ΑΠΟ ΤΟ 1906, Η ΕΔΡΑ ΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΕΧΕΙ ΜΕΤΑΦΕΡΘΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟ ΝΑΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ.
ΣΤΟ ΠΕΡΙΛΑΙΜΙΟ ΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ Ο ΛΕΟΝΤΑΣ ΤΗΣ ΕΠΤΑΝΗΣΟΥ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ
Τρίτη 7 Ιανουαρίου 2014
Κυριακή 5 Ιανουαρίου 2014
Κοκκόροι παστιτσάδα σα στη χώρα
Τεταρτιάζεις τσου κοκκόρους και τσου βάνεις στη ρηχειά με λάδι ,κομμένα κρεμμύδια και σκόρδα να ξαθήνουν.Έτσι και γένει το σβυείς εξακολουθητικώς με ξύδι.
Ρίχνεις νερό και κομιντόρα λιανισμένα,δαφνόφυλλα,πεβερόνι
Το νερό να τα κουπώνει ίσα πάνου.Α δε χαζολοίσεις,μου δοκιέται πως ίσιαμε να κάνεις δυο ανακυκλίδια στη ρόκα,θα ναείναι καμωμένο.
Χώρια βράζεις τα μακαρούνια.
¨Εδε και γένουνε τα ρίχτεις στο σουρωπάνι και έτσι και σου καστούνε στεγνά τα αναδεύεις στη ρηχειά, τ'αλικουρνίζεις καλά και κενώνεις.Το αποσούρι από τα μακαρούνια δε το πελείς.
Με την έκβαση τση γιορτής απόβραδα το σμίγεις με το σύβρασμα τση πινιατός ,τότσο λάδι και ψωμί και το κάνεις σούπα.
πηγή:''Κέρκυρα'' της Νινέττας Λάσκαρι
γλωσσάρι
αλικουρνίζω=πασπαλίζω,ανακατεύω
κομιντόρα=ντομάτες
τεταρτιάζω=κόβω στα τέσσερα
κουπώνω=σκεπάζω
ανακυκλίδια=μακρυές τούφες από μαλλί προβάτου,έτοιμα να τα γνέσουν στη ρόκα να γένουν κλωστή
έδε και γένει=έτσι και γίνει
σουρωπάνι=λεπτό ύφασμα σαν σουρωτήρι
ρηχειά=η δεύτερη κατσαρόλα στην χωριάτικη κουζίνα
αποσούρι=αυτό που μένει μετά το σούρωμα
έκβαση γιορτής=τέλος γιορτής
σύβρασμα=πηχτή σάλτσα
Τεταρτιάζεις τσου κοκκόρους και τσου βάνεις στη ρηχειά με λάδι ,κομμένα κρεμμύδια και σκόρδα να ξαθήνουν.Έτσι και γένει το σβυείς εξακολουθητικώς με ξύδι.
Ρίχνεις νερό και κομιντόρα λιανισμένα,δαφνόφυλλα,πεβερόνι
Το νερό να τα κουπώνει ίσα πάνου.Α δε χαζολοίσεις,μου δοκιέται πως ίσιαμε να κάνεις δυο ανακυκλίδια στη ρόκα,θα ναείναι καμωμένο.
Χώρια βράζεις τα μακαρούνια.
¨Εδε και γένουνε τα ρίχτεις στο σουρωπάνι και έτσι και σου καστούνε στεγνά τα αναδεύεις στη ρηχειά, τ'αλικουρνίζεις καλά και κενώνεις.Το αποσούρι από τα μακαρούνια δε το πελείς.
Με την έκβαση τση γιορτής απόβραδα το σμίγεις με το σύβρασμα τση πινιατός ,τότσο λάδι και ψωμί και το κάνεις σούπα.
πηγή:''Κέρκυρα'' της Νινέττας Λάσκαρι
γλωσσάρι
αλικουρνίζω=πασπαλίζω,ανακατεύω
κομιντόρα=ντομάτες
τεταρτιάζω=κόβω στα τέσσερα
κουπώνω=σκεπάζω
ανακυκλίδια=μακρυές τούφες από μαλλί προβάτου,έτοιμα να τα γνέσουν στη ρόκα να γένουν κλωστή
έδε και γένει=έτσι και γίνει
σουρωπάνι=λεπτό ύφασμα σαν σουρωτήρι
ρηχειά=η δεύτερη κατσαρόλα στην χωριάτικη κουζίνα
αποσούρι=αυτό που μένει μετά το σούρωμα
έκβαση γιορτής=τέλος γιορτής
σύβρασμα=πηχτή σάλτσα
Σάββατο 4 Ιανουαρίου 2014
Ένας άλλος Ιθακήσιος,(η καταγωγή της οικογένειας του ήταν από τον Μυστρά και είχαν καταφύγει μετά τα ορλωφικά του 1770 στην Ιθάκη), ο οποίος εργάστηκε αποφασιστικά για την προετοιμασία της Επανάστασης ήταν ο Διονύσιος Ευμορφόπουλος.
Συνεχίζοντας τη ναυτική παράδοση της οικογένειάς του – ο πατέρας του υπήρξε κυβερνήτης σε πλοίο της ομάδας καταδρομικών του Λάμπρου Κατσώνη – ήταν πλοίαρχος σε ιδιόκτητο σκάφος. Κατά το χειμώνα του 1818-1819 μυήθηκε στη Φ.Ε. και από τότε εγκατέλειψε το πλοίο του και «αφωσιώθην πλέον όλος μου ο σκοπός εις την ενέργειαν του έργου», όπως ο ίδιος έχει γράψει. Συνεργάστηκε με τον Νικ. Σκουφά, τον Παν. Αναγνωστόπουλο, τον Χριστόδουλο Λουριώτη και τον Παπαφλέσσα.
Περιόδευσε το 1819 στην Πελοπόννησο, όπου συναντήθηκε με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, τον Αναγνωσταρά και τον Νικηταρά για την προετοιμασία του κινήματος, ενώ το 1820 κινήθηκε μεταξύ Βουκουρεστίου και Γαλατσίου. Τότε στο Γαλάτσι, ο Δ. Ευμορφόπουλος με το συμπατριώτη του Βασίλειο Καραβία και τον Κεφαλλονίτη Ανδρέα Σφαέλο, με εντολή της ηγεσίας της Φ.Ε., θανάτωσε τον φιλικό Κυριάκο Καμαρινό, επειδή είχε καταστεί επικίνδυνος στα σχέδια της Εταιρείας λόγω της υπέρμετρης πολυπραγμοσύνης του.
Ο προληπτικός αυτός φόνος του Καμαρινού ήταν ο δεύτερος μετά από εκείνον του Γαλάτη. Είχε και τέτοια συμβάντα ο Αγώνας.
Στη συνέχεια, ο Ευμορφόπουλος στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη για την εκτέλεση ενός ριψοκίνδυνου σχεδίου: πυρπόληση του αγκυροβολημένου τουρκικού στόλου και του σουλτανικού παλατιού και σύλληψη του Σουλτάνου. Για κάποιους όμως λόγους προδόθηκε το σχέδιο, οι Τούρκοι προέβησαν σε συλλήψεις και ανακρίσεις και έτσι ο Ιθακήσιος αγωνιστής αναχώρησε από την Κωνσταντινούπολη. Από τους πρώτους μήνες του 1821 βρισκόταν στη Νότια Ελλάδα, για να πάρει μέρος σε πολλές μάχες, όπως θα αναφέρουμε παρακάτω, ακόμη και στην τελευταία ελληνοτουρκική σύγκρουση στην Πέτρα Βοιωτίας (Σεπτ. 1829), και να διακριθεί για τη γενναιότητα και τη σωφροσύνη του, ώστε να τιμηθεί με το βαθμό του στρατηγού.
 |
| ελαιογραφία στο εθνικό ιστορικό μουσείο Αθηνών |
Πέθανε στην Κάτω Αχαγιά Πατρών το 1861,όπου είχε αποσυρθεί.
πηγή:petrospetratos.blogspot.gr/ εγκυκλοπαίδεια ΗΛΙΟΣ
Ο Εμμανουήλ Βαλερίου Στάης (1817-1895) γόνος παλαιάς και επιφανούς οικογένειας των Κυθήρων ενετικής καταγωγής.
Γεννήθηκε στα Κύθηρα και σπούδασε στην Πίζα Νομικά. Η πνευματική ζωή της Ιταλίας τον γοήτευσε και τον έστρεψε στη λογοτεχνία.
Όταν γύρισε στην Ιόνιο Πολιτεία, γνωρίστηκε με τον Σολωμό, με τον οποίο διατήρησε επαφή. Εξ άλλου η προγιαγιά του Στάη, η Τζαννέτα, ήταν Σαλαμοπούλα κόρη του Τζαν Μάρκο Σαλαμόν και είχε σχέση με το πέρασμα των προγόνων του ποιητή από τα Κύθηρα. Ακόμα ο πατέρας του Στάη, ο Βαλέριος, ήταν ένας από τους δικαστές στην περίφημη δίκη του Σολωμού.
Το 1855 ο Στάης δημοσίευσε κριτική στο έργο του Σολωμού «Λάμπρος» στην οποία υποστηρίζει θερμά τη δημοτική γλώσσα. Αυτό το έργο του Στάη που θεωρείται πολύ σημαντικό στις Σολωμικές σπουδές, επανεκδόθηκε το 1980. Η Κριτική του Στάη και τα Προλεγόμενα του Πολυλά θεωρούνται τα δύο πρώτα κείμενα συστηματικής λογοτεχνικής κριτικής στα Νελληνικά γράμματα. Και οι δύο ανήκουν στο Σολωμικό κύκλο, διότι είχαν την ευτυχία και το προνόμιο να γνωρίζουν προσωπικά το Σολωμό και τα κείμενά τους είναι μνημεία του 7νησιακού πολιτισμού. Το 1893 ο Στάης δημοσίευσε και το δοκίμιο «Περί Σολωμού» στο περιοδικό «Αθηνά» Πέθανε στα Κύθηρα το 1895 και ο τάφος του βρίσκεται στο δημοτικό κοιμητήριο της Χώρας.
Παρασκευή 3 Ιανουαρίου 2014
Η Μαρία Δεσύλλα Καποδίστρια ήταν η πρώτη ελληνίδα-γυναίκα-Δήμαρχος.
Εκλέχτηκε το 1956,μετά τον θάνατο του συζύγου της Δημάρχου, Σταμάτη Δεσύλλα,σε αναπληρωματικές εκλογές με 5.365 ψήφους σε σύνολο 10.207 ψηφισάντων.Παρέμεινε στην θέση αυτή μέχρι το 1959.
Ηταν δισεγγονή του Γεωργίου Καποδίστρια,αδελφού του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια.
Ποιός όμως ήταν ο Σταμάτης Δεσύλλας και γιατί οι Κερκυραίοι του αφιέρωσαν δρόμο με το όνομα του σε ένδειξη ευγνωμοσύνης,για να τον θυμούνται οι επόμενες γενιές;
Είναι λοιπόν ο Δήμαρχος που με ΟΜΟΦΩΝΗ απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Κερκύρας(31 Μαρτίου 1952),κατεδάφισε ότι είχε απομείνει από το Δημοτικό Θέατρο Κερκύρας κατά τους γερμανικούς βομβαρδισμούς του 1943.
Βέβαια είχε την θετική γνωμοδότηση των Κερκυραίων: Ιωάννη Κόλλα αρχιτέκτονα και Γεώργιο Λινάρδο και Ρένο Παϊπέτη πολ.μηχανικών,ότι το εναπομείναν κτίσμα ''ουδεμία έχει αρχιτεκτονική ή ιστορική αξία''.
Βέβαια να αναφέρουμε εδεπά,ότι οι Κόλλας και Λινάρδος είχαν αναστηλώσει με ιδιαίτερο σεβασμό το σπίτι όπου έζησε τα τελευταία 16 χρόνια της ζωής του ο Διον.Σολωμός,το σημερινό Μουσείο Σολωμού,και που είχε καταστραφεί από τους ιταλικούς βομβαρδισμούς το 1941.
Αρα κάποιο λόγο θα είχαν να επιμένουν για την κατεδάφιση του Θεάτρου και μάλιστα να το ψηφίζει ΣΥΣΣΩΜΟ το Δημοτικό Συμβούλιο.Το βέβαιο είναι πάντως ότι ο λαός της Κέρκυρας αντέδρασε στην απόφαση αυτή μαζικά και αντιδρά ακόμα.Ομως από την άλλη μεριά,μετά τον θάνατο του Δημάρχου,εξέλεξε την γυναίκα του με ποσοστό λίγο παραπάνω από το 50%! Εδώ τα πράγματα μπερδεύονται λίγο όσον αφορά την καθολικότητα της αντίδρασης του Κερκυραϊκού λαού!
Εκλέχτηκε το 1956,μετά τον θάνατο του συζύγου της Δημάρχου, Σταμάτη Δεσύλλα,σε αναπληρωματικές εκλογές με 5.365 ψήφους σε σύνολο 10.207 ψηφισάντων.Παρέμεινε στην θέση αυτή μέχρι το 1959.
Ηταν δισεγγονή του Γεωργίου Καποδίστρια,αδελφού του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια.
Ποιός όμως ήταν ο Σταμάτης Δεσύλλας και γιατί οι Κερκυραίοι του αφιέρωσαν δρόμο με το όνομα του σε ένδειξη ευγνωμοσύνης,για να τον θυμούνται οι επόμενες γενιές;
Είναι λοιπόν ο Δήμαρχος που με ΟΜΟΦΩΝΗ απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Κερκύρας(31 Μαρτίου 1952),κατεδάφισε ότι είχε απομείνει από το Δημοτικό Θέατρο Κερκύρας κατά τους γερμανικούς βομβαρδισμούς του 1943.
Βέβαια είχε την θετική γνωμοδότηση των Κερκυραίων: Ιωάννη Κόλλα αρχιτέκτονα και Γεώργιο Λινάρδο και Ρένο Παϊπέτη πολ.μηχανικών,ότι το εναπομείναν κτίσμα ''ουδεμία έχει αρχιτεκτονική ή ιστορική αξία''.
Βέβαια να αναφέρουμε εδεπά,ότι οι Κόλλας και Λινάρδος είχαν αναστηλώσει με ιδιαίτερο σεβασμό το σπίτι όπου έζησε τα τελευταία 16 χρόνια της ζωής του ο Διον.Σολωμός,το σημερινό Μουσείο Σολωμού,και που είχε καταστραφεί από τους ιταλικούς βομβαρδισμούς το 1941.
Αρα κάποιο λόγο θα είχαν να επιμένουν για την κατεδάφιση του Θεάτρου και μάλιστα να το ψηφίζει ΣΥΣΣΩΜΟ το Δημοτικό Συμβούλιο.Το βέβαιο είναι πάντως ότι ο λαός της Κέρκυρας αντέδρασε στην απόφαση αυτή μαζικά και αντιδρά ακόμα.Ομως από την άλλη μεριά,μετά τον θάνατο του Δημάρχου,εξέλεξε την γυναίκα του με ποσοστό λίγο παραπάνω από το 50%! Εδώ τα πράγματα μπερδεύονται λίγο όσον αφορά την καθολικότητα της αντίδρασης του Κερκυραϊκού λαού!
Γεννήθηκε το 1842 στην Κέρκυρα και ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός
του πρωθυπουργού Γεωργίου Θεοτόκη.
Επηρεάστηκε αρκετά από την ιταλική πολιτιστική παράδοση του νησιού. Εργάστηκε στο Λονδίνο και στην Σαγκάη.
Επηρεάστηκε αρκετά από την ιταλική πολιτιστική παράδοση του νησιού. Εργάστηκε στο Λονδίνο και στην Σαγκάη.
Το 1887 εξελέγη δήμαρχος Κερκυραίων και επανεξελέγη το 1891 γιατί προσέφερε μεγάλο έργο για την αναμόρφωση της πόλης.
- Κατά την δεύτερη θητεία του, γκρέμισε την Porta Reale που είχε κατασκευαστεί το 1578 και συμβόλιζε τον διαχωρισμό των κοινωνικών τάξεων.
Μετά και την λήξη της δεύτερης θητείας του, ασχολήθηκε με την κεντρική
πολιτική ζωή και όταν μάλιστα βρισκόταν στην Κέρκυρα για την κηδεία του αδελφού του Γεωργίου Θεοτόκη, η μονοκομματική Βουλή του 1916, λόγω της αποχής των Φιλελευθέρων τον εξέλεξε πρόεδρο της Σώματος στις 22 Ιανουαρίου. Όμως ο Κορφιάτης άρχοντας καταδέχτηκε να κατέβει στην Αθήνα για να αναλάβει καθήκοντα μόλις στις 2 Μαϊου! Η εκλογή του κράτησε έως τις 8 Ιουνίου.
Γι' αυτό και ο σατυρικός ποιητής Γ.Σουρής του αφιέρωσε το ακόλουθο ποίημα:
''και ο Μικές τους απαντά:
σας ευχαριστώ πολύ
σας ευχαριστώ πολύ
αλλ'εγώμαι γέρος πιά και δεν κάνω για Βουλή
Δεν μπορώ να ξεφωνίζω και κουδούνια να σημαίνω
δέχομαι την Προεδρεία, μα στην Κέρκυρα να μένω''
Προσβλήθηκε από εξανθηματικό τύφο και πέθανε στις 6 Αυγούστου 1916.
Τετάρτη 1 Ιανουαρίου 2014
Τέτοιες μέρες, πρωτοχρονιές των παιδικών μου χρόνων, άκουγα την νόνα μου από τσ' Αυλιώτες (ΒΔ Κέρκυρα) να μας διηγείται το πως υποδεχόταν στο χωριό την πρώτη μέρα του χρόνου...
Οταν ξύπναγαν το πρωι του νέου έτους (γιατί προφανώς για αυτούς η αλλαγή του έτους σηματοδοτούνταν με το ξημέρωμα της νέας ημέρας), έβγαιναν στα παράθυρα τους ή τις αυλές τους, και ατενίζοντας τα βουνά (από τους Αυλιώτες όπως και από άλλα χωριά φαίνεται ο Παντακράτορας) έλεγαν τα παρακάτω λόγια.
"Καλημέρα σας βουνά και καλή πρωτοχρονιά
σαν τα βουνά να ειμαι γερός
σαν την θάλασσα ξυπνός
και σαν τα θαλασσοκύματα
να κανω τα θελήματα"
Την ίδια ιστορία διηγείτο και μια θειά μου, η οποία σαν μικρό παιδί τότε στο χωριό, υποχρεωνόταν να τηρήσει το πρωτοχρονιάτικο έθιμο. Ωστόσο, κατανοώντας το νόημα των τελευταίων στίχων και όντας αντιδραστικό στοιχείο, παράλλασσε τους στίχους λέγοντας
"και σαν τα θαλασσοκύματα
να μου κανουν τα θελήματα"
προσπαθώντας να ξορκίσει την μοίρα της.
Προσωπικά μου άρεσε πάντα η εκδοχή της θείας παρά της νόνας μου. Ας ελπίσουμε και μεις λοιπόν οτι τα βουνά θα μας βλέπουν γερούς, ξυπνούς και περιστοιχισμένους από ανθρώπους πρόθυμους να μας κάνουν τα θελήματα...
ΥΓ: Ψάχνοντας στο διαδίκτυο να εντοπίσω κάτι για αυτούς τους στίχους, έπεσα προς μεγάλη μου έκπληξη πάνω σε μια αντίστοιχη μαρτυρία από την Λευκάδα, που ξεκινά με την ίδια ακριβώς προσφώνηση στα βουνά...
Οταν ξύπναγαν το πρωι του νέου έτους (γιατί προφανώς για αυτούς η αλλαγή του έτους σηματοδοτούνταν με το ξημέρωμα της νέας ημέρας), έβγαιναν στα παράθυρα τους ή τις αυλές τους, και ατενίζοντας τα βουνά (από τους Αυλιώτες όπως και από άλλα χωριά φαίνεται ο Παντακράτορας) έλεγαν τα παρακάτω λόγια.
"Καλημέρα σας βουνά και καλή πρωτοχρονιά
σαν τα βουνά να ειμαι γερός
σαν την θάλασσα ξυπνός
και σαν τα θαλασσοκύματα
να κανω τα θελήματα"
Την ίδια ιστορία διηγείτο και μια θειά μου, η οποία σαν μικρό παιδί τότε στο χωριό, υποχρεωνόταν να τηρήσει το πρωτοχρονιάτικο έθιμο. Ωστόσο, κατανοώντας το νόημα των τελευταίων στίχων και όντας αντιδραστικό στοιχείο, παράλλασσε τους στίχους λέγοντας
"και σαν τα θαλασσοκύματα
να μου κανουν τα θελήματα"
προσπαθώντας να ξορκίσει την μοίρα της.
Προσωπικά μου άρεσε πάντα η εκδοχή της θείας παρά της νόνας μου. Ας ελπίσουμε και μεις λοιπόν οτι τα βουνά θα μας βλέπουν γερούς, ξυπνούς και περιστοιχισμένους από ανθρώπους πρόθυμους να μας κάνουν τα θελήματα...
ΥΓ: Ψάχνοντας στο διαδίκτυο να εντοπίσω κάτι για αυτούς τους στίχους, έπεσα προς μεγάλη μου έκπληξη πάνω σε μια αντίστοιχη μαρτυρία από την Λευκάδα, που ξεκινά με την ίδια ακριβώς προσφώνηση στα βουνά...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)