ΑΛΕΚΟΣ ΚΙΤΣΑΚΗΣ- ΗΠΕΙΡΟΣ -ΚΕΡΚΥΡΑ -ΠΑΤΡΑ

Γεννημένος στο Ριζοβούνι του νομού Πρέβεζας το 1934, ορφανεύει μικρός και εγκαθίσταται στην Αθήνα όπου και αρχίζει να συμμετέχει σε εκδηλώσεις της Ηπειρώτικης Ομοσπονδίας.

Ο Αλέκος Κιτσάκης τα χρόνια εκείνα συμμετείχε και σε φιλανθρωπική εκδήλωση στο θέατρο Reχ, με τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Ήταν τότε που η πριγκίπισσα Φρειδερίκη, ενθουσιασμένη, τον πήρε μαζί της στο παλάτι, όπου και διέμεινε για μικρό χρονικό διάστημα. 

Στη συνέχεια τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο στο Οικοτροφείο Κέρκυρας (Αχίλλειο Ίδρυμα) και τον Σεπτέμβριο 1949 στάλθηκε στη Μέση Γεωπονική σχολή Πατρών (Σκαγιοπούλειο Ορφανοτροφείο) όπου παράλληλα σπούδασε στο Ωδείο Πατρών, έψελνε στην εκκλησία και παρουσιάζονταν σε εκπομπές Δημοτικού τραγουδιού στο ραδιόφωνο.

το 2005 στο Προεδρικό Μέγαρο

Τα χιλιάδες τραγούδια του, δικά του και άλλων, εξυμνούν συνήθως την Ήπειρο, τη φυσική ομορφιά του τοπίου, την ποιμενική ζωή, την ξενιτιά, τον έρωτα, αλλά και τους αγώνες του ελληνικού έθνους.
Το αηδόνι της Ηπείρου σίγησε, στις 2 Φεβρουαρίου 2015 στα Γιάννενα

Read More

ΤΑ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΑ ΣΤΗ ΠΡΟΣΕΙΣΜΙΚΗ ΖΑΚΥΝΘΟ του Σπύρου Τσιώλη

Στη προσεισμική Ζάκυνθο, από την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου, αρχή Τριωδίου, άρχιζαν τα καρναβάλια και τελείωναν τα μεσάνυχτα της Τυρινής και στα δύο καζίνα, στο πάνω το Ρωμιάνικο που λεγόταν Λέσχη « Ο ΖΑΚΥΝΘΟΣ » και στο κάτω το Λομβαρδιανό που λεγόταν Λέσχη « Ο ΛΟΜΒΑΡΔΟΣ» .
Όλοι και όλες περίμεναν κάθε χρόνο τα καρναβάλια αυτά με ανυπομονησία και κάνανε τη σχετική προετοιμασία γιατί ήταν η σπουδαιότερη διασκέδασή τους.
Τα τελευταία προσεισμικά καρναβάλια έγιναν μέχρι της Τυρινής το βράδυ του 1953, οπότε με το σεισμό της 12ης Αυγούστου, σταμάτησαν γιατί χάθηκαν και τα δύο καζίνα και πήραν μαζί τους και τις αξέχαστες εποχές που είχαν αρχίσει από την εποχή της Ενετοκρατίας.

Read More

ΜΥΛΟΠΕΤΡΕΣ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ της Ελένης Χάρου

Μυλόπετρες μεσα στον ελαιόμυλο σε ερειπωμένο ελαιοτριβείο μεταξύ Ποταμού και Καραβά

Σε πολλά σημεία των Κυθήρων υπάρχουν εκτεθειμένες και παροπλισμένες μυλόπετρες από τον ελαιόμυλο παλιών ζωοκίνητων, ή μηχανοκίνητων ελαιοτριβείων. Τα ζωοκίνητα ελαιοτριβεία που υπήρχαν μέχρι τον 20ό αι. στα Κύθηρα δούλευαν με 1 ή με 2 μυλόπετρες, που τις έφτιαχναν από ντόπια πέτρα. Υπήρχε στο Τσιρίγο ειδικό νταμάρι με σκληρή πέτρα, από την οποία έφτιαχναν και τους χερόμυλους. Ειδικοί πελεκητάδες τις πελεκούσαν και τις διαμόρφωναν ολοστρόγγυλες με τη βοήθεια ειδικού διαβήτη, που τον έλεγαν κουμπάσο. Τον 20ό αι. που οργανώθηκαν τα πρώτα μηχανοκίνητα ελαιοτριβεία, ήρθαν στα Κύθηρα μεγαλύτερες μυλόπετρες από γρανίτη των Άλπεων. (Πολύτιμα στοιχεία υπάρχουν στο βιβλίο του Μανώλη Δαπόντε "Η ελιά και τα λιοτριβια στα Κύθηρα" )

Read More

ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ''ΚΟΝΤΗΔΕΣ'' ΙΔΙΟΙ ΣΤΑ ΕΠΤΑΝΗΣΑ; του Γρ.Μαρκέτου*

Πολλές φορές μιλάμε για κόντηδες στα Ιόνια νησιά συλλήβδην.
Δεν ήσαν όμως όλοι ίδιοι.
Οταν μιλάμε για libro d'oro πρέπει να ξεχωρίζουμε τα πράγματα. Αλλο η Ζάκυνθος και η Κέρκυρα και άλλο η Κεφαλονιά.
Οταν οι δημοκρατικοί Γάλλοι έκαψαν τις χρυσές βίβλους όπου αναγράφονταν τα ονόματα των ευγενών, στην Κέρκυρα και στην Ζάκυνθο δεν υπήρξε πρόβλημα μεταφοράς τους στις κεντρικές πλατείες!
Στην Κεφαλονιά όμως χρειάστηκαν βοήθεια για να την μεταφέρουν! 
Γίνομαι αμέσως σαφής.Στην Χρυσή Βίβλο της Κεφαλληνίας γράφονταν ατέλειωτα ονόματα με πολύ χαλαρά κριτήρια εγγραφής,με αποτέλεσμα να επικρατεί κομφούζιο! Να φανταστείτε ότι ήταν τόσο μεγάλος ο αριθμός των εγγεγραμμένων στην Κεφαλονιά,που ήταν ΑΔΥΝΑΤΟΝ να συνεδριάζουν στο Διοικητήριο,αλλά συνεδρίαζαν στο ύπαιθρο!
Επικρατούσε κατά τις συνεδριάσεις αυτές κυριολεκτικά πανδαιμόνιο! 
Φανταστείτε από τη μία ο τεράστιος αριθμός των μελών και από την άλλη ο γνωστός εκρηκτικός χαρακτήρας των Κεφαλλήνων !!!
Γι'αυτό άλλωστε και  όταν κάποιος Κερκυραίος ή Ζακυνθινός ευγενής πήγαινε ταξίδι στα άλλα νησιά,γινόταν δεκτός στο μεγάλο Συμβούλιο των ευγενών του νησιού το οποίο επισκεπτόταν.Ενώ οι Κεφαλονίτες ευγενείς ΔΕΝ γίνονταν δεκτοί!
Πως προέκυψε αυτή η κατάσταση;
Η Βενετία απελευθέρωσε την Κεφαλονιά από την 15ετή τουρκική κατοχή το 1500.Στο διάστημα των καταραμένων δεκαπέντε αυτών χρόνων, το νησί ερήμωσε κυριολεκτικά από το ανθρώπινο δυναμικό.Χάθηκαν χιλιάδες ψυχές στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής.Ελάχιστα μέλη των ευγενών από την εποχή της Φραγκοκρατίας(Τόκκοι και Ορσίνι) έμειναν ζωντανά στο νησί.Λογικό ήταν ότι δεν υπήρχε πλέον τοπικό αρχοντολόϊ.Ετσι δημιουργήθηκε εκ του μηδενός, κυρίως από οικογένειες που έρχονταν από τις τουρκοκρατούμενες περιοχές
και από οικογένειες που πληρούσαν τα χαλαρά κριτήρια εγγραφής στο libro d'oro.
H Bενετία δεν επενέβαινε στο μπάχαλο αυτό γιατί οι Κεφαλονίτες απέδιδαν με την φορολογία τους πολλά χρήματα στα ταμεία της Γαληνοτάτης επειδή ήσαν-όπως και είναι- εργατικοί,ενώ ταυτόχρονα αποτελούσαν το πλέον αξιόμαχο δυναμικό στις βενετικές εκστρατείες κατά των τούρκων.
Οσοι λοιπόν Κεφαλονίτες έχουμε οικόσημο να είμαστε περήφανοι γιατί δεν έχει σχέση με αυτά της Ζακύνθου και της Κερκύρας που ήσαν κατά πλειοψηφία,προϊόντα σκοτεινών συναλλαγών!

*δημιουργός διαδικτυακής Επτανήσου Πολιτείας

φανταστείτε τι γινόταν όταν συγκεντρώνονταν οι ευγενείς
της Κεφαλονιάς

Read More

ΚΟΡΦΙΑΤΙΚΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ του Γιάννη Καλαϊτζόγλου

Στις εκδηλώσεις, που κατ΄ αρχάς γίνονταν σε κλειστό χώρο, συμμετείχαν οι άρχοντες και γενικά οι ευγενείς ξένης και ντόπιας καταγωγής. Σ΄ αυτούς τους χώρους διοργανώνονταν χοροί με μάσκες και ευρωπαϊκές ενδυμασίες, νοσταλγώντας την εορταστική ατμόσφαιρα και την φαντασμαγορία της Μητρόπολης. Σταδιακά στην Κέρκυρα, κατ΄ απομίμηση των Βενετσιάνικων τρόπων ζωής, δημιουργήθηκαν λέσχη ευγενών, καζίνα χαρτοπαιξίας και χώροι θεάτρου, με έργα προτίμησης τις κωμωδίες του Βενετού αριστοκράτη Κάρλο Γκολντόνι κ.α., που με τον καιρό αφομοιώθηκαν και έγιναν ένα με τον λαό, έγιναν παράδοση και αγαπήθηκαν από τους Κορφιάτες.
Έντονη χαρτοπαιξία επικρατούσε ειδικά τα καρναβάλια. Στην πόλη υπήρχαν τέσσερα casini, των Βενετσιάνων ευγενών, των Κερκυραίων nobili, του στρατού μαζί με τους ανώτερους υπαλλήλους και των αξιωματικών του στόλου. Τα casini είχαν αίθουσες για συζήτηση και τραπέζια για χαρτιά -παίζανε tresette, briscola, πασέτα και φαραώ. Σ΄ ένα από αυτά παρευρέθηκε και ο διάσημος Giacomo Casanova, "περνούσα όλο τον καιρό στο καφενείο, παίζοντας με λύσσα φαραώ" γράφει.

Το 'μπρίο', η πολυχρωμία, το κέφι και κυρίως η λαϊκή συμμετοχή ήταν στοιχεία που χαρακτήριζαν το Κορφιάτικο Καρναβάλι, που σε συνδυασμό με τους χορούς "μασκέ" και το μεγάλο "ρεμπελιό" στους δρόμους και τα καντούνια της πόλης, την έκαναν να μοιάζει με την Βενετία, που ως γνωστόν το γλέντι και η διασκέδαση κρατούσαν μήνες και είχαν ένα δικό τους ιδιαίτερο χρώμα.
Η ανάπτυξη του Λυρικού Θεάτρου στην Κέρκυρα είχε τη δική της συμβολή στην πορεία του Κερκυραϊκού Καρναβαλιού. Η μετατροπή της λέσχης των ευγενών σε θέατρο το 1720 ως "NobileTeatro di San Giacomo" και η μετάκληση Ιταλικών θιάσων που έπαιζαν κωμωδίες, όπερες αλλά και πρόζα, κρατούσε όλη τη χειμερινή περίοδο έως την τελευταία Κυριακή του Καρναβαλιού. Η παράδοση αυτή συνεχίστηκε και μετά τη δημιουργία του Δημοτικού Θεάτρου Κέρκυρας.

Στο θέατρο, κατά την περίοδο του Καρναβαλιού, καθιερώθηκαν χοροεσπερίδες μεταμφιεσμένων, οι λεγόμενες καβαλκίνες, που αρχικά είχαν υψηλό εισιτήριο για την ενίσχυση των ηθοποιών, πράγμα που κατάργησε ο τελευταίος Ενετός προβλεπτής Κάρολος Αυρήλιος Ουίδμαν για να μην επιβαρύνεται το κοινό. Κυρίες με φανταχτερές τουαλέτες και καλοντυμένοι μάσκαρες, που μήνες πριν ειδικές μοδίστρες ετοίμαζαν τα κουστούμια τους, παρακολουθούσαν το χορό από τα νοικιασμένα θεωρεία του θεάτρου, ανταλλάσσοντας ματιές, πολύχρωμες σερπαντίνες και ραβασάκια, ενώ κατά τα διαλύματα ανταλλάσσονταν επισκέψεις. Δίνονταν πάρα πολλοί χοροί και ο τελευταίος δεν μπορούσε να παραταθεί πέραν της δωδεκάτης νυκτερινής της Τυρινής, οπότε κατ΄ έθιμο έπεφταν και όλες οι μάσκες. Τα αρχεία αναφέρουν χορούς διάρκειας έξι ημερών, δύο νύχτες με υπογραφές (παννυχίδες - veglione) και τέσσερις νύχτες κοινές με προσωπίδα (cavalchina). Οι χοροί και οι διασκεδάσεις στο θέατρο δε σταμάτησαν ούτε κατά τη διάρκεια της Ρωσοτουρκικής πολιορκίας (Νοέμβριος 1798-Φεβρουάριος 1799).

Αργότερα οι μεταμεσονύκτιοι χοροί μεταφέρθηκαν και σε διάφορες άλλες σάλες της πόλης. "Κουαντρίλλιες" και "Λανσιέδες" χορεύονταν σε αίθουσες με μεγάλες πίστες και ορχήστρα, που ειδικοί χοροδιδάσκαλοι τους δίδασκαν, και αποτελούσαν, ειδικά στους μεγάλους "μπάλους", το "κλού" της βραδιάς. Εκτός από αυτόν του Δημοτικού Θεάτρου, αξέχαστοι έχουν μείνει οι χοροί της "Παλιάς", με τον Πιτάκο να διευθύνει τις Καντρίλλιες, του "Γυμναστηρίου", της "Ρολίνας", του "Ποικιλιών" (πρώην κιν/φος "ΕΘΝΙΚΟ") και οι χοροί στις σάλες του Σωτηρίου, Σκαραμπέκιου και αργότερα του "Φοίνικα".
Οι ευγενείς και οι εύποροι διασκέδαζαν μεταμφιεσμένοι σε ντόμινα και αρλεκίνους, φορώντας μουζέτα και έστηναν παβιόνια (εξέδρες) στη Σπιανάδα στολισμένα με πρασινάδες και λουλούδια, συναγωνιζόμενοι την καλύτερη διακόσμηση, πετώντας ο ένας στον άλλο ρόντολα (σερπαντίνες) και καταβρέχοντας τους περαστικούς με "πομπέτες" νερωμένη κολώνια. Οι μάσκαρες πάνω στα λοντόνια έριχναν σε όλους ματσέτα με οχτωβρίνια (γιούλια), που γι΄ αυτό το σκοπό καλλιεργούσαν όλο το χρόνο, και την τελευταία Κυριακή περιδιάβαιναν το Λιστόν "μασκέ" για τη Διαθήκη και το κάψιμο του Καρνάβαλου στις 12 το βράδυ.

Read More

''Εβραίοι στην Κεφαλονιά'' επιμέλεια Δημήτρια Φωκά

Στο Αργοστόλι υπήρχε κάποτε το Καντούνι των Οβραίωνε, όπως το έλεγαν ή, όπως το είπαν αργότερα, ''το Καντούνι του Σαµολάκη''.
 Το καντούνι αυτό ήταν στην πιο κεντρική γειτονιά της εποχής εκείνης, στη συνοικία του Αη-Γιώργη. Από την εποχή που έφυγαν, ο κόσµος το µετονόµασε σε Καντούνι του Σαµικού. Το νέο αυτό όνοµα το πήρε από ένα παντοπωλείο που βρίσκοταν στο κέντρο. 
Το Καντούνι των Εβραίων ξεκινούσε από το λιθόστρωτο και έφτανε µέχρι το δρόµο της Επισκοπής. Ήταν στενό, στραβό και «γουλοστρωµένο».
 Τα σπίτια του ήταν µικρά και στα ισόγεια ή στα υπόγεια είχαν οι Εβραίοι τα εργαστήριά τους. 
∆ιαγώνια, στη διασταύρωση των δρόµων απέναντι από το µαγαζί του Σαµικού, ήταν η Συναγωγή των Οβραίωνε, ένα σπιτάκι έρηµο και µαυρισµένο που επιβίωσε µέχρι την εποχή των σεισµών.
 Έξω από τη συναγωγή πολλές φορές συγκεντρωνόταν η «µορταρία» του Αργοστολίου, για να πειράξει τους Εβραίους φωνάζοντας τούτα τα ακατανόητα λόγια, όπως τα έχει διασώσει η παράδοση:
 «Πατέρα ράου-ράου-ρά! Το Σωτήρα µπαµιαφά! Μην τον είδες τον Αβραάµ; Μα το "Πι", µα το "ρω", µα της µύγας το φτερό, µα το βογδοκέρατο!».
 Αυτή ήταν η γειτονιά των Εβραίων που δεν φηµιζόταν και τόσο για την καθαριότητα της (σύµφωνα βέβαια µε όσα παραδίδονται). 
Είχαν και το νεκροταφείο τους οι Εβραίοι της Κεφαλονιάς έξω από το Αργοστόλι, δίπλα στις φυλακές, στο µέρος που κτίσθηκε αργότερα η Αγγλική Εκκλησία. Το οικοδόµηµα αυτό µετά την αποχώρηση των Άγγλων έµεινε κενό. Αργότερα χρησιµοποιήθηκε για να στεγασθεί εκεί το Αρχαιολογικό Μουσείο. Το Αδελφάτο των Φιλανθρωπικών Καταστηµάτων, στη δικαιοδοσία του οποίου είχε περιέλθει το οίκηµα, δέχθηκε να το παραχωρήσει για τη στέγαση του Μουσείου (µετά το 1909). 
Οι Εβραίοι της Κεφαλονιάς ήταν λίγοι, βιοπαλαιστές και φιλήσυχοι. Τα επαγγέλµατα που ασκούσαν ήταν κυρίως του γυρολόγου πραµατευτή και του λατινιέρηemoticon smile λευκοσιδηρουργού, φαναρτζή). Ήταν κυρίως η περιφρονηµένη µειονότητα, η οποία έµενε σε υποβαθµισµένες συνοικίες. Οι παλαιότεροι Εβραίοι έποικοι της Κεφαλονιάς εγκαταστάθηκαν αρχικά στην παλιά πρωτεύουσα, δηλαδή το «Κάστρο του Αγίου Γεωργίου». Ο Νικόλ. Φωκάς Κοσµετάτος θεωρεί πιθανότερη την εκδοχή ότι οι Ισραηλίτες εγκαταστάθηκαν στην Κεφαλονιά επί Ενετών προερχόµενοι από την Κρήτη, την Κέρκυρα ή τη Ζάκυνθο. Σιγά σιγά ο εβραϊκός πληθυσµός της Κεφαλονιάς έφθινε. Στις αρχές του 19ου αιώνα υπολογίζεται ότι έµεναν στο Αργοστόλι 130 Εβραίοι και η µείωση αυτή του πληθυσµού τους έγινε λόγω του ότι ζούσαν σ’ ένα τόπο που δεν τους έδινε τη δυνατότητα ν’ αναπτύξουν την οικονοµική τους δραστηριότητα. Στο τέλος του 19ου αιώνα, σύµφωνα µε όσα αναφέρονται, οι Εβραίοι της Κεφαλονιάς δεν ήταν περισσότεροι από 30. Το «οβραίϊκο καντούνι» είχε σχεδόν ερηµώσει. Ελάχιστοι είχαν µείνει και στο Ληξούρι. Σιγά σιγά έφευγαν κι' αυτοί για την Κέρκυρα. Για τους Κεφαλλονίτες το γεγονός της αποχωρήσεως των Εβραίων είχε κάποια28 ιδιαίτερη σηµασία, γιατί εµφανιζόταν εντυπωσιακό και σπάνιο. Η κεφαλλονίτικη φαντασία δεν άργησε να το περιπλέξει µε µυθολογήµατα και θρύλους που επιζούσαν στις περασµένες γενεές. Χαρακτηριστικό τους ήταν κάποιος εγωιστικός κοµπασµός(από εργασία των μαθητών του 1ου ΕΝΙΑΙΟΥ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ «ΓΕΝΝΑ∆ΕΙΟΟΙ ΕΒΡΑΪΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ )λευκοσιδηρουργού, φαναρτζή). Ήταν κυρίως η περιφρονηµένη µειονότητα, η οποία έµενε σε υποβαθµισµένες συνοικίες. Οι παλαιότεροι Εβραίοι έποικοι της Κεφαλονιάς εγκαταστάθηκαν αρχικά στην παλιά πρωτεύουσα, δηλαδή το «Κάστρο του Αγίου Γεωργίου». Ο Νικόλ. Φωκάς Κοσµετάτος θεωρεί πιθανότερη την εκδοχή ότι οι Ισραηλίτες εγκαταστάθηκαν στην Κεφαλονιά επί Ενετών προερχόµενοι από την Κρήτη, την Κέρκυρα ή τη Ζάκυνθο. Σιγά σιγά ο εβραϊκός πληθυσµός της Κεφαλονιάς έφθινε. Στις αρχές του 19ου αιώνα υπολογίζεται ότι έµεναν στο Αργοστόλι 130 Εβραίοι και η µείωση αυτή του πληθυσµού τους έγινε λόγω του ότι ζούσαν σ’ ένα τόπο που δεν τους έδινε τη δυνατότητα ν’ αναπτύξουν την οικονοµική τους δραστηριότητα. Στο τέλος του 19ου αιώνα, σύµφωνα µε όσα αναφέρονται, οι Εβραίοι της Κεφαλονιάς δεν ήταν περισσότεροι από 30. Το «οβραίϊκο καντούνι» είχε σχεδόν ερηµώσει. Ελάχιστοι είχαν µείνει και στο Ληξούρι. Σιγά σιγά έφευγαν κι' αυτοί για την Κέρκυρα. Για τους Κεφαλλονίτες το γεγονός της αποχωρήσεως των Εβραίων είχε κάποια28 ιδιαίτερη σηµασία, γιατί εµφανιζόταν εντυπωσιακό και σπάνιο. Η κεφαλλονίτικη φαντασία δεν άργησε να το περιπλέξει µε µυθολογήµατα και θρύλους που επιζούσαν στις περασµένες γενεές. Χαρακτηριστικό τους ήταν κάποιος εγωιστικός κοµπασµός!λευκοσιδηρουργού, φαναρτζή).
 Ήταν κυρίως η περιφρονηµένη µειονότητα, η οποία έµενε σε υποβαθµισµένες συνοικίες. Οι παλαιότεροι Εβραίοι έποικοι της Κεφαλονιάς εγκαταστάθηκαν αρχικά στην παλιά πρωτεύουσα, δηλαδή το «Κάστρο του Αγίου Γεωργίου». 
Ο Νικόλ. Φωκάς Κοσµετάτος θεωρεί πιθανότερη την εκδοχή ότι οι Ισραηλίτες εγκαταστάθηκαν στην Κεφαλονιά επί Ενετών προερχόµενοι από την Κρήτη, την Κέρκυρα ή τη Ζάκυνθο. Σιγά σιγά ο εβραϊκός πληθυσµός της Κεφαλονιάς έφθινε. Στις αρχές του 19ου αιώνα υπολογίζεται ότι έµεναν στο Αργοστόλι 130 Εβραίοι και η µείωση αυτή του πληθυσµού τους έγινε λόγω του ότι ζούσαν σ’ ένα τόπο που δεν τους έδινε τη δυνατότητα ν’ αναπτύξουν την οικονοµική τους δραστηριότητα. 
Στο τέλος του 19ου αιώνα, σύµφωνα µε όσα αναφέρονται, οι Εβραίοι της Κεφαλονιάς δεν ήταν περισσότεροι από 30. Το «οβραίϊκο καντούνι» είχε σχεδόν ερηµώσει. Ελάχιστοι είχαν µείνει και στο Ληξούρι. 
Σιγά σιγά έφευγαν κι' αυτοί για την Κέρκυρα.
 Για τους Κεφαλονίτες το γεγονός της αποχωρήσεως των Εβραίων είχε κάποια ιδιαίτερη σηµασία, γιατί εµφανιζόταν εντυπωσιακό και σπάνιο. Η κεφαλλονίτικη φαντασία δεν άργησε να το περιπλέξει µε µυθολογήµατα και θρύλους που επιζούσαν στις περασµένες γενεές.

προσεισμικό Ζακυνθινό καντούνι,ελλείψει Κεφαλονίτικου

 Χαρακτηριστικό τους ήταν κάποιος εγωιστικός κοµπασµός!
(από εργασία των μαθητών του 1ου ΕΝΙΑΙΟΥ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ «ΓΕΝΝΑ∆ΕΙΟ»
ΟΙ ΕΒΡΑΪΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ )

Read More

Νάρκισσοι Σολίστες η Αφοσιωμένοι Χορωδοί ; του Γεωργίου Σκλαβούνου (Κέρκυρα)

Η βελτίωση της θέσης της χώρας στον κόσμο,η ισότιμη και αξιοσέβαστη συμμετοχή μας στην Ευρώπη και τον κόσμο, η απελευθέρωσή μας από την παρακμή, δεν θα γίνει με λογιστικά εργαλεία .
Η αναμόρφωση θεσμών και φορέων δεν θα γίνει ούτε από λογιστές ούτε από τραπεζίτες, ούτε από εραστές της εξουσίας...
 Δεν θα γίνει από τα τηλεοπτικά παράθυρα ούτε με λαϊκή επιμόρφωση...
 Χωρίς τον σεβασμό και την αγάπη για την γη ,την αυλή που γεννηθήκαμε για το χωριό και το ΣΥΓΧΩΡΙΑΝΟ που μεγαλώσαμε μαζί,για τη ΠΟΛΗ. αλλά και τον ΣΥΜΠΟΛΙΤΗ μας, ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗ δεν θα μας καταστήσει αναμορφωτές.
 Η αναμόρφωση θεσμών και φορέων σημαίνει και προϋποθέτει αναγέννηση της συμμετοχής, τρόπου, μέσων και σκοπών της συμμετοχής .

 Αφοσιωμένοι χορωδοί και όχι νάρκισσοι σολίστες χρειάζονται για αυτή την αναμόρφωση,

Ο ΛΟΓΟΣ της Πράξης είναι ο μόνος αποτελεσματικός ΛΟΓΟΣ.
 Το παράδειγμα ζωής, η μόνη αξιόπιστη διδαχή .
Μόνος αναγκαίος ΤΡΟΠΟΣ για την έξοδο από την κρίση, η απελευθέρωση μας από τον αντικοινωνικό ατομικισμό και η αναγέννηση του συμμετοχικού μας πολιτισμού. 
Η δύναμη της ανιδιοτελούς και συμμετοχικής προσπάθειας παραμένει η αναγκαία και η αξεπέραστη δύναμη για την έξοδο.Δεν υπάρχει σοβαρή παράδοση που να μην επισημαίνει την καθοριστική σημασία αυτής της διάστασης. 
Η βιβλική αναφορά για την δύναμη και τις δυνατότητες μιας τέτοιας συνεργασίας είναι χαρακτηριστική

....Όπου εισίν δύο η τρεις συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμί εν μέσω αυτών.( Ματθ.18,19-20)..

Read More