ελλάδα.
Από τα είκοσι μέχρι τα είκοσι τρία του σπούδασε Ιατρική στην Αθήνα και στην συνέχεια έφυγε για την Γερμανία όπου έγινε μεταστροφή και αποφάσισε να σπουδάσει Αρχαιολογία και έκανε την διατριβή του το 1885.  
Στις 3 Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε Εφορος Αρχαιοτήτων στους νομούς Κορινθίας και Αργολίδας.
Η ανασκαφική δραστηριότητά του ξεκίνησε στο Ιερό του Ασκληπιού στην Επίδαυρο, θεωρώ ότι η ιατρική φλόγα είχε παραμείνει αναμμένη, σαν αναπληρωτής του Παναγή Καββαδία. Στην συνέχεια δούλεψε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών όπου ύστερα από 26 χρόνια σαν Έφορος, το 1921 έγινε Διευθυντής! Στην Αττική συνέχισε το ανασκαφικό έργο του. 


Βέβαια τα πράγματα δεν είναι πάντα ιδιανικά όπως τα περιγράφουν οι διάφοροι βιογράφοι. Σαν Έφορος λοιπόν της Ελληνικής Αρχαιολογικής Εταιρείας, ο Βαλέριος Στάης αποφαίνεται ότι το Αρχαίο Ωδείο Πατρών δεν είναι Ωδείο αλλά ρωμαϊκές θέρμες και μέχρι να πεισθεί η Εταιρεία για την λάθος εκτίμησή της, το μνημείο είχε καταλεηλατηθεί. Ολόκληρη η μαρμάρινη επένδυση, κεφαλές λεόντων χάθηκαν δια παντός όπως αναφέρει η πατρινή εφημερίδα ''Φορολογούμενος'' στο φύλλο της 26ης Γενάρη 1890 που εξέδιδε ο Κων. Φιλόπουλος παππούς εκ μητρός, του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου.
Παντρεύτηκε την Χαρίκλεια Ροδίου εγγονή του Γενναίου Κολοκοτρώνη. Απέκτησαν ένα γιό τον μετέπειτα αντιστράτηγο Νικόλαο Στάη.
Ο Βαλέριος Στάης πέθανε το 1923 από ημιπληγία σε ηλικία 66 χρόνων.

- Πηγές: Θέματα Αρχαιολογίας 2017, Βιβλιοθήκη της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας 1992, εφημερίδα Φορολογούμενος.

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2020

Η ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΨΑΡΑ του Γεωργίου Σκλαβούνου*


Νικόλαος Γύζης

Αντιμετωπίζοντας την αντιστροφή της ιστορικής αλήθειας.
Γνωρίζοντας τον Καποδίστρια μέσα από τους κατηγόρους του. Γνωρίζοντας την Ελλάδα που οι «Συνταγματικοί» Κουντουριώτηδες και Μαυροκορδάτοι, παρέδωσαν στον Καποδίστρια.
Το άγνωστο άγος της ''Ελληνικής-κυβερνητικής'', λεηλασίας των Ψαρών .
Οι κυβερνητικοί που καταλήστευσαν, τα καμένα από τους Τούρκους Ψαρά, και πούλησαν στην Σύρο, ότι είχε απομείνει από την τουρκική λεηλασία. Ακόμα και ο «Κουντουριωτικός» Μιαούλης καταγγέλλει και εκλιπαρεί την κυβέρνηση Κουντουριώτη για παρέμβαση.
Ανα-Γνωρίζοντας έτσι και τους σημερινούς ιστορικούς, απολογητές των «Συνταγματικών» εχθρών του Καποδίστρια και την αξιοπιστία τους.
Είναι γνωστή η καταστροφή των Ψαρών. Τόσο ο Σολωμός όσο Έλληνες και φιλέλληνες ζωγράφοι άφησαν αχνάρια στην συλλογική μνήμη από την θυσία αυτού «πολύ-επίπεδα μεγάλου», μικρού ελληνικού νησιού.
Άγνωστη παραμένει η ληστρική και απάνθρωπη συμπεριφορά των κυβερνητικών δυνάμεων που έφτασαν καθυστερημένα, όχι για να περιθάλψουν αλλά για να ολοκληρώσουν το έργο της Οθωμανικής θηριωδίας.
Μια μικρή εισαγωγή, πριν παρουσιάσουμε τα σημεία και τα τέρατα του στόλου της κυβέρνησης του Κουντουριώτη που ήταν μάλιστα υδραίικος στόλος, και πριν παρουσιάσουμε τις τραγικές καταγγελίες του Υδραίου Μιαούλη .
Το Οθωμανικό κράτος αδυνατώντας να καταπνίξει την Ελληνική Επανάσταση ζητάει την βοήθεια της Αιγύπτου, του Μεχμέτ Αλή Πασά (Μάρτιος 1824). Ο Μεχμέτ της Αιγύπτου αποδέχεται την αίτηση βοήθειας του Μαχμούτ της Κωνσταντινούπολης αλλά με σκληρότατους όρους, την παραχώρηση στην επικυριαρχία του της Κρήτης και της Πελοποννήσου. Όρους που μπροστά στην αδυναμία του να καταπνίξει την Ελληνική επανάσταση, αποδέχτηκε ο Σουλτάνος .
Τον Ιούλιο του 1824 ο Αιγυπτιακός στόλος αναχωρεί από την Αίγυπτο. Στόχος πρώτος των Αιγυπτίων το τσάκισμα του Ελληνικού Ναυτικού ώστε να μπορούν ανενόχλητοι να χτυπήσουν την Πελοπόννησο.
Στις 27 Μαΐου 1824 επιτίθενται στην Κάσο με 45 πλοία και 4000 στράτευμα και στις 30 Μαΐου πέφτει αβοήθητη η Κάσος... Η φρουρά του νησιού 1.300 ντόπιοι, 700 πάροικοι και 1.000 περίπου μισθωτοί άνδρες από Β. Σποράδες, Εύβοια και Μακεδονία, σύνολο 3.000 στρατιώτες, υπό τον Γούλα Κασάνδριο και Σκλαβούνο Ράδο. Η φρουρά αυτή αντιστάθηκε γενναία για δύο ημέρες, μέχρι που έπεσε βόμβα στη δεξαμενή νερού και την διέρρηξε.
Όταν ο εχθρός όρμησε στο φρούριο, οι πολιορκημένοι έβαλαν φωτιά στην πυριτιδαποθήκη και ανατίναξαν στον αέρα τα οχυρώματα, τους εαυτούς τους και όσους Τούρκους βρίσκονταν στο φρούριο.
Κατά τον ιστορικό Παπαρρηγόπουλο « Η Σεβαστή διοίκησις είχε χρήματα να πληρώνει τους στρατούς του εμφυλίου πολέμου, άφηνε δε την Κάσον να καταστραφεί. Και ουδέ μετά την καταστροφήν ελήφθη πρόνοια τις, ίνα εκπλεύσει ο στόλος.».
Η λεία από την Κάσο: 15 καράβια αρματωμένα,40 καΐκια και πυρπόληση τριών καινούργιων πλοίων. Τεράστιες ποσότητες, από γρόσια, μετάξι, τρόφιμα , ναυπηγική ξυλεία.
Κατά τον ιστορικό Γουσταύο Χέρτσμπεργ, οι Υδραίοι και Σπετσιώτες «λυπήθηκαν» για την καταστροφή της Κασου μετά το συμβάν και αφου ήταν αδύνατον να προσφέρουν την όποια βοήθεια. Ο δε Λάζαρος Κουντουριώτης αδελφός του Πρωθυπουργού και διαχειριστής του Αγγλικού δάνειου έγγραφε στον Πρωθυπουργό αδελφό του:
... Οι Κάσιοι επροσκύνησαν προσωρινώς και αυτό συμφέρει διότι δεν θα ασχολείται ο στόλος σε εκείνα τα μερη (Αρχείον Κουντουριώτη. Β,σελ,508.) ...
Η μοίρα των Ψαρών υπήρξε τραγικότερη.
Στις 20-22 Ιουνίου θα πέσουν αβοήθητα τα Ψαρά. Τα Ψαρά ήσαν σημαντική και ανταγωνιστική της Ύδρας και των Σπετσών ναυτική δύναμη .Τα Ψαρά, πατρίδα, των τρομερών πυρπολητών Κανάρη, Πιπίνου, Παπανικολή, καίγονται αβοήθητα παρά τις εκκλήσεις, με την δικαιολογία ότι η κυβέρνηση δεν είχε χρήματα να πληρώσει τους ναύτες του στόλου.
Με 250 πλοία και 10.000 στράτευμα ο Χοσρέφ Πασάς επιτίθεται στα Ψαρά. Στην υπηρεσία του βρίσκονται ευρωπαίοι κυβερνήτες των πλοίων σταλμένοι από το Γαλλοτουρκικό κομιτάτο της Σμύρνης.
Οι πρώτες επιθέσεις στο νησί αποκρούονται με επιτυχία. Ο αγώνας ήταν τρομαχτικά άνισος, αλλά οι υπερασπιστές του νησιού επέμειναν ηρωικά μέχρι τέλους.
Τα θύματα: 4000 Ψαριανοί ,17.000 προσφυγές που βρίσκονταν στα Ψαρά από την Χιο, τις Κυδωνίες, την Σμύρνη... Τα πτώματα των πνιγμένων γυναικών έφτασαν στις ακτές της Τήνου, της Μυκόνου, της Ανδρου,της Ναξου.
«Η κυβέρνηση Κουντουριώτη, που οι Ψαριανοί της ζήτησαν τον «ταχύν έκπλουν του στόλου», όπως γράφει ο Νικόδημος και αποδεικνύει με έγγραφα, σκόπιμα και εν γνώσει της έγραψε ψέματα στους Ψαριανούς, ότι τα πλοία ξεκίνησαν για τα Ψαρά¨»( Τάκης Σταματόπουλος. Ο Εσωτερικός Αγώνας. Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών τα,Β,σελ,327).
Ξένοι επίσης ιστορικοί κατακρίνουν την κυβέρνηση Κουντουριώτη με βαρύτατες κατηγορίες.
Κατά τον Άγγλο Φίνλεϊ «η απληστία των Υδραίων προεστών και η αμέλεια των, οφειλόταν σε ποταπούς συμφεροντολογικούς υπολογισμούς». Τι μπορεί να σημαίνει μια τέτοια κατηγορία. Μπορεί να σημαίνει οτι οι Υδραίοι θα είχαν έναν αντίπαλο λιγότερο στις ναυτικές δυναμεις του έθνους.
Τις ίδιες κατηγορίες διατυπώνει και ο Γουσταύος Χέρτσεμπεργκ, «Άξιοι σφοδράς κατακρίσεως είναι η Ελληνική κυβέρνησις και η ιδιοτέλεια Υδραίων και Σπετσιωτών»…(Ιστορία του Ελληνικού Έθνους τ.Β,σελ,55).
Το γεγονός ότι η εγκατάλειψη της Κάσου και των Ψαρών δεν ήταν έλλειψη χρημάτων αλλά καρπός ποταπής ιδιοτέλειας αποδεικνύεται από το ότι αμέσως μετά την καταστροφή των Ψαρών με ανοικτό πια τον κίνδυνο να ελθει η σειρά της Ύδρας και των Σπετσών βρέθηκαν χρήματα για να μεταφέρουν στρατό στην Ύδρα και στις Σπέτσες και να κινήσουν τον στόλο.
Η Ελληνική λεηλασία των Ψαρών.
Στις 5 Ιουλίου έφτασε ο Ελληνικός στόλος στα Ψαρά έδιωξε τα τούρκικα πλοία που βρίσκονταν στο λιμάνι, αγνόησε την τουρκική φρουρά που ήταν οχυρωμένη σε πέτρινα σπίτια του νησιού και ρίχτηκαν στην ολοκληρωτική λεηλασία του Νησιού!!!
Όπως αναφέρεται στο Ιστορικόν Ημερολόγιον του 1821του Σαχτουρη, η λεηλασία αυτή γινόταν «ενώ τα φονευθέντα και τα εκσφενδονισθέντα κορμιά έκειντο γυμνά, διαμελισμένα από τις ανατιναγμένες πυριτιδαποθήκες που αδούλουτοι Ψαριανοί ανατίναξαν για να μην παραδοθούν, όταν δεν υπήρχαν αλλά περιθώρια αντίστασης.
Η τραγική αυτή αλήθεια διασώζεται σε επιστολή του Μιαούλη στο Αρχείο Κουντουριώτη, την παραθέτει ο Φωτιάδης στο βιβλιο του, ΚΑΝΑΡΗΣ σελ271-272.
Κατά την περιγραφή και παραδοχή του ιδίου του Μιαούλη, προς τους προκρίτους της Υδρας … η λεηλασία περιέλαβε ακόμα και τα 30 μπρούτζινα κανόνια που είχαν μείνει στο νησί ... «μετά μεσημβρίαν μανθάνω από τας φωνάς των ναυτών μου, ότι όλοι εδόθησαν εις το να εμβαρκάρουν κανόνια, και να λαφυραγωγούν ό,τι απήντων οι οφθαλμοί των, ώστε και εγώ δια να μην λιποτακτήσουν οι ναύται μου, εβιάσθην να συγχωρήσω να φέρουν εις το πλοίον μου εν από τα μεγάλα (κανόνια),το οποίον άλλος δεν είχε λαφυραγωγήσει.
Οποία η πρωινή απόφασις και οποία επράξαμεν μετ’αυτήν ! Όσοι το πρωί δεν είχομεν καθώς ελέγαμεν βάρκας, και ανθρώπους να εμβαρκάρωμεν τα κανόνια δια να τα στειλομεν εις προφύλαξιν του τοπου μας και δια τούτο έπρεπε να περιμένομεν τον καιρό του γεύματος δια να έλθουν αι βάρκαι και να συναχθούν οι άνθρωποι μας, δι’αετίων πτερύγων, τα εφέραμεν εις τα πλοία μας δια ίδιον μας λογαριασμόν.( Αρχείον Κουντουριωτη τ.Γ!,ΣΕΛ,19-22).

