Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2014

ΠΟΣΟ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ του Αντώνη Γαστεράτου

Καθώς περί φουστανέλας ο λόγος, θα αναρτήσω κάτι από τον αγαπημένο όλων μας Ντίνο Θεοτόκη (από το καλύτερο κατά τη γνώμη μου πεζογράφημά του, "Οι σκλάβοι στα δεσμά τους").
 Προσοχή όμως, όταν διαβάζουμε Θεοτόκη ας έχουμε κατά νου ό,τι αυτός πρέσβευε για να εννοήσουμε ό,τι μήνυμα θέλει να περάσει πίσω από τις γραμμές και ας μη μένουμε σε μια απλή επιφανειακή ανάγνωση.
" ...Αναστέναξε όμως στο τέλος κι εκοίταξε τον άλλον με το άγριο βλέμμα του ανθρώπου που επαναστατεί με την άδικη τύχη του∙ κι ενώ ο τοκογλύφος εμιλούσε ακόμη, ο γέρος εσυλλογίστηκε πικρά: «Πόσο είχαν αλλάξει οι καιροί! Ο γιος του Δήμου Στεριώτη, που ’χε έρθει με μισό τσαρούχι από την Ήπειρο κι επουλούσε ψητό κοκορέτσι με το ταψί του στους δρόμους και που έπειτα είχε ανοίξει ένα μικρό μπακάλικο και το μεγάλωσε σιγά σιγά κι εδάνειζε χρήματα στη φτωχολογιά με τη βδομάδα και με υπέρογκο τόκο, για να γίνει γλήγορα πλούσιος… ο γιος εκεινού του Δήμου, ένας άσωτος, ένας ξιπασμένος, ένας ψωροπερήφανος γιατρός, εζητούσε να γίνει γαμπρός του! Όλη η περηφάνεια της παλαιάς φυλής του ανάβραζε τώρα μέσα του…
 Αναθυμήθηκε με μίσος το πρόσωπο του γιατρού με το σουβλερό ξανθό γενάκι που όλο εξεθώριαζε και δεν ήθελε ν’ασπρίσει, με το ατάραχο και νεκρό βλέμμα, με το πλατύ το στόμα και τα ρουθούνια που αδιάκοπα ανοιγοκλειούσαν… όλα τα πιθέματά του εμαρτυρούσαν την άπειρη φιλοδοξία του ανθρώπου, που ήθελε κι αυτός ν’ αναδειχτεί και να τυραννήσει τους άλλους!… αναθυμήθηκε την άσκημη ξενική προφορά του, τα πρόστυχα κινήματα του κορμιού, που εθύμιζαν αδιάκοπα τη λερή φουστανέλα του Δήμου κι εσύγκρινε με το νου του όλα του εκείνα τα ψεγάδια, με την αρχοντική ομορφιά, με τη νεανική κι ευγενικιά χάρη της Ευλαλίας…"
Categories:

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου