7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1473: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑΣ ΕΛΕΝΗΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΙΝΑΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΜΑΥΡΑ .
Πρόκειται για το μαρμάρινο γλυπτό του Ιωάννη Βιτσάρη (1834–1892), το οποίο βρίσκεται στον πεζόδρομο Κ.Ξένου, εξωτερικά της οικίας Φώσκολου
Το έργο αναφέρεται με περισσότερες από μία ονομασίες:
«Θρηνούν Πνεύμα»
«Θρηνών Άγγελος»
«Άγγελος» ή «Πνεύμα της Θλίψης».
Το γλυπτό φιλοτεχνήθηκε το 1885, σύμφωνα με ιστορική αναφορά, για τον τάφο της Ελένης Στουπάθη στο Α΄ Νεκροταφείο της Ζακύνθου.
Η Ελένη ήταν αδελφή του μεγαλεμπόρου Διονυσίου Π. Στουπάθη. Για την κατασκευή του τάφου και του γλυπτού φέρεται να καταβλήθηκαν 2.500 χρυσές λίρες.
Ο τότε Νομάρχης Ζακύνθου Ανδρέας Ιωάννου (1967-1969) θέλησε να δημιουργήσει ένα κενοτάφιο στη θέση όπου βρισκόταν το προσεισμικό σπίτι του Ούγου Φώσκολου, στην οδό Φωσκόλου.
Για τον σκοπό αυτόν έπεισε τον Παναγιώτη Στουπάθη, τελευταίο γόνο της οικογένειας, να παραχωρήσει το γλυπτό.
Το Μουσείο Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων κατέβαλε 50.000 δραχμές.
Το ποσό δόθηκε ως αποζημίωση για την απομάκρυνση του γλυπτού από τον οικογενειακό τάφο.
Αναλήφθηκε επίσης η υποχρέωση αποκατάστασης του τάφου της Ελένης Στουπάθη.
Το γλυπτό βρίσκεται σήμερα στην ίδια θέση που τοποθετήθηκε το 1969.
Πρόκειται για έργο που συνδέεται άμεσα με την ιστορία και την περιουσία του Μουσείου Μουσείου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων, θεωρώ ότι αξίζει να γνωρίζουμε όλοι την ιστορία του.
*Ελένη Πυλαρινού (από τη σελίδα της στο διαδίκτυο)
Προϋπολογισμός Πράξης: 1.200.000 €
Τελικός Δικαιούχος: Υπουργείο Πολιτισμού – Διεύθυνση Προστασίας & Αναστήλωσης Νεωτέρων και Σύγχρονων Μνημείων
Η πράξη αφορά στην αποκατάσταση και αξιοποίηση του διατηρητέου νεότερου μνημείου «Βίλα Κοκοτού», που βρίσκεται στον αρχαιολογικό χώρο του αρχαίου λιμένος της Κέρκυρας. Το έργο στοχεύει στη στέγαση ερευνητικών και εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων, υποστηρίζοντας την ολοκληρωμένη ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου.
*Πληροφορίες από το ertnews.gr Απρίλιος 2025
Σπύρος (Σπυρίδων) Βικάτος (1878 - 1960) : "Διπλός χειμώνας". Λάδι σε καμβά, 60,1×49,1 εκ., 1929. Συλλογή της Τράπεζας της Ελλάδος.
Το μισό εικοστό αιώνα καλύπτει η δραστηριότητα του Σπύρου Βικάτου, ο οποίος άφησε τεράστιο ζωγραφικό έργο και τρεις δεκαετίες διδασκαλίας στη Σχολή Καλών Τεχνών.
- Γεννημένος στο Αργοστόλι, σπούδασε ζωγραφική στο "Σχολείον των Τεχνών" (1896-1900) με τον Νικηφόρο Λύτρα και τον Σπυρίδωνα Προσαλέντη και γλυπτική με τον Γεώργιο Βρούτο. Τις σπουδές του ολοκλήρωσε ύστερα στο Μόναχο, με τον Νικόλαο Γύζη και τον L. von Lofftz. Το 1909 διορίστηκε καθηγητής της σκιαγραφίας στη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου και δίδαξε μέχρι το 1939. Κοντά του μαθήτευσαν οι Γ. Γουναρόπουλος, Σ. Λασκαρίδου, Σ. Παπαλουκάς, Γ. Σικελιώτης, Απ. Γεραλής, Γ. Τσαρούχης, Αγ. Αστεριάδης, Γ. Σπυρόπουλος κ.α. Κατά τη διάρκεια της ενεργού δραστηριότητάς του είχε κάνει (ή συμμετάσχει σε) πολλές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 1951 η Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου τον εξέλεξε επίτιμο μέλος της. Έργα του βρίσκονται σε πολλά μουσεία, πινακοθήκες και συλλογές.
Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του δημιούργησε κυρίως προσωπογραφίες. Ζωγράφισε επίσης νεκρές φύσεις, θρησκευτικές συνθέσεις, σκηνές της καθημερινής ζωής και λίγα τοπία.
Στα τέλη του 19ου αι. και τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αποτέλεσε έναν από τους τελευταίους συνεχιστές της σχολής του Μονάχου. Στις τελευταίες δεκαετίες του έργου του, από το 1920 και ύστερα, θα υπερβεί την ακαδημαϊκή/ ιμπρεσιονιστική επίδραση και ο τρόπος της ζωγραφικής του πρακτικής θα αγγίξει τα εξπρεσιονιστικά όρια.
Ο Βικάτος ήταν κυρίως ζωγράφος του εργαστηρίου. Έπλαθε τη μάζα του χρώματος με το πινέλο, τη σπάτουλα, ακόμη και με τα δάχτυλα σα γλύπτης, "...ζωγράφιζε με αφάνταστη ταχύτητα και δεξιοτεχνία πλάθοντας και ζυμώνοντας το χρώμα με απτική αίσθηση" (Τώνης Σπητέρης "3 Αιώνες νεοελληνικής τέχνης 1660 - 1967", τ.Β', Πάπυρος 1979, σελ. 243). Χρησιμοποιούσε τεχνητό φως για τον τονισμό των θεμάτων των έργων του, τα οποία δεν επεξεργαζόταν λεπτομερειακά. Τον απασχολούσε η αποτύπωση όχι κάποιου τελειωμένου φυσικού σχήματος (εξ ου και η βαθμιαία κατάργηση των περιγραμμάτων) αλλά η στιγμή της καλλιτεχνικής δημιουργίας κατά την οποία η χειρονομία του ζωγράφου, παλεύοντας άμεσα με τη χρωματική ύλη, κάνει να ανασυρθεί από την άμορφη υπόσταση μια μορφή. Αυτό το μεταίχμιο ανυπαρξίας και ύπαρξης εξηγεί και την προτίμησή του για τα κεφάλια των γερόντων ως συχνά θέματα των έργων του. Αιτιολογεί ακόμα τα βαθιά, γήινα χρώματα και φόντα και τις έντονες φωτοσκιάσεις που χρησιμοποιούσε.
* του Ιωάννη Δρόσου δημοσιευμένο στην ιστοσελίδα "Ελληνική Ζωγραφική και Γλυπτική 1680-1940"
Πριν πολλά χρόνια με την συμπατριώτισσα Δημήτρια Φωκά, εγώ από Πάτρα και αυτή από Πάφο ξεκινήσαμε μια προσπάθεια ενίσχυσης της Επτανησιακής συνείδησης.
Δημιουργήσαμε την Επτάνησο Πολιτεία και μαζευτήκαμε πολλοί/ές , μαζευτήκαμε εκατοντάδες απ' όλα τα νησιά μας και συλλέξαμε ότι μπορούσαμε, στοιχεία από Τέχνη, Ιστορία, Λαογραφία, Πανίδα, Χλωρίδα, Βιογραφίες και πολλά άλλα
Όλα αυτά εμφανίζονται στο ιστολόγιο μας, που πλέον το διαβάζουν χιλιάδες.
Φτάσαμε αισίως στις 700 χιλιάδες αναγνώσεις!
Όλες οι κοινωνικές και μορφωτικές τάξεις μας στήριξαν συμμετέχοντας ενεργά!
Δυστυχώς για κάποιους, κυρίως αυτοδιοικητικούς αλλά και πνευματικούς ανθρώπους, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ.
Ποτέ δεν μας κάλεσαν σε ημερίδες , ούτε πρόβαλαν το έργο μας. Βέβαια έτσι είναι η ζωή! Το ξέρουμε όλοι/ες.
- Από την άλλη θέλω να ευχαριστήσω τον Ζακυνθινό εκδότη Σπύρο Καμπιώτη που βοήθησε πάρα πάρα πολύ!
Εμείς θα συνεχίσουμε, έστω και στεναχωρημένοι, γιατί το οφείλουμε στις δεκάδες χιλιάδες σύντολους!
ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ ΜΑΣ
Γρηγόρης Μαρκέτος , Δημήτρια Φωκά
Η Ιθάκη είναι η Ιθάκη.
Ένα όνομα μοναδικό και παγκόσμιο.
Ένα όνομα που δεν αλλάζει, δεν διαπραγματεύεται και δεν χρειάζεται κανέναν
προσδιορισμό για να αποκτήσει μεγαλύτερη αξία.
Όμως η Ιθάκη δεν ζει μόνο από το ένδοξο παρελθόν της.
Η Ιθάκη προχωρά μπροστά.
Με σχέδιο.
Με προγραμματισμό.
Με αναπτυξιακά έργα.
Με διεκδικήσεις.
Με όραμα για το αύριο.
Χτίζουμε μια Ιθάκη σύγχρονη, δυνατή και λειτουργική.
Μια Ιθάκη που επενδύει στις υποδομές της, στον πολιτισμό της, στην ανάπτυξη και
στην ποιότητα ζωής των κατοίκων της.
Ταυτόχρονα, δεν ξεχνάμε ποτέ ότι η πραγματική δύναμη ενός τόπου βρίσκεται στους
ανθρώπους του.
Γι’ αυτό η ανάπτυξη που θέλουμε και σχεδιάζουμε έχει κοινωνικό πρόσωπο.
Μια ανάπτυξη που δεν αφήνει κανέναν πίσω. Που στηρίζει την οικογένεια, τους νέους,
τους εργαζόμενους, τους ηλικιωμένους και κάθε συμπολίτη μας που έχει ανάγκη.
Ως Δήμαρχος Ιθάκης, θέλω να είμαι ξεκάθαρος:
Εγγυώμαι προσωπικά ότι όσο έχω την τιμή να υπηρετώ αυτόν τον τόπο, θα
υπερασπίζομαι το όνομα, την ιστορία και την ταυτότητα της Ιθάκης.
Και παράλληλα, θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε καθημερινά για μια Ιθάκη που δεν θα
μένει στάσιμη.
Μια Ιθάκη με έργα.
Μια Ιθάκη με σχέδιο.
Μια Ιθάκη με προγραμματισμό.
Μια Ιθάκη με ανάπτυξη.
Μια Ιθάκη με κοινωνική ευαισθησία και ανθρώπινο πρόσωπο.
Δεν φοβόμαστε τις δυσκολίες.
Δεν κάνουμε πίσω.
Προχωράμε με αποφασιστικότητα, ενότητα και πίστη στις δυνατότητες του τόπου μας.
Η Ιθάκη έχει ιστορία.
Η Ιθάκη έχει δύναμη.
Η Ιθάκη έχει μέλλον.
Και αυτό το μέλλον θα το χτίσουμε όλοι μαζί.
Με σεβασμό στο όνομά μας.
Με έργα και όχι λόγια.
Με προγραμματισμό και όχι αυτοσχεδιασμούς.
Με ανάπτυξη που θα έχει στο επίκεντρό της τον άνθρωπο.
Αυτό είναι το χρέος μας απέναντι στην Ιθάκη.
Και αυτό, προσωπικά, δεσμεύομαι να συνεχίσουμε ως Δημοτική Αρχή.
* ο Δ. Στανίτσας είναι δήμαρχος Ιθάκης