Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

ΕΚΣΤΑΣΙΑΣΜΕΝΗ της Ανδριανής Βοντετσιάνου (Κέρκυρα)

Πως γίνεται ο χρόνος να σταματά,
ο ήχος να μην ακούγεται πια
και τα φώτα της πόλης να μοιάζουν θαμπά;
Η εξήγηση είναι τόσο απλή:
Βρίσκομαι στην αγκαλιά σου και όλα τα άλλα δεν μετρούν πια.
Δεν υπολογίζω ούτε τη δυνατή βροχή.
Στέκομαι εκστασιασμένη και παρακαλώ να με κρατάς έτσι ως την αυγή....

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου