Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2015

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ ΚΑΙ ΕΠΤΑΝΗΣΑ

Στις 17 Φεβρουαρίου 1914 στο Αργυρόκαστρο κηρύσσεται η ανεξαρτησία της Βορείου Ηπείρου.
Πρωθυπουργός ορίστηκε ο Γεώργιος Χρηστάκης Ζωγράφος γιός του μεγάλου ευεργέτη Χρηστάκη Ζωγράφου από το Κεστοράτι της Βορείου Ηπείρου.Κατά την κομμουνιστική περίοδο της Αλβανίας και οι δύο είχαν χαρακτηριστεί σαν εχθροί της χώρας και οι φέροντες το επίθετο αυτό,καταδιώχτηκαν.
 Στην νέα κυβέρνηση λοιπόν μετέχουν και οι Μητροπολίτες Δρυινουπόλεως , Κορυτσάς , Βελάς και Κονίτσης.
Στις 4 Μαϊου υπογράφεται το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας μεταξύ του νέου πρωθυπουργού Ζωγράφου και των αλβανών,σύμφωνα με το οποίο κατοχυρώνεται το καθεστώς της αυτονομίας.
Η αδελφή του Ζωγράφου, Σοφία ήταν σύζυγος του Αλέξανδρου Ρώμα.


Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2015

ΣΠΥΡΟΣ Π. ΖΕΡΒΟΣ (1930-2015) επιμέλεια Θεοδώρα Πατρικίου


Ένας μεγάλος Μαθηματικός και Άνθρωπος από τα Ζερβάτα Κεφαλονιάς, 

έφυγε πρόσφατα.

Σπύρος Π. Ζερβός, ένας υπέροχος άνθρωπος
(Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα των Φυσικών Ελλάδας)

Στις 23 Ιανουαρίου 2015, ο μαθηματικός Σπύρος Ζερβός έφυγε από τη ζωή. Τον Σπύρο Ζερβό θα θυμούνται για πάντα με αγάπη οι φυσικοί του Πανεπιστημίου Αθηνών που τον είχαν καθηγητή στα μαθήματα «Απειροστικός Λογισμός και «Μιγαδικές συναρτήσεις».
Ο Σπύρος Π. Ζερβός ήταν αριστούχος διδάκτωρ d’ Etat (1960) του Πανεπιστημίου του Παρισιού και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από το 1961 (με εξαίρεση τα χρόνια 1968 – 1974, κατά τα οποία υπήρξε ο μόνος καθηγητής της Φυσικομαθηματικής Σχολής που απολύθηκε από την χούντα και ο μοναδικός Έλληνας πανεπιστημιακός μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη του «Ρήγα Φεραίου» στα 1968).

Το ερευνητικό του έργο, εκτεινόταν σε διαφόρους κλάδους των Καθαρών Μαθηματικών και στην Ιστορία και Φιλοσοφία τους. Οργανωτής πολλών διεθνών συμποσίων, εκδίδει από το 1978 το διεθνές μαθηματικό περιοδικό «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ». Εκτεταμένα συγγράμματά του στα ελληνικά είναι τα «Εισαγωγή εις τα Νεώτερα Μαθηματικά» (1970, 1972) και «Ακολουθίαι Πραγματικών Συναρτήσεων» (1967, 1972). Το τελευταίο αποτελεί συμπλήρωμα στο κλασσικό σύγγραμμα «Απειροστικός Λογισμός» του πατέρα του Παναγιώτη Ζερβού, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ακαδημαϊκού.
Σαν πρόεδρος της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας, στα 1975, σκέφθηκε πρώτος την ίδρυση Ελληνικού Πανεπιστημίου στο Αιγαίο, οργανώνοντας στη Σάμο και επίσκεψη κορυφαίων ξένων μαθηματικών, που προσφέρθηκαν να διδάξουν εκεί.
Γεννημένος στα 1930 και με μητέρα φιλόλογο, την Χαρίκλεια Παπαϊωάννου – Ζερβού (σύγγραμμά της: Εισαγωγή εις την μελέτην της αρχαίας ελληνικής ποιήσεως, 1974), μελετά συστηματικά, από παιδί, ορισμένες ιστορικές περιοόδους. Σχετικά είναι και τα, με λογοτεχνική μορφή, κείμενά του: «1940», βιβλίο (1973, 1978), «Της λευτεριάς» (1977), «Στα μαρμαρένια αλώνια» (1978) και «Πλούταρχος» (1987), ποιητικές συλλογές (όλα, στις εκδόσεις Α. Καραβία, Αθήνα).
Από πολλά άλλα δικά του, δημοσιευμένα στα ελληνικά αναφέρουμε τα: 1) «Ιούλιος Βερν», ο επιστήμων, ο στοχαστής, ο άνθρωπος• μακρά, αυτοδύναμη εισαγωγή στην ελληνική μετάφραση του βιβλίου του Σοβιετικού ακαδημαϊκού Α. Αντρέγιεφ « Οι τρεις ζωές του Ιουλίου Βερν», εκδόσεις Α. Καραβία, 1967 και 2) «Η αναγκαιότητα της Ορθοδοξίας για κάθε εθνικά σωστή ελληνική εξωτερική πολιτική» (Στον τιμητικό τόμο για τον Καθηγητή Γεράσιμο Κονιδιάρη, Αθήνα, 1981).
Από το 1990 ήταν διευθυντής του Τομέα «Άλγεβρα – Γεωμετρία» στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Το 1991 εκδίδει και δεύτερο διεθνές μαθηματικό περιοδικό, το «Mathematics revisited, Mathematicians remembered», που περιέχει και περιέχει και τις μετά το 1985 μαθηματικές έρευνες του Σ. Π. Ζερβού.
Εκτός από τα παραπάνω κυκλοφόρησαν κι άλλα βιβλία του Σπύρου Ζερβού, όπως για παράδειγμα: «Καθολική Άλγεβρα – Από τα σύνολα και την τοπολογία στην καθολική άλγεβρα και την θεωρητική πληροφορική», Ινστιτούτο του βιβλίου – Μ. Καρδαμίτσα, Αθήνα 1994,
σε συνεργασία με τον Στράτο Ελ. Μακρά «Αλγεβρικές εξισώσεις ανισότητες – Γεωμετρία ριζών», Αθήνα 1997,
και σε συνεργασία με τον Πέτρο Β. Κρικέλη «Πως μεταβαίνουμε από τα κλασικά μαθηματικά στα νεώτερα», Αθήνα 1997.

Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2015

ΑΛΕΚΟΣ ΚΙΤΣΑΚΗΣ- ΗΠΕΙΡΟΣ -ΚΕΡΚΥΡΑ -ΠΑΤΡΑ

Γεννημένος στο Ριζοβούνι του νομού Πρέβεζας το 1934, ορφανεύει μικρός και εγκαθίσταται στην Αθήνα όπου και αρχίζει να συμμετέχει σε εκδηλώσεις της Ηπειρώτικης Ομοσπονδίας.

Ο Αλέκος Κιτσάκης τα χρόνια εκείνα συμμετείχε και σε φιλανθρωπική εκδήλωση στο θέατρο Reχ, με τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Ήταν τότε που η πριγκίπισσα Φρειδερίκη, ενθουσιασμένη, τον πήρε μαζί της στο παλάτι, όπου και διέμεινε για μικρό χρονικό διάστημα. 

Στη συνέχεια τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο στο Οικοτροφείο Κέρκυρας (Αχίλλειο Ίδρυμα) και τον Σεπτέμβριο 1949 στάλθηκε στη Μέση Γεωπονική σχολή Πατρών (Σκαγιοπούλειο Ορφανοτροφείο) όπου παράλληλα σπούδασε στο Ωδείο Πατρών, έψελνε στην εκκλησία και παρουσιάζονταν σε εκπομπές Δημοτικού τραγουδιού στο ραδιόφωνο.
το 2005 στο Προεδρικό Μέγαρο
Τα χιλιάδες τραγούδια του, δικά του και άλλων, εξυμνούν συνήθως την Ήπειρο, τη φυσική ομορφιά του τοπίου, την ποιμενική ζωή, την ξενιτιά, τον έρωτα, αλλά και τους αγώνες του ελληνικού έθνους.
Το αηδόνι της Ηπείρου σίγησε, στις 2 Φεβρουαρίου 2015 στα Γιάννενα

Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2015

ΤΑ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΑ ΣΤΗ ΠΡΟΣΕΙΣΜΙΚΗ ΖΑΚΥΝΘΟ του Σπύρου Τσιώλη


Στη προσεισμική Ζάκυνθο, από την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου, αρχή Τριωδίου, άρχιζαν τα καρναβάλια και τελείωναν τα μεσάνυχτα της Τυρινής και στα δύο καζίνα, στο πάνω το Ρωμιάνικο που λεγόταν Λέσχη « Ο ΖΑΚΥΝΘΟΣ » και στο κάτω το Λομβαρδιανό που λεγόταν Λέσχη « Ο ΛΟΜΒΑΡΔΟΣ» .
Όλοι και όλες περίμεναν κάθε χρόνο τα καρναβάλια αυτά με ανυπομονησία και κάνανε τη σχετική προετοιμασία γιατί ήταν η σπουδαιότερη διασκέδασή τους.
Τα τελευταία προσεισμικά καρναβάλια έγιναν μέχρι της Τυρινής το βράδυ του 1953, οπότε με το σεισμό της 12ης Αυγούστου, σταμάτησαν γιατί χάθηκαν και τα δύο καζίνα και πήραν μαζί τους και τις αξέχαστες εποχές που είχαν αρχίσει από την εποχή της Ενετοκρατίας.

Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2015

ΜΥΛΟΠΕΤΡΕΣ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ της Ελένης Χάρου

Μυλόπετρες μεσα στον ελαιόμυλο σε ερειπωμένο ελαιοτριβείο μεταξύ Ποταμού και Καραβά
Σε πολλά σημεία των Κυθήρων υπάρχουν εκτεθειμένες και παροπλισμένες μυλόπετρες από τον ελαιόμυλο παλιών ζωοκίνητων, ή μηχανοκίνητων ελαιοτριβείων. Τα ζωοκίνητα ελαιοτριβεία που υπήρχαν μέχρι τον 20ό αι. στα Κύθηρα δούλευαν με 1 ή με 2 μυλόπετρες, που τις έφτιαχναν από ντόπια πέτρα. Υπήρχε στο Τσιρίγο ειδικό νταμάρι με σκληρή πέτρα, από την οποία έφτιαχναν και τους χερόμυλους. Ειδικοί πελεκητάδες τις πελεκούσαν και τις διαμόρφωναν ολοστρόγγυλες με τη βοήθεια ειδικού διαβήτη, που τον έλεγαν κουμπάσο. Τον 20ό αι. που οργανώθηκαν τα πρώτα μηχανοκίνητα ελαιοτριβεία, ήρθαν στα Κύθηρα μεγαλύτερες μυλόπετρες από γρανίτη των Άλπεων. (Πολύτιμα στοιχεία υπάρχουν στο βιβλίο του Μανώλη Δαπόντε "Η ελιά και τα λιοτριβια στα Κύθηρα" )

Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2015

ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ''ΚΟΝΤΗΔΕΣ'' ΙΔΙΟΙ ΣΤΑ ΕΠΤΑΝΗΣΑ; του Γρ.Μαρκέτου*