Οταν αυτή είναι η περιγραφή του Μιαούλη τι να προσθεσουμε εμείς;
Οι Σπετσιώτες που προσπάθησαν να παίξουν ένα ηπιότερο ρόλο στην τραγωδία των Ψαρών σε γράμμα στην Κυβέρνηση Κουντουριώτη μεταξυ των άλλων γράφουν …
«Εξ ή επτά χιλιάδες κιλά σίτου, ευρεθέν εις την νήσον διηρπάγη και εκείνο . Ωσαύτως δεν εσυγχωρήθη εις αυτούς (τους Ψαριανούς ), ούτε καν να λάβωσι μέρος των ευτελεστάτων εις την νήσον πραγμάτων δια να σκεπάσουν την γύμνια των ,τα οποία ως αξιοκαταφρόνητα δεν κατεδέχθησαν να πάρουν οι Τούρκοι, και το χείριστον με λογούς υβριστικούς τους απεμάκρυναν από τα πράγματα των...»
Η αναγνώριση της απόλυτης κατάρρευσης.
Αναγκασμένος να αναγνωρίσει τους γενικότερους κινδύνους αλλά και τους κινδύνους για την ίδια την Ύδρα από την εξαχρείωση του ναυτικού, ο Μιαούλης θα γράψει στους Υδραίους προκρίτους:
«Αναγκαίον μ’όλον τούτο να ληφθώσι μέτρα ανάλογα, αλλέως ούτε πλοία έχομεν ούτε ναύτας, αλλ’ ούτε όνομα καν στόλου δύναται να υπάρξει... εκ των αταξιών τούτων θελει προκύψει φθορά και της μικρής μας πατρίδος ιδιαιτέρως και ολοκλήρου του έθνους…
Σας αφήνω να στοχαστήτε οποία ακαταστασία, ασυμφωνία και ιδιοτέλεια βασιλεύει εις τον στόλον μας ,και αν εις τοιαυτην κατάστασιν ευρισκομένου του στόλου εμπορούμεν και να ελπίζομεν εις αυτόν.
Αλλά οποίαν ελπίδα μπορούμε να συλλάβομεν ότι θέλει αντιπαραταχθεί εις ναυμαχίαν ένας στόλος του οποίου ούτε οι ναύται υπακούουν τους καπιτάνους ούτε οι καπιτάνοι συμφωνούν εις όσα μεταξύ των σκέπτονται και αποφασίζουν, αλλά τραβούν ο είς προς δυσμάς και ο άλλος προς ανατολάς, ο είς επάνω και ο άλλος κάτω του ανέμου, καθώς η ιδιοτέλεια και η φιλαρπαγία οδηγει τον καθένα... Όταν ναύται και καπιτάνοι εις ουδέν λογίζονται το κοινόν του ιδίου συμφέροντος και δια το τελευταίον προκρίνουν την απωλειαν του πρώτου…»

Και βέβαια τα κλοπιμαία πουλήθηκαν στη Σύρο…και καμία δικαιοσύνη δεν αποδόθηκε...

Αυτό είναι το κυρίαρχο ήθος στην έδρα της Καποδιστριακής αντιπολίτευσης. Αυτή είναι η ποιότητα της διακυβέρνησης Κουντουριώτη- Μαυροκορδάτου. Εκεί οδήγησαν το '21 οι Κουντουριώτηδες και οι Μαυροκορδάτοι.
Σήμερα έχουμε ιστορικούς που τους βαπτίζουν προοδευτικούς και «συνταγματική αντιπολίτευση»

*ιστορικός εκ Κερκύρας

Σάββατο, 30 Μαΐου 2020

Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΠΟΙΚΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΙΟΝΙΩΝ του Γεωργίου Σκλαβούνου

Σύνταγμα της Επτανήσου Πολιτείας

Από τα ιστορικά απόκρυφα της Ένωσης και του Ενωτικού Αγώνα.Αντιμετωπίζοντας την αποικιοποίηση του τόπου αλλά και του φρονήματος.Ιστορικό, «εισαγωγικό στίγμα» και πορεία των Επτανήσων.
Τα Επτάνησα όπου « ποπολάροι και αριστοκράτες», υπερβαίνοντας τους ταξικούς τους  προσδιορισμούς θα σφραγίσουν την ιστορία μας με αγώνες, ανθρώπινης, Εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης.
Ο ματωμένος δρόμος από την Ιόνιο Πολιτεία (1800-1807), μήτρα και τροφό του 1821, στα Επτάνησα «Αγγλική Αποικία»(1817) και την Ένωση ως Δωρεά (1864).
• Εκεί, στα Επτάνησα, στην Κέρκυρα, βρήκε φιλόξενο καταφύγιο ο Γεώργιος Φραντζής, αυτόπτης μάρτυς, της άλωσης της Πόλης, για να αφήσει την «άλωση» στην ιστορία και στην Μνήμη.
• Τα Επτάνησα, ο τόπος όπου, όλοι οι ασυμβίβαστοι των μακρόχρονων , Βενετοτουρκικών πολέμων ( Κύπριοι, Μοραΐτες, Κρήτες ,Νησιώτες), έβρισκαν καταφύγιο και συγκροτούσαν την ιερή στάχτη που θα επώαζε τον Καποδιστριακό Φοίνικα . Ο τόπος που ξαναρίζωνε ο Ελληνισμός. Ο τόπος που συγκροτούσε την ζύμη της συνειδητής Εθνικής συνέχειας και της αναγέννησης, .(7 Βενετοτουρκικοί πόλεμοι στην περίοδο 1463-1718, στους οποίους ο Ελληνισμός μετείχε ενεργά, όπως π.χ , στην Ναυμαχία της Ναυπάκτου).
• Εκεί όπου η Επτάνησος Πολιτεία, σχεδιασμένη από τον έναν Υψηλάντη και οδηγημένη από έναν Καποδίστρια θα καταστεί Εαρινή Ισημερία του σύγχρονου Ελληνισμού.
• Αυτά τα νησιά και ο λαός τους ο τόπος και ο λαός αυτός δεν ήταν δυνατόν να μετατραπεί σε δουλική αποικία.
Τα Ιόνια Νησιά , βαθύτατα διαποτισμένα, από την ιστορική τους παράδοση, από την Καποδιστριακή παρακαταθήκη, αλλά και καθοδηγούμενα από τον Ιωάννη Καποδίστρια, αρνήθηκαν σθεναρά, πεισματικά ,να αποδεχτούν την Αγγλική «παραβίαση και παρερμηνεία» των διεθνών συνθηκών που υπέγραψε ο Ιωάννης Καποδίστριας για το μέλλον τους.


