ΑΝΤΟΝΙ ΕΡΒΙΝ ΕΠΙΤΙΜΟΣ ΕΠΤΑΝΗΣΙΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Η ζωή του και η επιμονή του,καθώς επίσης η αναγέννησή του από τις στάχτες του ειδικά στις 12/8/2016 ημερομηνία σημαδιακή για το νότιο Ιόνιο (αναγέννηση μετά τους καταστρεπτικούς σεισμούς),μας δίνει το δικαίωμα να τον ανακηρύξουμε επίτιμο Επτανήσιο πολίτη!!!
Ο Άντονι Έρβιν χρειάστηκε 16 ολόκληρα χρόνια για να επιστρέψει στο ίδιο σημείο: την Ολυμπιακή δόξα!

Ο 35χρονος κολυμβητής από την Καλιφόρνια, θριάμβευσε στα 50 μέτρα ελεύθερο ανδρών στο  Ρίο Ντε Τζανέιρο και επανέλαβε την προ 16ετίας επιτυχία του από τους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ.Ο Έρβιν νίκησε με 21.40, αφήνοντας ένα εκατοστού του δευτερολέπτου πιο πίσω τον Γάλλο Φλοράν Μανοντού, που ήταν κάτοχος του τίτλου και μεγάλο φαβορί για να τον διατηρήσει. Ο επίσης Αμερικανός Νέιθαν Εϊντριαν συμπλήρωσε την τριάδα του βάθρου με 21.49 (12/8/16)

Μέσα σε αυτό το διάστημα, ο Αμερικανός κολυμβητής πέρασε πολλά.

Παλεύοντας από μικρό παιδί με την νευροψυχιατρική διαταραχή Τουρέτ και έχοντας κερδίσει χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο μόλις στα 16 του, αποσύρθηκε έξι χρόνια αργότερα από τις πισίνες. Στην συνέχεια πάλεψε με την εξάρτηση από ναρκωτικά, βρέθηκε στον δρόμο άστεγος, έκανε απόπειρα αυτοκτονίας και έφτασε πολλές φορές κοντά στον θάνατο, οδηγώντας την μοτοσικλέτα του υπό την επήρρεια LSD!

Αργότερα, ασπάστηκε τον Βουδισμό και ασχολήθηκε και με την μουσική, παίζοντας με την heavy metal μπάντα Weapons of Mass Destruction. Για πολλά χρόνια, αρνούνταν να αποκαλύψει σε όσους δεν το γνώριζαν ότι κάποτε είχε κερδίσει Ολυμπιακό μετάλλιο.

Το 2011 όμως, γράφτηκε στο πανεπιστήμιο και αποφάσισε να επιστρέψει στις πισίνες. Παραμένοντας πηγαίο ταλέντο, πήρε την πέμπτη θέση στα 50 μ. ελεύθερο στο Λονδίνο και τέσσερα χρόνια αργότερα, επέστρεψε στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου, ως ο γηραιότερος κολυμβητής που έφτασε ποτέ σε χρυσό μετάλλιο.

Κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών trials, ο Έρβιν έγινε πατέρας μίας κόρης, την οποία λόγω της προετοιμασίας του δεν έχει δει ακόμα από κοντά!

Τώρα θα έχει πλέον την ευκαιρία να την γνωρίσει και να της χαρίσει το χρυσό του μετάλλιο.

Εκτός βέβαια και αν αποφασίσει να το πουλήσει και αυτό, όπως είχε κάνει με αυτό του Σίδνεϊ, το οποίο είχε βγάλει σε δημοπρασία στο eBay για τα θύματα του τσουνάμι στην Ασία!

Με αυτόν τον τύπο, όλα μπορεί να τα περιμένει κανείς...

Τα πιο συχνά κινητικά τικ που σχετίζονται με το σύνδρομο Tourette είναι:

• Ανοιγοκλείνει γρήγορα και με μεγάλη συχνότητα τα μάτια του
• Αγγίζει ή μυρίζει διαρκώς τα αντικείμενα γύρω του
• Κουνάει σπασμωδικά το κεφάλι του
• Επαναλαμβάνει/αντιγράφει τις κινήσεις που παρατηρεί σε άλλους
• Ανασηκώνει συνεχώς τους ώμους του
• Έχει διάφορες “τελετουργίες” σε καθημερινές κινήσεις (πχ όταν τρώει)
• Κάνει συνεχώς προσβλητικές χειρονομίες
• Κουνάει συνεχώς την μύτη του
• Κουνάει συνεχώς το στόμα και τα χείλη του
• Χοροπηδάει χωρίς λόγο

Τα πιο συχνά ηχητικά/φωνητικά τικ που σχετίζονται με το σύνδρομο Τουρέτ είναι:

• Ρουθούνισμα χωρίς λόγο
• Επαναλαμβάνει συνεχώς λέξεις ή φράσεις δικές του
• Βήχει χωρίς λόγο
• Επαναλαμβάνει λέξεις ή φράσεις κάποιου τρίτου
• “Καθαρίζει” συνεχώς τον λαιμό του
• Χρησιμοποιεί διαρκώς χυδαίες, άσεμνες, ή προσβλητικές λέξεις

Read More

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ ΝΑ ΤΙΜΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΠΡΟΓΟΝΟ ΤΟΥΣ

Με την ευκαιρία της μεγάλης επετείου των 300 ετών από την πολιορκία της Κέρκυρας από τους Οθωμανούς, φθάνουν και θα καταλύσουν σε διάφορα ξενοδοχεία του νησιού, 81 μέλη της οικογένειας Schulenburg για να τιμήσουν τον πρόγονό τους και το σημαντικό αυτό γεγονός.
Επίσης έρχεται αποστολή του Δήμου Βενετίας προκειμένου να παραστεί στον εορτασμό της επετείου και στις εκδηλώσεις του σωματείου μας που αρχίζουν την Πέμπτη 11.8.2016 στις 19.00 στο Μουσείο Ασιατικής Τέχνης.  Θα ακολουθήσει εκδήλωση στον Κήπο της Πινακοθήκης του Δήμου Κέρκυρας στις 20.00, της ίδιας ημέρας. Την Παρασκευή 12.8.2016, στις 19.30, θα πραγματοποιηθεί κατάθεση στεφάνων στο άγαλμα του Στρατάρχη, από την Οικογένεια Schulenburg, τον Δήμο της Βενετίας και το σωματείο μας. Ο εορτασμός θα ολοκληρωθεί με εκδήλωση στον Προμαχώνα Savorgnan, στο Παλαιό Φρούριο, στις 20.30 της ίδιας ημέρας. 

Read More

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΣΙΚΟΥΛΑ του Δημήτρη Ε.Σολδάτου

Στην μνήμη της θειας μου, που θάψαμε σήμερα

και που η δύσκολη ζωή της μου ενέπνευσε την ιστορία αυτή…

,

ΤΗΝ ΕΒΛΕΠΑ ΣΥΧΝΑ-ΠΥΚΝΑ, καθώς διέσχιζε πρωί-πρωί την περιφερειακή οδό, αποδουλεμένη χωριάτισσα, μετρίου αναστήματος, γύρω στα εβδομήντα, φορώντας τις χαρακτηριστικές μαύρες γαλότσες, ανεξαρτήτως των καιρικών συνθηκών, και σέρνοντας πίσω της, μ’ ένα λεπτό σχοινί, την τρομαγμένη απ’ τα διερχόμενα οχήματα κατσικούλα της.

Σαν μια ρωγμή στον χωροχρόνο φαινόταν το απρόσμενο σκηνικό, ειδικά κατά τους θερινούς μήνες, όπου μηχανές μεγάλου κυβισμού διέρχονταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, και αυτοκίνητα με ξένες πινακίδες έσερναν τα γιγαντιαία τροχόσπιτά τους, σαν τεράστιες χελώνες που μόλις βγήκαν απ’ το καβούκι τους, δημιουργώντας ένα κυκλοφοριακό κομφούζιο!

Μια μέρα, ένα μηχανάκι πέρασε από δίπλα της, και η κομμένη εξάτμιση έσκασε σαν πυροβολισμός στον αέρα. Η γυναικούλα γονάτισε στην άσφαλτο τρομαγμένη κι έκρυψε το κεφάλι της ανάμεσα στα χέρια, ενώ η πανικόβλητη κατσικούλα έκοψε το ήδη ξεφτισμένο σχοινί και σκλημίδευε στα παρακείμενα χωράφια…
Η Λευτέρω, έτσι την έλεγαν, είχε μια θλιβερή ιστορία! Η άκρη του νήματος βρίσκεται μακριά, στα πέτρινα χρόνια του εμφυλίου πολέμου.

Σήμερα, οι νέοι που τσακώνονται για την μπάλα, για το ποιος έχει τα περισσότερα κυβικά στην μοτοσυκλέτα του ή το πιο σύγχρονο κινητό, φαίνεται σχεδόν αδύνατον να φανταστούν τι σημαίνει εμφύλιος! Γι’ αυτούς είναι, απλώς, μια λέξη ή το πολύ ένα SOS στο μάθημα της Ιστορίας. Και δεν πειράζει που δεν μπορούν να το φανταστούν, φοβάμαι μόνον μήπως ξεχαστεί τόση φρίκη, μήπως ξεθωριάσει τόσο αίμα, ώστε κάποτε – Θεός φυλάξοι! – το μάθημα επαναληφθεί.

Μέσα στην κατοχή, λοιπόν, σ’ ένα χωριό της Λευκάδας που τ’ ονόμαζαν χαριτολογώντας Μικρή Μόσχα – λόγω του ότι, εκτός από έναν, τον αγροφύλακα, όλοι οι άλλοι ήταν κομμουνιστές – ήρθε στον κόσμο ανήμερα του Πάσχα ένα κοριτσάκι. Το βγάλανε Λευτέρω, για να ’χει τ’ όνομα της πολυπόθητης λευτεριάς. Κι αφού γεννήθηκε την Πασχαλιά, είθε να φέρει σύντομα και την νεκρανάσταση της πατρίδας, είπαν.

Πράγματι, μια μέρα οι Γερμανοί πήραν τον δρόμο για την παγωμένη χώρα τους, αφήνοντας πίσω λάκκους κλειστούς και πληγές ανοιχτές. Μα τώρα, μιαν άλλη, μεγαλύτερη συμφορά μας περίμενε.

Οι δεξιοί λέγανε πως αυτοί έδιωξαν τους Γερμανούς και πως οι αριστεροί ήταν μπολσεβίκοι, τσιράκια της Ρωσίας, που θέλανε να φκιάξουν ένα κράτος ανθελληνικό, με όλους μέσα τους προλετάριους των Βαλκανίων.

Οι αριστεροί λέγανε πως αυτοί κατατρόπωσαν τον κατακτητή και πως οι δεξιοί ήταν πουλημένοι, τσιράκια της Αγγλίας, που θέλανε να κάνουν μια ελεύθερη χώρα δυτικό προτεκτοράτο.

Τότε, φούσκωσαν τα ποτάμια απ’ το αίμα. Ένα κόκκινο πουλόβερ να φορούσες, ήσουν κομμουνιστής, κι αυτό σήμαινε θάνατο. Ένα μπλε σακάκι να έβαζες, ήσουν αγγλόφιλος, κι αυτό σήμαινε θάνατο. Μια λάθος λέξη, σήμαινε θάνατο. Μια λάθος σιωπή, σήμαινε θάνατο. Μύριζαν οι δρόμοι θάνατο, τα λαγκάδια, οι πηγές, οι αυλές, τα σπίτια. Δεν ήσουν ασφαλής ούτε στην κοιλιά της μάνας σου!

Κίνησαν ένα πρωί οι κομμουνιστές απ’ την Μικρή Μόσχα και πήγαν στο επονομαζόμενο Μικρό Λονδίνο, ένα χωριό αντίστοιχο του δικού τους, που εκεί ήταν όλοι δεξιοί – και ο αγροφύλακας! Σκότωσαν όσους άντρες βρήκαν, ακόμα και τους γέρους… Βίασαν τις γυναίκες, αφού πριν τις υπέβαλαν σε ασύλληπτους εξευτελισμούς! Έκαμαν αίσχη απερίγραπτα: έχεσαν στα σκαφίδια, που εκείνη την ώρα κάποιες ζύμωναν ψωμί, κατούρησαν τα εικονίσματα, έπιασαν έγκυες, τις σκίσανε την κοιλιά με το μαχαίρι κι έβγαλαν έξω τ’ αγέννητα και τα κλοτσούσαν! Βρήκαν ένα μωρό, που το έκρυψε η μάνα του, λες κι ήταν καρβέλι στην πινακωτή, το έπιασαν οι αντάρτες απ’ τα πόδια κρεμασμένο ανάποδα, το έσκισαν στα δύο και το πέταξαν στον αναμμένο φούρνο… Ύστερα, έκαψαν το χωριό απ’ άκρη σ’ άκρη, τις εκκλησίες, το σχολείο – τα πάντα! Χύμηξαν και στα κοπάδια. Σφάξανε όσα ζώα μπορούσαν κι έβαλαν σούβλες και τα φάγανε. Φέρανε και τα κλαρίνα και χορέψανε πάνω στα αίματα και στ’ αποκαΐδια…

Την άλλη βδομάδα, οι δεξιοί αντάρτες φύλαξαν πότε έλειπαν απ’ την Μικρή Μόσχα οι άντρες, και κίνησαν, με μάτια που γυάλιζαν σαν του τρελού, γι’ αντίποινα. Πέτρα στην πέτρα δεν άφησαν! Έκαναν τα ίδια και χειρότερα: έσφαξαν τα γυναικόπαιδα σαν κατσίκια και βίασαν τις μανάδες πάνω στο αίμα των παιδιών τους, που άχνιζε ακόμα… Ύστερα τις έκοψαν τα μαστάρια και τα δάχτυλα με το κλαδοψάλιδο και τις πήραν με τον μπαλτά τα κεφάλια κι έπαιζαν κλοτσοσκούφι! Κρέμασαν τους γέρους στον πλάτανο κι έκαψαν ζωντανούς τους αρρώστους! Ακόμα και σκύλους και γάτες έριξαν στην πυρά…

Εκείνη την ημέρα, η μικρή Λευτέρω είχε βγάλει την κατσικούλα της για βοσκή. Απ’ το κοντινό ύψωμα είδε τους αντάρτες να βιάζουν την μάνα της, να καίνε τον άρρωστο πατέρα της αλείφοντάς τον με πίσσα, να ξεκοιλιάζουν τον μικρότερο αδερφούλη της, να κάνουν στάχτη το σπιτικό της και να ξαμολιούνται τριγύρω γυρεύοντας ζωντανά για να σφάξουν…

Τρέμοντας τρύπωσε σε μια σπηλιά, που η είσοδος κρυβόταν από ένα μεγάλο πουρνάρι. Πήρε την κατσικούλα της αγκαλιά και της έκλεισε το στόμα να μην βελάξει. Έξω ακούγονταν κιόλας οι αγριοφωνάρες των ανταρτών. Απόμακρα έπεφταν κουμπουριές, και ήδη στρίγγλιζαν τα κλαρίνα που έπαιζαν για να χορέψουν οι φονιάδες.

Τα βήματα πλησίαζαν ολοένα, και κάποιος είπε: «Μου φάνηκε πως είδα μια γίδα εδώ γύρω. Ας σκορπίσουμε να την βρούμε πιο εύκολα!» Η καρδούλα της μικρής Λευτέρως μέσα στην σπηλιά πήγαινε να σπάσει… Άκουσε το πουρνάρι ν’ αναμερίζεται και είδε τον ίσκιο του αντάρτη που έπεφτε πάνω της, καθώς είχε στην πλάτη του τον ήλιο.

Σε λίγο, ένας αγριάνθρωπος – έτσι της φάνηκε – στάθηκε μπροστά της. Η καημενούλα, σχεδόν λιποθύμησε απ’ τον τρόμο της! Έτσι όπως ήταν μαζεμένη σαν κουβάρι, ένιωσε κάτι ζεστό να κυλάει στα ξυπόλυτα ποδαράκια της, είχε κατουρηθεί πάνω της… Ο αγριάνθρωπος πλησίασε κοντύτερα κι έκατσε στα γόνατα. Εκείνη έκλεισε τα μάτια και το κατακλείδι της έτρεμε… Ένιωσε το χέρι του ν’ αγγίζει τα μαλλιά της. Να, τώρα θα της πάρει το κεφάλι! Όμως, τα βήματα άρχισαν ν’ απομακρύνονται… Μισάνοιξε τα βλέφαρα. Ο αντάρτης σταμάτησε. Γύρισε και την κοίταξε. Εκείνη πάγωσε! Αυτός της χαμογέλασε… