ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΥΡΙΟ ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 'Κ΄ του Ευστράτιου Χαρχαλάκη*

 

Ανήμερα της ονομαστικής του εορτής 21 Mαΐου 2026, απεβίωσε στην Αθήνα ο επί δεκαετίες Χειρουργός του Νοσοκομείου Κυθήρων Κώστας Μαριάτος. Για μένα υπήρξε πραγματικός καθοδηγητής σε όλη την πορεία μου στα κοινά και σε αυτόν οφείλω εν πολλοίς την απόφασή μου να διεκδικήσω τη δημαρχία των Κυθήρων το 2014. Άνθρωπος δίκαιος σε κάθε επίπεδο, δίκαιος πρώτα με τον ίδιο του τον εαυτό, δίκαιος και αυστηρός συνάμα.

Λάτρης της ιστορίας και των λατινικών, ήξερε σχεδόν απ΄ έξω τον Κικέρωνα!

Για πολλά χρόνια πριν ασχοληθώ με το Δήμο, το σπίτι του στην Αγία Αναστασία υπήρξε για μένα όχι μόνο ένας χώρος ευγενούς φιλοξενίας, αλλά μια πραγματική καταφυγή.

Το 2014 συμμετείχε στο ψηφοδέλτιό μου και εξελέγη Δημοτικός Σύμβουλος. Είχε προηγηθεί η προεδρία του στην Επιτροπή Εγχωρίου Περιουσίας, θεσμό που τιμούσε και σεβόταν ίσως όσο κανείς άλλος. Από εκείνον διδάχθηκα πάρα πολλά.

Τον αποχαιρετώ με ανάμικτα συναισθήματα. Την κατ΄ άνθρωπον θλίψη γιατί σιγά σιγά αυτής της ποιότητος οι προσωπικότητες φεύγουν. Και τη χαρμόσυνη βεβαιότητα ότι ο Δικαιοκρίτης Κύριος θα τον κατατάξει στο Φως, όπου ανήκουν οι δίκαιοι.

Στη σύζυγό του, τα παιδιά του, τα αδέρφια του και τους οικείους του εκφράζω τα ειλικρινή συλλυπητήριά μου.

ΜΑΡΙΑΤΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1944 στον Ασπρογέρακα Κεφαλληνίας.

Τελείωσε το τότε εξατάξιο 3ο Γυμνάσιο Πατρών το 1962.

Έλαβε το Πτυχίο της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1968. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως Έφεδρος Αξιωματικός (1969-1970). Ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1977 και την ίδια χρονιά έλαβε την ειδικότητα Γενικής Χειρουργικής.

Το 1985 ανέλαβε Διευθυντής ΕΣΥ στο Γενικό Νομαρχιακό Νοσοκομείο – Κ.Υ. Κυθήρων «Τριφύλλειο», όπου υπηρέτησε επί σειρά ετών ως Διευθυντής της Ιατρικής Υπηρεσίας μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Είχε δημοσιεύσει είκοσι επιστημονικές εργασίες σε ελληνικά και ξένα ιατρικά περιοδικά. Το 2004 εξελέγη Πρόεδρος της Επιτροπής Εγχωρίου Περιουσίας Κυθήρων και Αντικυθήρων, θέση που διατήρησε μέχρι το 2007. Την περίοδο 2014-2019 διετέλεσε Δημοτικός Σύμβουλος της πλειοψηφίας στο Δήμο Κυθήρων και με απόφαση του Δημάρχου Στράτου Χαρχαλάκη ορίστηκε υπεύθυνος για τις σχέσεις του Δήμου με την Εγχώριο Περιουσία.

Το 2018 εξέδωσε το βιβλίο "...και Λήμνον Αμιχθαλόεσσαν", στο οποίο με τρόπο μοναδικό ανέλυσε τις δύσβατες ομηρικές λέξεις της Ιλιάδας.

Διέμενε μόνιμα στην Αγία Αναστασία Κυθήρων, όπου ασχολιόταν με διαφόρων ειδών αγροτικές εργασίες. Μιλούσε την Αγγλική και Γαλλική γλώσσα.

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ! *Δήμαρχος Κυθήρων Αντικυθήρων

Read More

ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ Ο ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΤΗΣ *

                                                 

                                                        στη φυλακή του Ρίου Πατρών

Ο Κοσμάς Φλαμιάτος θα χαρακτηριζόταν ως δάσκαλος του Γένους. Έζησε στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα.

Θεωρείται αδικημένος από την ιστορία παρόλο που αγωνίστηκε για την ρωμέικη παράδοση και ενάντια στην αγγλική κατοχή στα Επτάνησα.

Υπήρξε εκτός των άλλων και συναγωνιστής του πρόσφατα αγιοποιηθέντος Χριστόφορου Παναγιωτόπουλου, γνωστού ως Παπουλάκου.

Γεννήθηκε στα Πουλάτα της Κεφαλονιάς το 1786 και πέθανε στις φυλακές του Ρίου Πατρών το 1852 δηλητηριασθείς πιθανόν από αγγλόφιλους εχθρούς του.

Κατά την παραμονή του στη φυλακή πήρε το μοναχικό σχήμα.

Είχε φανατικούς υποστηρικτές και φανατικούς πολέμιους.

* του Γρηγόρη Μαρκέτου

Read More

ΙΟΥΛΙΟΣ ΓΑΛΒΑΝΗΣ ο μέγας Τζαντιώτης ιατρός*

 

Ο Ιούλιος Γαλβάνης γεννήθηκε στη Ζάκυνθο. Καταγόταν από την ιταλική οικογένεια Pione di Saggo που είχε εγκατασταθεί τον 18ο αιώνα στην Ζάκυνθο. Ο αδελφός του Μάριος ήταν διάσημος ιατρός στο Παρίσι.

Ήταν παντρεμένος με την κόμισσα Ανδριανή Ρώμα, κόρη του Καίσαρα και της Μαρίας Ρώμα. Δεν άφησαν απογόνους.

Σπούδασε ιατρική στη Γαλλία και ειδικεύθηκε στη χειρουργική, την οποία αρχικά άσκησε στο γενέθλιο τόπο του.

 Διορίσθηκε με πρόταση της βασίλισσας Όλγας διευθυντής του Χειρουργικού Τμήματος του νοσοκομείου «ο Ευαγγελισμός». Το 1881 εκλέχθηκε Καθηγητής Χειρουργικής και Διευθυντής της Β΄ Πανεπιστημιακής Χειρουργικής Κλινικής που έδρευε τότε στο Δημοτικό Νοσοκομείο, γνωστό έπειτα με τον τίτλο «Ελπίς», αλλά τον επόμενο χρόνο για πολιτικούς λόγους απώλεσε την πανεπιστημιακή έδρα. Αποκαταστάθηκε το 1893. 

Καθιέρωσε τον «Ευαγγελισμό» ως κέντρο πολυάριθμων και εκτεταμένων επεμβάσεων, ώστε να θεωρείται ότι κατά τη διεύθυνσή του, αυτού του είδους οι επεμβάσεις έφταναν τον αριθμό των 350-450 ετησίως.

 Το 1886 πραγματοποίησε για πρώτη φορά στην Ελλάδα την πρώτη κοιλιακή ολική υστερεκτομή και το 1888 την πρώτη αντίστοιχη κολπική. Το 1900 πραγματοποίησε την πρώτη εκτομή στομάχου στη χώρα. 

Την ίδια χρονιά ήταν και ο πρώτος που χρησιμοποίησε τη ραχιαία αναισθησία, με την έγχυση  υδροχλωρικής κοκαΐνης, στον υπαραχνοειδή χώρο της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. 

Το 1897 το όνομά του συνδέθηκε με τα «Γαλβανικά», δηλαδή ένα δεκαήμερο ταραχών στην Αθήνα (9-19 Ιανουαρίου) που ξεκίνησαν με αφορμή μία επίπληξη του Γαλβάνη προς τους φοιτητές, αν και αιτία ήταν η αναταραχή που είχε προκαλέσει το Κρητικό Ζήτημα. Οι ταραχές έληξαν με την επέμβαση της χωροφυλακής και του στρατού. 

Γνωστό σύγγραμμά του είναι η Εγχειρητική (1884).

Πέθανε αιφνίδια στην Αθήνα στις 2 Σεπτεμβρίου 1901

* το κείμενο γράφτηκε από τον Γρηγόρη Μαρκέτο ιδρυτή της διαδικτυακής Επτανήσου Πολιτείας

Read More

ΡΕΝΕ ΤΣΑΡΛΑΜΠΑ ΕΚ ΛΕΥΚΑΔΟΣ*

 

Την 1η Απριλίου 2024 μάθαμε από τα μέσα ενημέρωσης ότι πέθανε η Αικατερίνη (Ρενέ) Τσαρλαμπά με καταγωγή από την Λευκάδα και σύζυγος του άλλοτε βουλευτή του νησιού Μάρκου Τσαρλαμπά (1894-1964). 

Δυστυχώς τα χρόνια που ζούμε κυριαρχούνται από μια ισοπεδωτική αντίληψη και έτσι σχεδόν σε όλα τα διαδικτυακά μέσα γράφτηκαν ελάχιστα στοιχεία για το τέκνο αυτό του νησιού των Επτανήσων,  που γεννήθηκε το 1931 και είχε δημιουργήσει οικογένεια με τον πρώην βουλευτή. 

Η οικογένεια Τσαρλαμπά υπήρξε από τις επιφανέστερες οικογένειες του νησιού από την εποχή της Βενετοκρατίας και συμμετείχε στην Επανάσταση του 1821, σημειώνοντας ότι η Ακριβή Τσαρλαμπά (από τον κλάδο της Πρέβεζας),  ήταν η μητέρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου.

Η θανούσα Αικατερίνη, άφησε δύο παιδιά, την δημοσιογράφο Έλλη Στάη και τον φυσικό Σπύρο Τσαρλαμπά ο οποίος πριν χρόνια είχε την ευγένεια να ενημερώσει τον συντάκτη της ''Επτανήσου Πολιτείας'' για το ιδιοκτησιακό καθεστώς της οικογενειακής εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνα Λευκάδας. Υπήρξε διευθύντρια του γραφείου του υπουργού Αναστάσιου Πεπονή και του υπουργού Απόστολου Λάζαρη και εβοήθησε κατά γενική ομολογία πολλούς ανθρώπους.

Ο παππούς του Μάρκου Τσαρλαμπά με το ίδιο όνομα διετέλεσε έπαρχος της Λευκάδας και γαμπρός του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, ενώ ο ίδιος ο βουλευτής Μάρκος Τσαρλαμπάς από τον πρώτο γάμο είχε αποκτήσει την φιλόλογο και μελετητή του έργου του Άγγελου Σικελιανού, Βιβέτ Τσαρλαμπά και την γιατρό Ειρήνη Τσαρλαμπά.

Ακολουθεί επιστολή Λευκαδίτη που αναρτήθηκε στο aromalefkadas.gr και συνεισφέρει στην εικόνα της θανούσης.

Θεμιστοκλής Δευτεραίος (Μούστας) 

«Έφυγε» η Ρενέ Τσαρλαμπά.

Εμείς οι Συβριώτες, την ευχαριστούμε για τα καλά που έχει κάνει για το χωριό μας, «το χωριό της» τον Σύβρο.
Την ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ (και την οικογένεια της), ειδικά οι νέοι του χωριού για την «ανεπανάληπτη δωρεά», οικοπέδου  6 στρεμμάτων εντός οικισμού, για την κατασκευή γηπέδου στο χωριό.
Και όχι μόνον αυτό, αλλά και από την  θέση που είχε σε υπουργεία, βοήθησε να  βγουν χρήματα για να τελειώσει το γήπεδο. Το γήπεδο που εμείς τότε, το Δ,Σ, του Α.Ο. Σύβρου, και το κοινοτικό συμβούλιο, τιμής ένεκεν το ονομάσαμε: Κοινοτικό γήπεδο «ΜΑΡΚΟΣ ΤΣΑΡΛΑΜΠΑΣ».

Την ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ για τότε, πριν 40 με 45 χρόνια περίπου όταν γίνονταν διαπλάτυνση, του δρόμου Σύβρου-Βασιλικής, έδωσε άδεια, να κόψουν χωράφια και δέντρα ελιές  όπου χρειάζεται, χωρίς να την ρωτήσουν. Και δεν ήταν μόνον αυτά αλλά και πολλά αλλά, όπως τα παλιά δύσκολα χρόνια, όταν χωριανοί μας «παιδιά» ειδικά, με προβλήματα υγείας, που  έπρεπε να ταξιδέψουν στην Αθήνα, εκτός το  τρέξιμο στους γιατρούς, μερικές φορές τους  φιλοξενούσε και στο σπίτι της.
Πάντα πρώτη η κυρία Ρενέ, στην εκκλησία σε χαρές  και σε λύπες, στον Σύβρο και στα Βουρνικά,  το χωριό τις καταγωγής της, και όταν έλειπε στην  Αθήνα, με την πρώτη επίσκεψη στο χωριό, έπρεπε να περάσει από το σπίτι για τις ευχές της, στους παλιούς χωριανούς τουλάχιστον  που είχε με όλους φιλικές σχέσεις.

Θερμά συλλυπητήρια, Σπύρο και Έλλη.

* Γρηγ. Μαρκέτος

Read More

Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΒΕΝΙΕΡΗΣ της Ελένης Χάρου*

 

Η ιστορική οικογένεια Βενιέρη στα Κύθηρα από τον Βενετικό οίκο των Venier, ανέδειξε δύο επισκόπους στην Επισκοπή Κυθήρων.

Το Μακάριο και το Νεκτάριο.

- Ο Νεκτάριος, κατά κόσμον Νικόλαος, λόγιος με θεολογική κατάρτιση, αρχιεράτευσε κατά το διάστημα 1697-1729. Ο πατέρας του Δομήνικος Βενιέρης ήταν καπιτάνος με προγόνους ευγενείς από την πανίσχυρη οικογένεια των φεουδαρχών Βενιέρων και πρόσφερε πολλές υπηρεσίες για την ασφάλεια των Κυθήρων κατά τους Βενετοτουρκικούς πολέμους.

Ο παππούς του Νεκταρίου, Φραγκίσκος Βενιέρης ήταν καπιτάνος και σκοτώθηκε το 1653 σε μια μάχη με τους Οθωμανούς στον Ποταμό των Κυθήρων. Ο Νεκτάριος διεδέχθη το Φιλόθεο Δαρμάρο και εξελέγη με ψηφοφορία από το Συμβούλιο της Κοινότητας στα Κύθηρα με εντολή του Βενετού Προνοητή, Alvise Diedo. Η εκλογή του Νεκταρίου κοινοποιήθηκε από την Κοινότητα στο Συμβούλιο των Δέκα στη Βενετία και στη συνέχεια ζήτησαν από το Μητροπολίτη Μονεμβασίας τη χειροτονία του.

Ο Νεκτάριος έζησε τη σύντομη Τουρκοκρατία στα Κύθηρα (1715-1718) και μέσα από τον κώδικα της αρχιερατείας του αντλούμε πολύτιμες πληροφορίες για τη στάση του απέναντι στην πολιτική εξουσία και τις εκκλήσεις του για την αντιμετώπιση της σιτοδείας και της πανούκλας. Προσηλωμένος στο Βενετικό θεσμικό εκκλησιαστικό δίκαιο, είχε το σεβασμό και την εκτίμηση τόσο από το ορθόδοξο ποίμνιο, όσο και από τις Βενετικές αρχές. Αρχιεράτευσε μέχρι το θάνατό του το 1729 και ετάφη σύμφωνα με την επιθυμία του στο Κακοπέτρι, στο οικογενειακό ησυχαστήριο των Βενιέρων, στην άρκλα του θείου του Επισκόπου Μακαρίου.

ΠΗΓΗ: Ανδριτσάκη-Φωτιάδη, Μιχ. Πετρόχειλου: Κυθηραϊκά μελετήματα

Πατραμάνη Μαρία: Οι Βενέρηδες Μακάριος και Νεκτάριος, Επίσκοποι Κυθήρων (Στον τιμητικό τόμο για τον καθηγητή Νίκο Πετρόχειλο) * φιλόλογος, λαογράφος

Read More

ΠΑΝΑΪΤ ΙΣΤΡΑΤΙ : ΚΕΦΑΛΟΝΙΤΗΣ, ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ, ΑΝΤΙΣΤΑΛΙΝΙΚΟΣ*

 

«Δεν έχει σημασία πόσο κοσμοπολίτης είμαι από τη γέννησή μου, πόσο αλήτης είμαι, ερωτευμένος με τους απέραντους ορίζοντες, όπως με βλέπετε, εγώ παραμένω ωστόσο Ρουμάνος, από τη μητέρα μου, τη γλώσσα και την όμορφή μου Βραΐλα, Έλληνας από τον πατέρα και την αγαπημένη του πατρίδα».

Λόγια ειπωμένα από καρδιάς, από τον μεγάλο Ελληνορουμάνο
(γαλλόφωνο) πεζογράφο Παναΐτ Ιστράτι (Panait Istrati, 10 Αυγούστου
1884-16 Απριλίου 1935), σε μία προσπάθεια αυτοπροσδιορισμού της
«ταυτότητάς» του.

Γιος της Ζωίτσας Ιστράτι (Joiţa Istrate) και του καπνεμπόρου
Γεώργιου Βαλσαμή από το χωριό Φαρακλάτα Κεφαλονιάς, ο Παναΐτ έφερε
το ελληνικό όνομα Γεράσιμος Βαλσαμής. Δεν γνώρισε τον πατέρα του
και την Κεφαλονιά, όπου ο συγγραφέας δεν ευτύχησε να φθάσει, παρά
το διακαή του πόθο.

Για το πόσο δυνατή ήταν η σχέση του με την Ελλάδα, ενδεικτικά είναι
και τα παρακάτω λόγια του Παναϊτ Ιστράτι: «Από όλους τους λαούς, ο ρουμανικός και ο ελληνικός είναι πιο κοντά στη ψυχή μου. Τους αγαπάω και τους κατανοώ, λόγω του αίματος που μού έδωσαν. Τα προτερήματα και τα ελαττώματά τους είναι και δικά μου».

Ο Παναΐτ Ιστράτι (1884-1935), ο οποίος έγραψε κυρίως στη γαλλική γλώσσα, 

διατηρεί τη μεγάλη αξία του.

Ο Ιστράτι τη δεκαετία του 1920 είχε αποκτήσει παγκόσμια φήμη και στην Ελλάδα 

ήταν ιδιαίτερα γνωστός και αγαπητός, αφού εκείνο το Ελληνορουμάνος κέντριζε 

τόσο το ενδιαφέρον, όσο και το ονειρικό φαντασιακό και δημιουργούσε αίσθημα 

εθνικής υπερηφάνειας.

Από παιδί άρχισε να δουλεύει για τον επιούσιο. Πέρασε μια ζωή σε αναζήτηση και 

σε ταξίδια στην Ανατολή. Επισκέφθηκε και την Ελλάδα αρκετές φορές, τουλάχιστον 

πέντε (τα έτη 1927-1928), είτε για να συνδεθεί με την πατρίδα του πατέρα του 

(Κεφαλλονίτης μετανάστης), είτε για να αναζητήσει δουλειά και εγκατάσταση σε 

αυτή. Τελικά κατέληξε στη δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα στη Γαλλία, όπου 

έζησε τα χρόνια της λογοτεχνικής του άνθισης. «Ρουμάνος 

αφηγητής, Γάλλος συγγραφέας»  είπαν γι’ αυτόν.

Υπήρξε φίλος και συνοδοιπόρος του Νίκου Καζαντζάκη όταν ο Έλληνας 

συγγραφέας είχε επισκεφθεί την Ε.Σ.Σ.Δ., τα έτη 1927-1929. Μαζί έζησαν 

σπουδαία πολιτικά γεγονότα, ταξίδεψαν στη χώρα, έγραψαν άρθρα και σημειώσεις. 

Ήθελαν να διαδώσουν το σοβιετικό σοσιαλισμό, από πίστη στη διαφορετικότητα, 

αλλά απογοητευμένοι με τη χώρα, και αφού ψυχράνθηκαν μεταξύ τους, λόγω της 

απόφασης του Ιστράτι να επιλέξει την κριτική στάση έναντι της ΕΣΣΔ, χώρισαν και 

πήραν άλλους δρόμους. Όμως δεν έπαψαν να εκτιμούν ο ένας τον άλλον.

Ο Ιστράτι ήταν ο πρώτος που άσκησαν δημόσια πολιτική κριτική στον ίδιο τον 

Στάλιν και συνέβαλε να γίνει γνωστός για πρώτη φορά ο «σταλινισμός».

Ο Ελληνορουμάνος «αιώνιος Οδυσσέας» όπως τον αποκάλεσε ο Καζαντζάκης, 

έπραξε σαν πλανητικός άνθρωπος, όταν αντέδρασε στην επίσημη γραμμή του 

Στάλιν. Μετά την κριτική προς την Σοβιετική Ρωσία ο ίδιος πολεμήθηκε και το 

όνομά του ξεχάστηκε από την αριστερά. Το όνομά του επανήλθε και πάλι 

στην επικαιρότητα τα τελευταία χρόνια, ιδίως μετά την πτώση του Τείχους το 1989.

Ο Ιστράτι έστρεψε την προσοχή του στους φτωχούς και καταφρονεμένους της 

Μεσογείου δίνοντας αξιοπρέπεια, ομορφιά και κάλλος στη συμπεριφορά 

τους. Φέρνοντας για πρώτη φορά την εργατική Ανατολή στα σαλόνια της δυτικής 

Ευρώπης.

Ο Π. Ιστράτι ονομάστηκε «Γκόρκυ των Βαλκανίων» αφού το έργο του 

επικεντρώθηκε γύρω από τους ταπεινούς και τους καταφρονεμένους, τους 

πλάνητες, τους αλήτες. Ο ίδιος περιπλανήθηκε σε αρκετές χώρες, ασχολήθηκε με 

κάθε είδους ταπεινά επαγγέλματα, έζησε μια ζωή ανάλογη των ηρώων του, πριν 

καταλήξει στη Γαλλία και αναδειχθεί το ταλέντο του από συγγραφείς όπως ο 

Ρομαίν Ρολλάν. Φίλος του Ν. Καζαντζάκη επισκέπτεται την Αθήνα καλεσμένος του 

Ελεύθερου Βήματος, θα μιλήσει στις 11 Ιανουαρίου 1928 στο θέατρο Αλάμπρα, θα 

επισκεφτεί φυλακισμένους κομμουνιστές και στη συνέχεια θα εκδιωχθεί και θα 

απελαθεί από την χώρα για την φιλοκομμουνιστική του δραστηριότητα. Θα του 

συμπαρασταθεί ο Α. Μοναστηριώτης που δεν είναι παρά το φιλολογικό ψευδώνυμο 

του Θεοφύλακτου Παπακωνσταντίνου, τότε δραστήριου αρχειομαρξιστή 

διανοούμενου και τελικά δυστυχώς υπουργού της δικτατορίας των 

συνταγματαρχών.

*Αθηναϊκό Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων , fractalart.gr

Read More

ΒΑΛΕΡΙΟΣ ΣΤΑΗΣ Ο ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ

 Ο Βαλέριος Στάης γεννήθηκε το 1857 στη Χώρα Κυθήρων. Ο συνονόματος παππούς του, είχε διοριστεί από τον Άγγλο Αρμοστή Μαίτλαντ σαν αντιπρόσωπος των Κυθήρων , στην Κέρκυρα για την σύνταξη του Ιονίου Συντάγματος. Ο πατέρας Νικόλαος, ήταν ιατροφιλόσοφος και υπήρξε ο πρώτος Δήμαρχος του νησιού μετά την Ένωση με την Ελλάδα.
Από τα είκοσι μέχρι τα είκοσι τρία του σπούδασε Ιατρική στην Αθήνα και στην συνέχεια έφυγε για την Γερμανία όπου έγινε μεταστροφή και αποφάσισε να σπουδάσει Αρχαιολογία και έκανε την διατριβή του το 1885.  
Στις 3 Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε Εφορος Αρχαιοτήτων στους νομούς Κορινθίας και Αργολίδας.
Η ανασκαφική δραστηριότητά του ξεκίνησε στο Ιερό του Ασκληπιού στην Επίδαυρο, θεωρώ ότι η ιατρική φλόγα είχε παραμείνει αναμμένη, σαν αναπληρωτής του Παναγή Καββαδία. Στην συνέχεια δούλεψε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών όπου ύστερα από 26 χρόνια σαν Έφορος, το 1921 έγινε Διευθυντής! Στην Αττική συνέχισε το ανασκαφικό έργο του. 

Βέβαια τα πράγματα δεν είναι πάντα ιδιανικά όπως τα περιγράφουν οι διάφοροι βιογράφοι. Σαν Έφορος λοιπόν της Ελληνικής Αρχαιολογικής Εταιρείας, ο Βαλέριος Στάης αποφαίνεται ότι το Αρχαίο Ωδείο Πατρών δεν είναι Ωδείο αλλά ρωμαϊκές θέρμες και μέχρι να πεισθεί η Εταιρεία για την λάθος εκτίμησή της, το μνημείο είχε καταλεηλατηθεί. Ολόκληρη η μαρμάρινη επένδυση, κεφαλές λεόντων χάθηκαν δια παντός όπως αναφέρει η πατρινή εφημερίδα ''Φορολογούμενος'' στο φύλλο της 26ης Γενάρη 1890 που εξέδιδε ο Κων. Φιλόπουλος παππούς εκ μητρός, του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου.
Παντρεύτηκε την Χαρίκλεια Ροδίου εγγονή του Γενναίου Κολοκοτρώνη. Απέκτησαν ένα γιό τον μετέπειτα αντιστράτηγο Νικόλαο Στάη.
Ο Βαλέριος Στάης πέθανε το 1923 από ημιπληγία σε ηλικία 66 χρόνων.

- Πηγές: Θέματα Αρχαιολογίας 2017, Βιβλιοθήκη της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας 1992, εφημερίδα Φορολογούμενος.

Read More

ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΠΥΛΑΡΙΝΟΣ Ο ΟΥΤΟΠΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗΣ

 Ο Φραγκίσκος Πυλαρινός γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς στα 1802. Γεννήθηκε δηλαδή, κατά την διάρκεια της Επτανήσου Πολιτείας, του πρώτου  ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.
Σπούδασε φιλοσοφία στο Παρίσι και εκεί στα 1830 γνωρίζει και ενστερνίζεται τον ουτοπικό σοσιαλισμό τον οποίο και θα προπαγανδίσει αργότερα στην Ελλάδα.
Το 1833 έρχεται στην Ελλάδα και εγκαθίσταται στο Ναύπλιο όπου μιλάει και  γράφει για έναν παγκόσμιο κοινωνισμό.
Το 1834 εμπλέκεται στην δίκη του Κολοκοτρώνη οπότε διώχνεται από την Ελλάδα και εγκαθίσταται στην υπό αγγλική κατοχή, Κεφαλονιά και ασκεί το επάγγελμα του δάσκαλου.
Στο νησί συμμετέχει στους αγώνες κατά της αγγλικής κατοχής οπότε και απελαύνεται το 1840 και εγκαθίσταται στην Αθήνα.
Μετά το κίνημα της 3ης Σεπτέμβρη 1843, διορίζεται σαν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο με την βοήθεια του συμπατριώτη πρωθυπουργού Ανδρέα Μεταξά.
Τα πράγματα δεν ήταν απλά την εποχή εκείνη. Η ρωσόφιλη εφημερίδα Αιών, υποστήριζε σφόδρα τον Πυλαρινό και φυσικά ο ρωσόφιλος Μεταξάς. Η εφημερίδα καταγγέλει όσους εναντιώνονται στις πανεπιστημιακές παραδόσεις του, σαν όργανα του ξενισμού. Εδώ εννοεί το αγγλόφιλο κόμμα.
Η κατάσταση εκτραχύνεται και στις 15 Φλεβάρη 1845 ένας φοιτητής τον βρίζει σκαιά και τότε ο αδελφός του καθηγητή που είναι παρών, χτυπάει τον εν λόγω φοιτητή. 

Δημιουργούνται έντονα επεισόδια ,είναι τα λεγόμενα Πυλαρινά.
Γενικά ο Πυλαρινός ακολουθεί την εγελιανή φιλοσοφία κατά την οποία κινητήρια δύναμη της ιστορίας είναι το πνεύμα και κάθε λαός δημιουργεί το δικό του ιδιότυπο πνεύμα που αποτελεί μέρος του παγκοσμίου πνεύματος.
Ο Παπαδιαμάντης έγραψε γι΄αυτόν: '' εδίδασκεν εις την γείτονα αίθουσαν ο γέρων Πυλαρινός, με κεραυνώδη φωνήν, όλος χειρονομίαν και έξαρσιν''.
Αγωνίστηκε για την ΄Ενωση των Ιονίων με την μητέρα Πατρίδα.
Απολύθηκε από την θέση του καθηγητού επί κυβερνήσεως Κωλέττη και επανήλθε αργότερα με υποβαθμισμένο πλέον το μάθημά του.
Πέθανε σε ηλικία 80 χρόνων το 1882 στην Αθήνα.

Read More

ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ Ο ΚΕΦΑΛΟΝΙΤΗΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ

 3 Φεβρουαρίου 1908 ιδρύεται ο Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος (ΠΑΟ). Αυτό που δεν ξέρετε είναι ότι ιδρυτής του ήταν ένας Κεφαλλονίτης, ο Γεώργιος Καλαφάτης.

Ο δαιμόνιος Κεφαλλονίτης έδωσε σάρκα και οστά στον «σύλλογο μεγάλο» και το «τριφύλλι» αποτελεί μέχρι σήμερα τρόπο ζωής για εκατομμύρια «αιώνια πιστούς» σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου. Ο ιδρυτής του «τριφυλλιού» άφησε τη τελευταία του πνοή στο Ναυτικό νοσοκομείο Αθηνών σε ηλικία 74 ετών, ωστόσο η εικόνα και η μορφή του παραμένει ζωντανή στη μνήμη όλων των παναθηναϊκών οπαδών μέχρι και σήμερα.

Γεννημένος στα Εξάρχεια την Νεάπολη όπως λεγόταν, στις 17 Μαρτίου 1890, ο Γιώργος Καλαφάτης έμελλε να γίνει ο άνθρωπος ο οποίος θα δημιουργούσε μια από τις κορυφαίες ομάδες στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. 

Ο Καλαφάτης ανήκε σε μια οικογένεια με κεφαλονίτικες καταβολές. Πατέρας του ο Διονύσης και μητέρα του η Μαρία. Είχε πέντε αδέλφια, έναν μεγαλύτερο κατά δύο χρόνια αδελφό τον Αλέξανδρο που ήταν χημικός με σπουδές στο Κάϊρο και τέσσερις αδελφές, την Μαρίνα , την Σμαράγδα, την Ειρήνη και την Ευφροσύνη. Παρά τις δυσκολίες της εποχής κατάφερε να σπουδάσει στη «Γυμναστική Σχολή» αλλά και να ακολουθήσει σπουδαία καριέρα στο Πολεμικό Ναυτικό.

Η ζωή του…Το 1916 ολοκληρώθηκαν οι σπουδές του ιδρυτή του Παναθηναϊκού, όπως αναφέρεται στο βιβλίο του Βαγγέλη Μελέκογλου, «Γιώργος Καλαφάτης, ο ιδρυτής του Παναθηναϊκού», στη «Γυμναστική Σχολή». Ο ίδιος διορίστηκε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους στο γυμνάσιο Μεσολογγίου αλλά ουδέποτε ακολούθησε αυτή τη διαδρομή.

Τον Φεβρουάριο του 1917 προτίμησε να δεχθεί τη θέση στου διδασκάλου της γυμναστικής στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Παράλληλα, έχει αρχίσει σπουδές στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, οι οποίες γίνονταν επί πληρωμή εκείνη την εποχή, τις οποίες και κατάφερε να ολοκληρώσει μπαίνοντας στη συνέχεια στο στράτευμα.Συνοδοιπόρος του στην Ιατρική ήταν ο παιδίατρος και υφηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γιάννης Σταυρόπουλος που πέθανε πρόωρα στην κατοχή τον Νοέμβρη του 1943.

 Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους και στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και αποστρατεύτηκε με το βαθμό του υποναυάρχου.

Κυριακή στις επτάμιση το απόγευμα 29 Ιουλίου  1929 ο Γιώργος Καλαφάτης παντρεύεται  την  Βασιλική κόρη του Λεωνίδα και της Όλγας Ανδροπούλου στον Ι.Ν.Αγίας Ζώνης, αυτός 39 και αυτή 24 χρόνων.Έζησαν μαζί σε ένα διαμέρισμα στην Κυψέλη , Θήρας 20, μέχρι τον θάνατο του επιφανή Κεφαλλήνα. 

Ο ιδρυτής του Παναθηναϊκού έφυγε από τη ζωή στις 19 Φεβρουαρίου 1964 ημέρα Τετάρτη στις πέντε και τέταρτο το απόγευμα , στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών από καρδιακή πάθηση.

Ο αθλητισμός και ο Παναθηναϊκός…

Ο Καλαφάτης από τα 15 του είχε ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Ξεκίνησε να ασχολείται στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο, ο οποίος ήταν ο κραταιός της εποχής και ο πλησιέστερος στην περιοχή που ζούσε, ενώ είχε αρχίσει να εκδηλώνει ιδιαίτερη αγάπη για το ποδόσφαιρο. Το γεγονός όμως πως στον σύλλογο των «ολυμπιονικών» δεν έβλεπαν με πολύ καλό μάτι το νέο αυτό άθλημα, τον ανάγκασαν να αποχωρήσει γρήγορα από τους κόλπους του.

Κυριακή 3 Φεβρουαρίου 1908, με τον αδερφό του Αλέξανδρο να του παρέχει απόλυτη στήριξη, σε μια συγκέντρωση 14 νέων συνολικά , στο Πολύγωνο ψηλά στο Πεδίο του Άρεως αποφασίζεται η ίδρυση ενός νέου σωματείου που θα έχει ως κύριο άθλημά του το ποδόσφαιρο. Αυτό ήταν. Ο Παναθηναϊκός είχε μπει στις ράγες. Έστω και με το όνομα «Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών» ως το 1924 που πήρε την μετέπειτα ονομασία του.

Με τον Καλαφάτη να είναι στην ηγεσία του, ο Παναθηναϊκός άρχισε να πρωτοπορεί σε όλα τα επίπεδα. Ο ίδιος ήταν και αθλητής ως τις αρχές της δεκαετίας του ’20, ενώ ακολούθησε η πορεία του ως διοικητικός παράγοντας του συλλόγου. Ο ίδιος εκπροσώπησε την Ελλάδα σε πολλούς διεθνείς αγώνες ενώ πρωτοστάτησε στη δημιουργία σύγχρονων, για την εποχή, συνθηκών για να παίζεται το ποδόσφαιρο.

Το 1919 κατά την παρουσία του μάλιστα στους Πανσυμμαχικούς Αγώνες στο Παρίσι «γνωρίστηκε» με το μπάσκετ. Με την επιστροφή στου στην Ελλάδα φρόντισε να δημιουργηθεί και το αντίστοιχο τμήμα στον Παναθηναϊκό. Παράλληλα, από τη γαλλική πρωτεύουσα ο Καλαφάτης προμηθεύτηκε αθλητικό υλικό για τον Παναθηναϊκό και έφερε νέες ποδοσφαιρικές στολές για την ομάδα του. Όλη του τη ζωή ουσιαστικά την πέρασε στην υπηρεσία του αθλητισμού και του Παναθηναϊκού, που σήμερα τιμά τη μνήμη του, ενώ μετονόμασε το νέο αθλητικό κέντρο του ποδοσφαιρικού τμήματος σε «Γεώργιος Καλαφάτης», διατηρώντας ζωντανό τον ιδρυτή του συλλόγου, που έδωσε νόημα στη ζωή εκατομμυρίων οπαδών.

Read More

ΣΠΥΡΟΣ ΑΣΔΡΑΧΑΣ 1933-2017 ΕΠΤΑΝΗΣΙΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ

Ένας από τους μεγαλύτερους ιστορικούς της χώρας μας που με το έργο του σημάδεψε τη μεταπολιτευτική ιστοριογραφία ο Σπύρος Ασδραχάς πέθανε στο σπίτι του στη Νέα Σμύρνη σε ηλικία 84 ετών. Η ήδη καταβεβλημένη υγεία του τον πρόδωσε και η καρδιά του έπαψε να χτυπά γύρω στις 7 το απόγευμα 11/12/2017.

Ιστορικός με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην οικονομική ιστορία, στο έργο του ωστόσο επεκτάθηκε σε όλο το θεωρητικό πεδίο με σημαντική συμβολή και ευρύ έργο πάνω στην  θεωρία της ιστορίας. Από τους πιο στοχαστικούς έλληνες ιστορικούς, μελέτησε την ελληνική περίπτωση εντάσσοντάς της στα μεγάλα  σχήματα, τοποθετώντας την ελληνική ιστορία στο διεθνές και ευρωπαϊκό της πλαίσιο. Ιδιαίτερο δε ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο τρόπος που μελέτησε την τοπική ιστορία, όπως για παράδειγμα την ιστορία της γενέτειράς του Λευκάδας, που ενέτασσε επίσης στο ευρύ ιστορικό πλαίσιο εθνικό και διεθνές. Σημαντική θέση στα ερευνητικά του ενδιαφέροντα κατείχε η μελέτη της ελληνικής οικονομικής και κοινωνικής ιστορίας κάτω από τις ξένες κυριαρχίες από τον 15ο έως τον 19ο αιώνα.

Μάχιμος ιστορικός υπερασπίστηκε τους δημόσιους θεσμούς και την ιστορική έρευνα, εργάστηκε συστηματικά για τη συγκρότηση των ιστορικών σπουδών στην Ελλάδα.

Ιδεολογικά τοποθετημένος στους κόλπους της ανανεωτικής αριστεράς υπήρξε παράλληλα αρθρογράφος της Αυγής, στην οποία εμπιστευόταν πάντα τα κείμενά του.

Ο ιστορικός, έλεγε ο Σπύρος Ασδραχάς, «από τη στιγμή που δεν γίνεται πράκτορας ταξικών συμφερόντων, αναγκαστικά είναι ένα πολιτικό πρόσωπο που υπηρετεί τη διαδικασία της ανατροπής. Από την ώρα που υπάρχει η έννοια της εξέλιξης ή της προόδου, είναι επόμενο να αξιοποιεί ο ιστορικός την έννοια της αντίθεσης και αντίφασης, να γίνεται πολιτικό πρόσωπο. Απ' αυτή την άποψη, η Ιστορία δεν είναι υπηρετική ταξικών συμφερόντων, είναι υπηρετική συμφερόντων που έχουν ανθρωπιστικό υπόβαθρο, δηλαδή είναι και Ιστορία που ασχολείται με τους πολλούς, και συνήθως άφωνους, συντελεστές της».

Γεννήθηκε στο Αργοστόλι το 1933, σπούδασε στο ιστορικό τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στην κοινωνική και οικονομική ιστορία στο Παρίσι. Δίδαξε στο Γαλλικό Πανεπιστήμιο.

Διετέλεσε συνδιευθυντής του περιοδικού Τα Ιστορικά από το 1983 έως το 2005, αντιπρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Ιονίου Πανεπιστημίου από το 1985 έως το 1990 και πρόεδρος των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) από το 2004 μέχρι το 2012 και επίτιμος πρόεδρός του ώς το τέλος της ζωής του.

Αλ. Τσίπρας: Έφυγε ένας από τους σημαντικότερους διανοούμενους της εποχής μας

«Ο Σπύρος Ασδραχάς, ένας από τους σημαντικότερους διανοούμενους της εποχής μας, ανανεωτής της ελληνικής ιστοριογραφίας, σπουδαίος δάσκαλος και αγωνιστής έφυγε απόψε, αφήνοντας μας φτωχότερους» αναφέρει ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και εκφράζει τα συλλυπητήριά του  στην οικογένεια και τους οικείους του.

πηγή: avgi.gr

Read More

André Ravéreau ο αρχιτέκτων της Κεφαλονιάς μετά τους σεισμούς

Κάποιες φορές είναι σίγουρο ότι το σύμπαν συνωμοτεί, για να φωτίσει τον δρόμο προς την ανάδειξη ξεχασμένων πτυχών ιστορίας.

Μια χαλαρή στιγμή μεταξύ τυρού & οίνου, όπως και μια κουβέντα με τον Γιάγκο Μεταξά, γύρω από τους σεισμούς και τα επακόλουθα γεγονότα του 1953 – 55, μας οδήγησαν σε απίστευτα στοιχεία. Πριν όμως ξεδιπλώσουμε την ιστορία μας, θα θέλαμε ως ομάδα, ως Πολιτιστικός, Ιστορικός & Λαογραφικός σύλλογος «Το Ριφόρτσο», αλλά και ως Κεφαλονίτες, να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον André Ravéreau, έναν φίλο του νησιού που εργάσθηκε στην δύσκολη περίοδο μετά τους σεισμούς του 1953 και ο οποίος έφυγε πριν από λίγες μέρες από την ζωή, σε ηλικία 98 ετών. Επίσης να εκφράσουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην κόρη του, Maya Ravéreau.

Ο André Ravéreau γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου του 1919 στη πόλη Limoges. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, φοίτησε στην Σχολή Καλών τεχνών στο Παρίσι μεταξύ των ετών 1946 – 1950 και ήταν μαθητής του Auguste Perret. Πριν από την αποφοίτησή του, μετέβη στην Αλγερία και ανακάλυψε την κοιλάδα Ghardaia M'Zab, όπου εντυπωσιάσθηκε από την παραδοσιακή της αρχιτεκτονική. Μια από τις πρώτες του δουλειές, ήταν η συμμετοχή του στις εργασίες ανοικοδόμησης των χωριών Αγία Ευφημία & Λακήθρα, τα οποία υιοθετήθηκαν από την Γαλλική κυβέρνηση το 1954. Η αποστολή του André, μαζί με άλλους αρχιτέκτονες και μηχανικούς, πραγματοποιήθηκε το 1954 – 56, με ένα μικρό διάλειμμα το 1955, όπου τότε μετέβη στο Αλγέρι. Ήταν ο σχεδιαστής των νέων σπιτιών, της εκκλησίας και των σχολείων αυτών των χωριών. Επίσης εργάσθηκε και στην ανοικοδόμηση της Γαλλικής σχολής Alliance Française d'Argostoli.

Για να μπορεί να έχει καλύτερη επικοινωνία με τους κατοίκους και τις τότε τοπικές αρχές, ζήτησε από το Γαλλικό προξενείο της Αθήνας, να του στείλουν έναν μεταφραστή. Πράγματι, οι εν Αθήναις γαλλικές αρχές, τον έφεραν σε επαφή με την Manuelle Roche, η οποία είχε μεταβεί εθελοντικά στην Κεφαλονιά και μιλούσε ελληνικά. Η Manuelle, ήταν και η μελλοντική σύζυγος του André, σύμμαχος του, πάντα στη ζωή και στα έργα του. Η παρουσία της, διευκόλυνε τις σχέσεις με τους ντόπιους. Η μητέρα και η γιαγιά της, είχαν γεννηθεί στην Ελλάδα και είχαν παντρευτεί στην Αθήνα, όπου είχαν εγκατασταθεί.Ο παππούς και ο προπάππους της, λεγόντουσαν Isanove και D'Arrigo και ήταν και οι δύο, μηχανικοί των γαλλικών μεταλλείων. Η Manuelle ήταν μέλος, μιας διεθνούς ομάδας ανασυγκρότησης, που τότε, είχε έρθει να συνδράμει τα νησιά μας. 

Το γαλλικό κλιμάκιο, εργάσθηκε με ζήλο στην ανοικοδόμηση, ενώ ο André Ravéreau και η συνοδός του – μεταφράστρια, δεν άργησαν να “ενταχθούν” στην τοπική κοινότητα. Γευμάτιζαν πολλές φορές στην ταβέρνα του Μενέλαου Αποστολάτου, η οποία αμέσως μετά τους σεισμούς, ήταν στην Σισσιώτισα στο Αργοστόλι, τριγύριζαν το νησί με το DCV αυτοκίνητό τους και θαύμαζαν τις παραλίες, ενώ η Manuelle ως φωτογράφος , έκανε πρακτική φωτογραφίζοντας πολλά τοπία. (Κάποιες από αυτές τις φωτογραφίες , θα προσπαθήσουμε εν καιρώ, να δούμε , με την συνδρομή της κας Maya Ravéreau). Απέκτησαν φιλίες με πολλές οικογένειες στο νησί, όπως εκείνης του Όθωνα Μεταξά και θα πρέπει να πούμε, ότι είναι αρκετοί οι κάτοικοι που τους θυμούνται. Η διαμονή στο νησί είχε μαγέψει και σημαδέψει την ζωή του André και της Manuelle, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η κόρη τους Maya. Συνεργάσθηκαν με Έλληνες που είχαν έρθει στο νησί , δουλεύοντας στην ανοικοδόμηση και συχνά στις μετέπειτα αφηγήσεις τους, αλλά και σε έγγραφες δημοσιεύσεις τους, ανέφεραν το όνομα του Αργύρη Ρεντζέπη.

Ο André πάντα έλεγε ότι στην Κεφαλονιά «ανακάλυψε την αρχιτεκτονική….». Ας δούμε πως περιγράφει την δουλειά του στο νησί : «Λίγο μετά την αποφοίτησή μου, διορίστηκα από το Υπουργείο Εξωτερικών για να ανοικοδομήσω δύο χωριά στην Κεφαλονιά, καθώς και ένα κτίριο για τη Γαλλική σχολή στην πρωτεύουσα του νησιού, το Αργοστόλι. Εκείνη την εποχή, η αρχιτεκτονική θεωρήθηκε πολύ δεδομένη , δεν μου δόθηκε η δυνατότητα μελέτης στο χώρο και συνειδητοποίησα τα σκίτσα της στέγασης, στο Παρίσι. Καθώς αυτή ήταν μια τεράστια ανακατασκευή, το πρόγραμμα στέγασης ήταν σχετικά μικρό. Επομένως, είχα προγραμματίσει δυνατότητες εκ των υστέρων επέκτασης και πρότεινα σπίτια με κεκλιμένες στέγες, τα οποία θα μπορούσαν να μπολιαστούν με επέκταση σε τρεις πλευρές. Αν και τα σχέδια ήταν έτοιμα, η εταιρεία συμφώνησε να κάνει παραλλαγές, ανάλογα με την κατάσταση, αλλάζοντας τη θέση των θυρών και των παραθύρων. Έτσι φτάσαμε σε οκτώ παραλλαγές. Μου ζητήθηκε επίσης, να σχεδιάσω δύο εκκλησίες και δύο σχολεία. Οι εκκλησίες ακολούθησαν την εκκλησιαστική παράδοση του νησιού. Τα σχέδια των σχολείων επίσης ήταν πολύ απλά. Για μοναδική διακόσμηση, οι σκάλες των κλιμακωτών σκαλοπατιών, ήταν καλυμμένες με πολύχρωμα κεραμικά. Η περιοχή που προοριζόταν για την ίδρυση της Alliance Française, στο Αργοστόλι, είχε θέα σε δύο πλαϊνούς δρόμους. ….»

Μετά την Κεφαλονιά, εργάσθηκε στην Γαλλία , αλλά και στην Αλγερία, όπου επέστρεψε στο M'Zab το 1959 και ανέδειξε την παραδοσιακή αρχιτεκτονική της Αλγερίας και ιδιαίτερα εκείνη των περιοχών Mzab και La Casba. Το 1965, διορίστηκε αρχιτέκτονας ιστορικών μνημείων στην Αλγερία. Το 1981, δημοσίευσε ένα βιβλίο όπου συγκέντρωσε ένα σύνολο σημαντικών κειμένων για αρχιτέκτονες των επόμενων γενεών, με φωτογραφίες της συντρόφου του Manuelle Roche: «Το M'Zab, ένα μάθημα στην αρχιτεκτονική». 

Το βιβλίο αυτό παρουσιάσθηκε μαζί με τον Αιγύπτιο Hassen Fathy, το αιγυπτιακό alter ego του. 

Οι δύο άνδρες βραβεύθηκαν με το περίφημο βραβείο του Aga Khan. Το 1982, η κοιλάδα M'Zab γράφτηκε, κατά κύριο λόγο χάρη στον Ravéreau , στον κατάλογο της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Επέστρεψε στην Γαλλία το 2006 , ενώ το 2012 τιμήθηκε από την Αλγερία με το παράσημο του Εθνικού Τάγματος της Αξίας. 

Το 2013 , επισκέφθηκε την Κεφαλονιά. 

Επίσης την χρονιά αυτή, παρουσίασε μια εργασία του , με τον τίτλο «Modernités plurielles » στις συλλογές του Centre Pompidou. Με πλήθος δημοσιεύσεων και εκθέσεων, αναδείχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους Γάλλους αρχιτέκτονες του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα. Πέθανε στις 12 Οκτωβρίου 2017 στο Aubenas (Ardèche) , σε ηλικία 98 ετών. Η  Manuelle Ravereau - Roche, το 1971, εξέδωσε ένα μυθιστόρημα με τον τίτλο «Σεισμός», όπου περιγράφει τις αναμνήσεις της , από την περίοδο που έμεινε στην Κεφαλονιά. Η Manuelle απεβίωσε στις 23 Απριλίου 2010 .

André & Manuelle Ravéreau καλό ταξίδι. Η Κεφαλονιά δεν ξεχνάει και σας λέει ένα μεγάλο MERCI BEAUCOUP .

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την επίτιμη πρόξενο της Γαλλίας στην Κεφαλονιά, κυρία Εμμανουέλλα Σιναγκρά, για την επικοινωνία που είχε με την Mme Maya Ravéreau, κόρη του εκλιπόντος André και για τα στοιχεία που μας διέθεσε. Επίσης θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον Γιάγκο Μεταξά, γιατί από την δική του κουβέντα στην χαλαρή μας συνάντηση, ξεκίνησε το ξεδίπλωμα της ιστορίας που διαβάσατε. 
Οι φωτογραφίες, αναρτώνται με την άδεια της Mme Maya Ravéreau και αποτελούν τμήμα του αρχείου της.

Ορέστης Καππάτος

Read More

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΛΗ Η ΕΠΤΑΝΗΣΙΑ

Γεννήθηκε το 1895 στην Πλάκα και ήταν κόρη του εκδότη 

και συλλέκτη Αλέξιου Κολυβά από το Σκουλικάδο Ζακύνθου,

 θείου του πολιτικού και Βουλευτή Ζακύνθου Νικολάου 
Κολυβά, 

και της Σοφίας Μπουρνιά με καταγωγή από τη Σκύρο. 

Παντρεύτηκε πρώτα τον μηχανικό Γλήτσο με τον οποίο

 απέκτησε την κόρη της Έρση και στη συνέχεια τον Πλάτωνα Χατζημιχάλη (τον γνωστό ναζιστή υπερυπουργό Οικονομίας

 στην κυβέρνηση των δοσιλόγων Τσολάκογλου) με τον οποίο 

απέκτησε τον, μετέπειτα αρχιτέκτονα, Νίκο Χατζημιχάλη. 

Στην αρχή καταπιάστηκε με τη ζωγραφική μελετώντας 

ταυτόχρονα Βυζαντινή, Επτανησιακή και νεότερη Ελληνική 

λαϊκή τέχνη η οποία αποτέλεσε το κύριο αντικείμενο 
του έργου και των ερευνών της. 

Στόχος της ήταν η συλλογή και η διάσωση όσο το δυνατόν περισσοτέρων στοιχείων του Ελληνικού λαϊκού πολιτισμού. 

Αργότερα συνεργάστηκε με το Λύκειο Ελληνίδων, 

συμβάλλοντας μάλιστα καθοριστικά το 1920 στην ίδρυση 

παραρτήματος στην Σμύρνη ενώ κατά την ίδια εποχή 

συγκαταλέγεται μαζί με την Καλλιρρόη Παρρέν και άλλες

 γυναίκες της περιόδου στις- κατά την Ιωάννα Παπαντωνίου- 

εμπνευσμένες Ελληνίδες που αγωνίστηκαν για τη διατήρηση

της Ελληνικής λαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς. 

Η Χατζημιχάλη πραγματοποίησε αμέτρητα ταξίδια σε διάφορα

 μέρη της ηπειρωτικής και της νησιωτικής Ελλάδας

 συγκεντρώνοντας πολύτιμο λαογραφικό υλικό που 
αποτέλεσε βασική πηγή των έργων της.

 Τόσο το 1927 όσο και το 1930 συμμετείχε στην 
οργάνωση των Δελφικών Εορτών του Άγγελου Σικελιανού 
και της Εύας Πάλμερ. 

Το 1928 οργάνωσε το περίπτερο λαϊκής τέχνης στη Διεθνή

 Έκθεση Θεσσαλονίκης και το 1937 ίδρυσε τον Σύνδεσμο

 Ελληνικής Χειροτεχνίας(από το 1957 Κρατικός Οργανισμός Χειροτεχνίας). 

Τιμήθηκε με αρκετά βραβεία, στα οποία συμπεριλαμβάνονται

 μεταξύ άλλων το αργυρό μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών.

 Το 1954 αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα υγείας που 

επηρέασε τη συγγραφική της δραστηριότητα και τελικά 

απεβίωσε στις 4 Μαρτίου 1965 έπειτα από πολύχρονη 

ταλαιπωρία. 

Μετά τον θάνατο και της κόρης της Έρσης, στο σπίτι της 
στην Πλάκα στεγάζεται το Κέντρο Λαϊκής Τέχνης και 
Παράδοσης του Δήμου Αθηναίων. 

Ο δρόμος που βρίσκεται η οικία, φέρει σήμερα το όνομα της.

Και ένα άγνωστο στον κόσμο γεγονός:

 Όταν ο πατέρας της Αλέξιος Κολυβάς πέθανε, προσέφερε

 προς πώληση την μεγάλη συλλογή του από Βυζαντινές και  Επτανησιακές εικόνες του 14ου-15ου-16ου και 17ου αιώνα

 στο Ελληνικό Κράτος το οποίο και αρνήθηκε να τις αγοράσει.

 Η Αγγελική πικράθηκε πολύ (καθότι χρειαζόταν τα κεφάλαια

 για το έργο της, καθότι το κράτος δεν παρείχε κανενός είδους

 βοήθεια) και είπε στην κόρη της Έρση:

 "Από σήμερα δεν είμαι Ελληνίδα αλλά Επτανήσια".

 Έτσι αρκετές από αυτές παρέμειναν στην οικογένεια Κολυβά

 και μετά από δωρεά,σήμερα βρίσκονται στο Μουσείο 

Σολωμού και επιφανών Ζακυνθίων στην αίθουσα Νικολάου 
και Θάλειας Κολυβά.

Read More