Τα Επτάνησα όπου, Κολοκοτρώνηδες και Περραιβοί, Νικηταράδες, και Αναγνωσταράδες, Κατσαντώνηδες, και Μποτσαραίοι, υπό την ηγεσία του Καποδίστρια, έδωσαν αίμα και όρκο για την Ελευθερία και την Ανεξαρτησία δεν ήταν δυνατόν να αποκηρύξουν αυτό το παρελθόν.

Τα Επτάνησα με πνευματική και πολιτική ηγεσία του αναστήματος ενός Διονυσίου Ρώμα, ενός Ανδρέα Κάλβου και ενός Σπυρίδωνα Ζαμπέλιου, ενός Ζερβού Ιακωβάτου και ενός Μομφεράτου, δεν ήταν εύκολο να αποδεχτούν έναν αυθαίρετο αρμοστή . Έναν αρμοστή που κατά παράβαση των διεθνών συνθηκών για τα Ιόνια, έλεγχε, χωρίς έλεγχο και λογοδοσία, την εκτελεστική , την νομοθετική, την δικαστική εξουσία, την αστυνομία ,την δημόσια διοίκηση. Έναν αρμοστή που απαιτούσε ακόμα και τον έλεγχο και στα εκκλησιαστικά θέματα.

Τα Επτάνησα των αγροτικών εξεγέρσεων , που μπόρεσαν να καταλάβουν, ακόμα και ,τα απόρθητα Κερκυραϊκά φρούρια, και να συγκροτούν Συντακτική Συνέλευση.(Έντιμος Αντιπροσωπεία 1801).

Τα Επτάνησα των εξεγέρσεων της Λευκάδας όπως μας τα δίνει ιστορικά και ποιητικά ο Βαλαωρίτης υφαίνοντας νόημα και σκοπό των εξεγέρσεων του 1819 εναντίον της Αγγλοκρατίας και του 1357 εναντίον της Φραγκοκρατίας. Των εξεγέρσεων της Κεφαλονιάς 1848 και 1849,και την μοναδική σε βαρβαρότητα καταστολή τους.
Τα Επτάνησα των εξεγέρσεων των ποπολάρων της Ζακύνθου.
Τα Επτάνησα που μπορούν να δίνουν το εθελοντικό παρόν, σε όλες τις εθνικές εξεγέρσεις, και σε κάθε σύγκρουση με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Από τα Ορλωφικά 1770-1774 μέχρι και στην μακρινή Κριμαία,όπου θα μετέχουν με εθελοντικό σώμα, υπό τον Κυθήριο Πάνο Κορωναίο. (πόλεμος της Κριμαίας.1853-1856).
Αυτά τα Επτάνησα δεν θα γίνονταν ποτέ εύκολο-εύπλαστο, ζυμάρι στα χέρια της Αγγλικής αποικιοκρατίας και των καταχθονίων υποτακτικών τους. …Αυτά τα νησιά έχουν όλες τις προϋποθέσεις της ασυμβίβαστης αξιοπρέπειας .Αυτά τα νησιά ήταν δύσκολο να μετατραπούν σε δουλικό κρίκο της αλυσίδας της Βρετανικής κυριαρχίας στην Μεσόγειο . 

Ο στόχος ,ως εκ τούτου, της Βρετανικής κατοχής δεν ήταν δυνατόν να περιοριστεί στον γεωστρατηγικά σημαντικό έλεγχο του Ιόνιου χώρου.Για να διασφαλίσει αυτό τον «χώρο» έπρεπε να «αποικιοποιήσει» και το Επτανησιακό φρόνημα.Έτσι η προσπάθεια καθυπόταξης και αφελληνισμού, των Ιονίων, από τον Αρμοστή Maitlant ,από τα 1817,όπως εγγράφως την καταγγέλλει ο Καποδίστριας , θα συναντήσει ηρωική αντίσταση με προεξάρχοντα, σε αυτήν, τον Μεγάλο, Διονύσιο Ρώμα. Κατά τον Σπυρίδωνα Τρικούπη, και στην ίδια την Αγγλία, ο Maitland,ήταν γνωστός ως Maitlant Pasha.).Βέβαια έχουμε χρέος κάποτε να δούμε και «ποιοί και πως» στήριξαν τον Μaitland Pasha στην Κερκυρα, πρωτεύουσα των Ιονίων. Ποιοί και πως στήριξαν τον Maitlant Pasha και το αποικιακότατο χάρτη αυταρχικής διοίκησης, που αυτός και η Κυβέρνηση που τον έστειλε, ονόμασαν Σύνταγμα.Η πρώτη μεγάλη και ιστορικής σημασίας σύγκρουση του Μaitlant, στα Ιόνια Νησίά συμβαίνει στα 1816-1817 και είναι η σύγκρουση του με την μεγάλη μορφή της Επτανησιακής και της Εθνικής μας ιστορίας τον Διονύσιο Ρώμα,ο οποίος αρνείται τις καισαρικές εξουσίες ,και την καισαρική συμπεριφορά του Maitlant.Ασφαλώς αυτή δεν είναι αφετηρία της Επτανησιακής αντιπολίτευσης στην διακυβέρνηση του Maitlant.Είναι η καθοριστική στιγμή της επιβεβαίωσης ότι, η ηρωική παράδοση της Εθνικής ανασυγκρότησης της Επτανήσου Πολιτείας,( 1800-1807),δεν τέλειωσε με την συνθήκη του Τιλσίτ ( Ναπολέων –Τσάρος Αλέξανδρος),που κατέλυε την Επτάνησο Πολιτεία.

Βέβαια δεν είναι ατύχημα της ιστορίας ότι η σημασία αυτής της σύγκρουσης του Ρώμα, με την Αγγλική Πολιτική υποβαθμίζεται ή θάβεται στην λήθη, ενώ υπερτονίζεται ο ηγετικός του ρόλος στην Επιτροπή της Ζακύνθου και στο Ελληνικό αίτημα αποκλειστικής προστασίας της Ελλάδος από την Αγγλία. Ενώ θάβεται στο σκότος η αλήθεια ενός « κόσμου» που στήριξε ανοιχτά τον Maitlant και τον αποικιακό-δεσποτικό χάρτη διακυβέρνησης, που δια της βίας και της διαφθοράς προσπάθησε να επιβάλλει.Αγαπημένο παιδί των μηχανισμών της Βρετανικής αποικιοκρατίας, πολλαπλά και καλά αμειβόμενο,(ως διοικητής εκτός των Ιονίων, και για την Μάλτα αλλά και για την Μεσόγειο) βαθύτατα ανθέλληνας, αντι-δημοκράτης, ο Maitland, δεν είναι τυχαίο ότι επελέγη στην θέση του Αρμοστή των Ιονίων.Αρκεί να επισημάνουμε ότι στο πλουσιότατο αποικιοκρατικό βιογραφικό του περιλαμβάνεται το σχέδιο κατάλυσης της Ισπανικής κυριαρχίας στην Λατινική Αμερική. Σχέδιο που υλοποίησε ο ήρωας ελευθερωτής της Λατινικής Αμερικής Jose de San Martin. Η επίσκεψη του Καποδίστρια στα 1819 για το Πάσχα της Εθνεγερσίας με τους πολιτικούς και τους Οπλαρχηγούς που ήταν στενοί του συνεργάτες στην Επτάνησο Πολιτεία και την εποποιία της Λευκάδας.(1806-1807), εκτός της προετοιμασίας του 21, δινει την ευκαιρία στον Καποδίστρια για την αναζωπύρωση του ηθικού αλλά και για την οξυτάτη και γραπτή καταγγελία εναντίον του Μaitlant για το σύνολο της πολιτικής του.

Με την έκρηξη του 21 (Ιούνιος), ο Μaitland με προκήρυξη του θα επιβάλλει δήθεν αυστηρότατη ουδετερότητα απέναντι στους αντιμαχόμενους Έλληνες και Οθωμανούς. Είναι όμως επαρκώς γνωστή και καταγεγραμμένη η φανατικά φιλότουρκη συμπεριφορά του ώστε δεν χρειάζεται σχολιασμό η δήθεν ουδετερότητα του. Οπως είναι νομίζω επαρκώς γνωστή και ενθουσιώδης εθελοντική συμμετοχή των Επτανησίων στον Αγώνα (με χαρακτηριστικές περιπτώσεις την μάχη του Λαλα, και μάχη του Πέτα.).

Στα 1839 ο στενός φίλος και συνεργάτης του Καποδίστρια βουλευτής της Ιονίου Βουλής Ανδρέας Μουστοξύδης, καταθέτει αυτοπροσώπως υπόμνημα διαμαρτυρίας και αιτημάτων για συνταγματικές αλλαγές στα Ιόνια. Μεταξύ άλλων ο Μουστοξύδης διεκδικούσε, από την «δημοκρατική Αγγλία», την θέσπιση ελευθεροτυπίας , αναγνώριση πραγματικών δικαιωμάτων στο κοινοβούλιο, έγκριση των κρατικών δαπανών από το κοινοβούλιο.Τα αιτήματα του Μουστοξύδη απορρίφθηκαν το 1839 για να γίνουν αποδεκτά στα 1848, δοκιμαστικά όπως αποδειχτηκε. Στις 17 Μαΐου του 1848 ακυρώνεται το άρθρο του Συντάγματος που περιόριζε την ελευθερία του τύπου και στις 22 Μαΐου καθιερώνεται η ελευθεροτυπία. Τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα (ελευθεροτυπία, δικαίωμα συνάθροισης. συγκρότηση πολιτικών λεσχών… που παραχωρούνται από την «κοινοβουλευτική Βρετανία» στο ανεξάρτητο κράτος, την προστασία του οποίου από εξωτερικούς εχθρούς, είχε αναλάβει, δεν λειτούργησαν εκτονωτικά, όπως ανέμεναν οι Βρετανοί, αντιθέτως αξιοποιήθηκαν στο έπακρο για αντικαθεστωτική, πατριωτική και δημοκρατική οργάνωση και δράση.Ουσιαστικά η άνοιξη δεν άντεξε για πολύ, οι μεταρρυθμίσεις θα ακυρωθούν από τον αρμοστή Ward. O Ward ως δείγμα προθέσεων με την πρώτη του επίσκεψη στην Ιόνιο Βουλή αναστέλλει τις εργασίες της Βουλής (4 Ιουνίου 1949 ) και τον Δεκέμβριο του ιδίου χρόνου αρχίζει τις περιστολές των παραχωρηθέντων μεταρρυθμίσεων.
Το 1849 χαρακτηρίζεται από έκρηξη στον χώρο του τύπου, αλλά και την άγρια καταστολή από τις δυνάμεις της προστασίας που δεν αντέχουν στους άνεμους της πατριωτικής έξαρσης που σάρωσαν τα νησιά με τα ψήγματα των πολιτικών δικαιωμάτων που αναγνωρίστηκαν. 