Πολλές φορές μιλάμε για κόντηδες στα Ιόνια νησιά συλλήβδην.
Δεν ήσαν όμως όλοι ίδιοι.
Οταν μιλάμε για libro d'oro πρέπει να ξεχωρίζουμε τα πράγματα. Αλλο η Ζάκυνθος και η Κέρκυρα και άλλο η Κεφαλονιά.
Οταν οι δημοκρατικοί Γάλλοι έκαψαν τις χρυσές βίβλους όπου αναγράφονταν τα ονόματα των ευγενών, στην Κέρκυρα και στην Ζάκυνθο δεν υπήρξε πρόβλημα μεταφοράς τους στις κεντρικές πλατείες!
Στην Κεφαλονιά όμως χρειάστηκαν βοήθεια για να την μεταφέρουν! 
Γίνομαι αμέσως σαφής.Στην Χρυσή Βίβλο της Κεφαλληνίας γράφονταν ατέλειωτα ονόματα με πολύ χαλαρά κριτήρια εγγραφής,με αποτέλεσμα να επικρατεί κομφούζιο! Να φανταστείτε ότι ήταν τόσο μεγάλος ο αριθμός των εγγεγραμμένων στην Κεφαλονιά,που ήταν ΑΔΥΝΑΤΟΝ να συνεδριάζουν στο Διοικητήριο,αλλά συνεδρίαζαν στο ύπαιθρο!
Επικρατούσε κατά τις συνεδριάσεις αυτές κυριολεκτικά πανδαιμόνιο! 
Φανταστείτε από τη μία ο τεράστιος αριθμός των μελών και από την άλλη ο γνωστός εκρηκτικός χαρακτήρας των Κεφαλλήνων !!!
Γι'αυτό άλλωστε και  όταν κάποιος Κερκυραίος ή Ζακυνθινός ευγενής πήγαινε ταξίδι στα άλλα νησιά,γινόταν δεκτός στο μεγάλο Συμβούλιο των ευγενών του νησιού το οποίο επισκεπτόταν.Ενώ οι Κεφαλονίτες ευγενείς ΔΕΝ γίνονταν δεκτοί!
Πως προέκυψε αυτή η κατάσταση;
Η Βενετία απελευθέρωσε την Κεφαλονιά από την 15ετή τουρκική κατοχή το 1500.Στο διάστημα των καταραμένων δεκαπέντε αυτών χρόνων, το νησί ερήμωσε κυριολεκτικά από το ανθρώπινο δυναμικό.Χάθηκαν χιλιάδες ψυχές στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής.Ελάχιστα μέλη των ευγενών από την εποχή της Φραγκοκρατίας(Τόκκοι και Ορσίνι) έμειναν ζωντανά στο νησί.Λογικό ήταν ότι δεν υπήρχε πλέον τοπικό αρχοντολόϊ.Ετσι δημιουργήθηκε εκ του μηδενός, κυρίως από οικογένειες που έρχονταν από τις τουρκοκρατούμενες περιοχές
και από οικογένειες που πληρούσαν τα χαλαρά κριτήρια εγγραφής στο libro d'oro.
H Bενετία δεν επενέβαινε στο μπάχαλο αυτό γιατί οι Κεφαλονίτες απέδιδαν με την φορολογία τους πολλά χρήματα στα ταμεία της Γαληνοτάτης επειδή ήσαν-όπως και είναι- εργατικοί,ενώ ταυτόχρονα αποτελούσαν το πλέον αξιόμαχο δυναμικό στις βενετικές εκστρατείες κατά των τούρκων.
Οσοι λοιπόν Κεφαλονίτες έχουμε οικόσημο να είμαστε περήφανοι γιατί δεν έχει σχέση με αυτά της Ζακύνθου και της Κερκύρας που ήσαν κατά πλειοψηφία,προϊόντα σκοτεινών συναλλαγών!

*δημιουργός διαδικτυακής Επτανήσου Πολιτείας

φανταστείτε τι γινόταν όταν συγκεντρώνονταν οι ευγενείς
της Κεφαλονιάς

Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2015

ΚΟΡΦΙΑΤΙΚΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ του Γιάννη Καλαϊτζόγλου

Στις εκδηλώσεις, που κατ΄ αρχάς γίνονταν σε κλειστό χώρο, συμμετείχαν οι άρχοντες και γενικά οι ευγενείς ξένης και ντόπιας καταγωγής. Σ΄ αυτούς τους χώρους διοργανώνονταν χοροί με μάσκες και ευρωπαϊκές ενδυμασίες, νοσταλγώντας την εορταστική ατμόσφαιρα και την φαντασμαγορία της Μητρόπολης. Σταδιακά στην Κέρκυρα, κατ΄ απομίμηση των Βενετσιάνικων τρόπων ζωής, δημιουργήθηκαν λέσχη ευγενών, καζίνα χαρτοπαιξίας και χώροι θεάτρου, με έργα προτίμησης τις κωμωδίες του Βενετού αριστοκράτη Κάρλο Γκολντόνι κ.α., που με τον καιρό αφομοιώθηκαν και έγιναν ένα με τον λαό, έγιναν παράδοση και αγαπήθηκαν από τους Κορφιάτες.
Έντονη χαρτοπαιξία επικρατούσε ειδικά τα καρναβάλια. Στην πόλη υπήρχαν τέσσερα casini, των Βενετσιάνων ευγενών, των Κερκυραίων nobili, του στρατού μαζί με τους ανώτερους υπαλλήλους και των αξιωματικών του στόλου. Τα casini είχαν αίθουσες για συζήτηση και τραπέζια για χαρτιά -παίζανε tresette, briscola, πασέτα και φαραώ. Σ΄ ένα από αυτά παρευρέθηκε και ο διάσημος Giacomo Casanova, "περνούσα όλο τον καιρό στο καφενείο, παίζοντας με λύσσα φαραώ" γράφει.
Το 'μπρίο', η πολυχρωμία, το κέφι και κυρίως η λαϊκή συμμετοχή ήταν στοιχεία που χαρακτήριζαν το Κορφιάτικο Καρναβάλι, που σε συνδυασμό με τους χορούς "μασκέ" και το μεγάλο "ρεμπελιό" στους δρόμους και τα καντούνια της πόλης, την έκαναν να μοιάζει με την Βενετία, που ως γνωστόν το γλέντι και η διασκέδαση κρατούσαν μήνες και είχαν ένα δικό τους ιδιαίτερο χρώμα.
Η ανάπτυξη του Λυρικού Θεάτρου στην Κέρκυρα είχε τη δική της συμβολή στην πορεία του Κερκυραϊκού Καρναβαλιού. Η μετατροπή της λέσχης των ευγενών σε θέατρο το 1720 ως "NobileTeatro di San Giacomo" και η μετάκληση Ιταλικών θιάσων που έπαιζαν κωμωδίες, όπερες αλλά και πρόζα, κρατούσε όλη τη χειμερινή περίοδο έως την τελευταία Κυριακή του Καρναβαλιού. Η παράδοση αυτή συνεχίστηκε και μετά τη δημιουργία του Δημοτικού Θεάτρου Κέρκυρας.
Στο θέατρο, κατά την περίοδο του Καρναβαλιού, καθιερώθηκαν χοροεσπερίδες μεταμφιεσμένων, οι λεγόμενες καβαλκίνες, που αρχικά είχαν υψηλό εισιτήριο για την ενίσχυση των ηθοποιών, πράγμα που κατάργησε ο τελευταίος Ενετός προβλεπτής Κάρολος Αυρήλιος Ουίδμαν για να μην επιβαρύνεται το κοινό. Κυρίες με φανταχτερές τουαλέτες και καλοντυμένοι μάσκαρες, που μήνες πριν ειδικές μοδίστρες ετοίμαζαν τα κουστούμια τους, παρακολουθούσαν το χορό από τα νοικιασμένα θεωρεία του θεάτρου, ανταλλάσσοντας ματιές, πολύχρωμες σερπαντίνες και ραβασάκια, ενώ κατά τα διαλύματα ανταλλάσσονταν επισκέψεις. Δίνονταν πάρα πολλοί χοροί και ο τελευταίος δεν μπορούσε να παραταθεί πέραν της δωδεκάτης νυκτερινής της Τυρινής, οπότε κατ΄ έθιμο έπεφταν και όλες οι μάσκες. Τα αρχεία αναφέρουν χορούς διάρκειας έξι ημερών, δύο νύχτες με υπογραφές (παννυχίδες - veglione) και τέσσερις νύχτες κοινές με προσωπίδα (cavalchina). Οι χοροί και οι διασκεδάσεις στο θέατρο δε σταμάτησαν ούτε κατά τη διάρκεια της Ρωσοτουρκικής πολιορκίας (Νοέμβριος 1798-Φεβρουάριος 1799).
Αργότερα οι μεταμεσονύκτιοι χοροί μεταφέρθηκαν και σε διάφορες άλλες σάλες της πόλης. "Κουαντρίλλιες" και "Λανσιέδες" χορεύονταν σε αίθουσες με μεγάλες πίστες και ορχήστρα, που ειδικοί χοροδιδάσκαλοι τους δίδασκαν, και αποτελούσαν, ειδικά στους μεγάλους "μπάλους", το "κλού" της βραδιάς. Εκτός από αυτόν του Δημοτικού Θεάτρου, αξέχαστοι έχουν μείνει οι χοροί της "Παλιάς", με τον Πιτάκο να διευθύνει τις Καντρίλλιες, του "Γυμναστηρίου", της "Ρολίνας", του "Ποικιλιών" (πρώην κιν/φος "ΕΘΝΙΚΟ") και οι χοροί στις σάλες του Σωτηρίου, Σκαραμπέκιου και αργότερα του "Φοίνικα".
Οι ευγενείς και οι εύποροι διασκέδαζαν μεταμφιεσμένοι σε ντόμινα και αρλεκίνους, φορώντας μουζέτα και έστηναν παβιόνια (εξέδρες) στη Σπιανάδα στολισμένα με πρασινάδες και λουλούδια, συναγωνιζόμενοι την καλύτερη διακόσμηση, πετώντας ο ένας στον άλλο ρόντολα (σερπαντίνες) και καταβρέχοντας τους περαστικούς με "πομπέτες" νερωμένη κολώνια. Οι μάσκαρες πάνω στα λοντόνια έριχναν σε όλους ματσέτα με οχτωβρίνια (γιούλια), που γι΄ αυτό το σκοπό καλλιεργούσαν όλο το χρόνο, και την τελευταία Κυριακή περιδιάβαιναν το Λιστόν "μασκέ" για τη Διαθήκη και το κάψιμο του Καρνάβαλου στις 12 το βράδυ.