Εμφανίστηκαν πολιτικές εφημερίδες όπως Πατρίς στην Κέρκυρα, με βασικούς συντάκτες τον Ανδρέα Κάλβο, και τον ιστορικό Σπυρίδωνα Ζαμπέλιο. Η Αναγέννηση και ο Φιλελεύθερος στην Κεφαλονιά με εκδότες και βασικούς συντάκτες τους ηγέτες των γνήσιων Ριζοσπαστών Ηλία Ζερβό Ιακωβάτο και Ιωσήφ Μομφεράτο.Ο Ζερβός Ιακωβάτος με το πρώτο φύλλο της εφημερίδας του δεν θέτει απλά την απαίτηση της Ένωσης των Επτανήσων με την Ελλάδα ,θέτει την απαίτηση για την Ένωση με ένα «Έθνος αληθώς ελεύθερον και ανεξάρτητον».Με εντολή του Άγγλου Αρμοστή θα συλληφθεί (10 Μαρτίου 1849) ο Ζερβός Ιακωβάτος και μαζί με τον φίλο και συνεργάτη του Γεράσιμο Λιβαδά και θα εξοριστούν στους Παξούς .
Την σκυτάλη θα παραλάβει ο Ιωσήφ Μομφεράτος εκδίδοντας την Αναγέννηση (στις 9 Απριλιου 1949).Στην ίδια εθνικό-απελευθερωτική κατεύθυνση αλλά με ιδιαίτερη έμφαση στην κοινωνικοαπελευθερωτική –οικουμενική διάσταση, του Ριζοσπαστισμού του, ο Ιωσήφ Μομφεράτος αναγγέλλοντας την πολιτική ταυτότητα και στόχευση της εφημερίδας του από τον Ιανουάριο του 1849 έγραφε. «Κύριο έργο κάθε λαού πρέπει να είναι η διατήρηση της εθνικής του ακεραιότητας και ανεξαρτησίας , η ανάκτηση και αποκατάσταση τους όταν έχουν εκλείψει καθώς επίσης και η δημιουργία πολιτεύματος που είναι εγγύηση για τη ελευθερία και την πρόοδο του.»... Θεμελιακή προϋπόθεση για την εδραίωση ενός τέτοιου πολιτεύματος, ο Μομφεράτος θεωρεί την λαϊκή κυριαρχία και την ισότητα και την ισονομία των πολιτών...αυτός πρέπει να είναι ο σκοπός και η ολοκλήρωση της αγίας επαναστάσεως του 21...
Στις 30/9/ 1849  θα συλληφθεί και ο Μομφεράτος και θα εξοριστεί στους Οθωνούς. Ο Ζερβός Ιακωβάτος ο οποίος είχε αφεθεί ελεύθερος τον Αύγουστο θα εκδώσει το τέταρτο φύλο της εφημερίδας του ο Φιλελεύθερος στις 20 Αυγουστου για συλληφθεί ξανά στις 25 μήνα και αυτή την φορά να εξοριστεί στα Κύθηρα.Βέβαια δεν είχαμε μόνο τέτοια δείγματα ελευθεροτυπίας. Είχαμε και την έκδοση εφημερίδων αφοσιωμένων στον Thomas Pasha,των καταχθονίων.Η Εφημερίδα Ανεξάρτητος  της Κέρκυρας ,του Αντωνίου Δανδόλου, ήταν μια από αυτές .Εξεδόθη την 2/4/1849 μέχρι και την 16/2/1850.Με προσωπική μου φροντίδα έχει κατατεθεί ένα πλήρες αντίγραφο, αυτής της πολύ αποκαλυπτικής για πρόσωπα και πράγματα στην Κέρκυρα και στα Ιόνια εφημερίδας, στην Αναγνωστική Εταιρεία Κέρκυρας και ένα στην Δημόσια Βιβλιοθήκη..Με τις εκλογές του Φεβρουαρίου του 1850 : Η Ιστορική Θ! Ιόνιος Βουλή.Ψηφίζει την ανέγερση ανδριάντα του Ιωάννη Καποδίστρια, ψηφίζει την καθιέρωση της Ελληνικής ως μόνης γλώσσας του κράτους, ψηφίζει τον εορτασμό της επετείου της 25 Μαρτίου ως Εθνικής εορτής. Η ιστορική Θ! διακηρύσσει ότι το Επτανησιακό φρόνημα δεν έχει αποικιοποιηθεί.Τελικά, «παρά τις υποδείξεις» του Αρμοστή, να περιοριστεί η βούλα σε πρακτικά και άμεσης χρησιμότητας για τον λαό, στις 26 Νοεμβρίου, ο Ριζοσπάστης βουλευτής Ιωάννης Τυπάλδος Καπελέτος Δοταράτος, προτείνει στην Βουλή το ακολουθο ψήφισμα για την Ένωση. Το ψήφισμα της Εθνικής και ανθρώπινης αξιοπρέπειας .ΨΗΦΙΣΜΑ.
ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ
«Επειδή η ανεξαρτησία, η κυριαρχία και η εθνικότης εκάστου
Λαού είναι δικαιώματα φυσικά και απαράγραπτα*
Επειδή ο λαός της Επτανήσου, απαρτίζον μέρος αναπόσπαστον
Της ελληνικής φυλής, στερείται σήμερον της πραγματικής απολαβής και εξασκήσεως των τοιούτων δικαιωμάτων*
Επειδή προς τοις άλλοις , εξέλειψαν πλέον αι αφορμαί, ένεκα
Των οποίων ετέθη υπό την αγγλικήν προστασίαν, δυνάμει συνθήκης εις την οποίαν ουδεμίαν ποτέ έδωκε συγκατάθεσιν*
Επειδή, τέλος, μερίς τις της ελληνικής φυλής εις την οποίαν ανήκει, δηλαδή η απελευθερωμένη Ελλάς, ανέκτησε τα κυριαρχικά και εθνικά αυτής δικαιώματα*
Δι’όλα ταύτα,
Η πρώτη ελευθέρα Βουλή των αντιπροσώπων της Επτανήσου ΔΙΑΚΗΡΥΤΤΕΙ:
ΟΤΙ Η ΟΜΟΘΥΜΟΣ,ΣΤΑΘΕΡΑ ΚΑΙ ΑΜΕΤΑΤΡΕΠΤΟΣ ΘΕΛΗΣΙΣ
ΤΟΥ ΕΠΤΑΝΗΣΙΑΚΟΥ ΛΑΟΥ ΕΙΝΑΙ, Η ΑΝΑΚΤΗΣΙΣ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΕΝΩΣΙΣ ΑΥΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΛΟΙΠΟΝ ΕΘΝΟΣ ΤΟΥ, ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΜΕΝΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
Η παρούσα διακήρυξις θέλει διεβιβάσθη δια διαγγέλματος της Βουλής, προς την προστάτιδα δύναμιν, όπως δια των αρμοδίων μέσων, διακοίνωση αυτήν και εις τας λοιπάς της Ευρώπης δυνάμεις, δια να ενεργήσωσιν ομού προς ταχείαν αυτής πραγματοποίησιν.
Εν τη Βουλή των αντιπροσώπων, τη 26η Νοεμβρίου 1850.»
Πριν ολοκληρώσει την ανάγνωση του ψηφίσματος ο ριζοσπάστης βουλευτής, ο Άγγλος Αρμοστής διατάσσει την αναστολή των εργασιών της Βουλής μέχρι τον επόμενο Ιούλιο…Το κείμενο του ψηφίσματος διοχετεύεται στον Τύπο τον Επτανησιακό τον Ελληνικό και τον διεθνή τύπο.
Έτσι η Αγγλική πολιτική στα Ιόνια αλλά και στην Ελλάδα, θα οδηγηθεί σε έναν ακόμα αθλιότερο φαύλο κύκλο για να ελέγξει ανθρώπους κόμματα και συνειδήσεις.
Στα 1850,στις 3 Ιανουαρίου ο αγγλικός στόλος υπό τον Ναύαρχο Πάρκερ καταλαμβάνει  και αποκλείει τον Πειραιά και τα βασικά εμπορικά λιμάνια της Χώρας, με γελοία αφορμή την άρνηση της Κυβέρνησης να καταβάλει μυθική για την εποχή αποζημίωση στον εβραίο Δον Πατσίφικο πρόξενο της Πορτογαλίας βρετανικής υπηκοότητας (επειδή όχλος προξένησε καταστροφές στο σπίτι του με αφορμή την απαγόρευση την χρονιά εκείνη του εθίμου, του καψίματος του Ιούδα), όμως οι επιπτώσεις της στην Ελληνικη οικονομία τεράστιες.
Στα 1854, τέσσερα χρόνια μετά τα Παρκερικά ,οι Αγγλογάλλοι από κοινού θα καταλάβουν τον Πειραιά και την Αθήνα θα απαιτήσουν δια όπλων από τον Βασιλιά να ορκίσει νέα Κυβέρνηση ,κυβέρνηση κατοχής την εχει ονομάσει η ιστορία, να εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια απελευθέρωσης των τουρκοκρατούμενων Ιωαννίνων και Θεσσαλίας όπου είχαν ξεσπάσει Ελληνικές επαναστάσεις με ενθάρρυνση και στήριξη του Όθωνα .
Πρωθυπουργός της κυβέρνησης της Αγγλογαλλικής Κατοχής ο γνωστός μας συνταγματικός αντίπαλος του Ιωάννη Καποδίστρια , Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος...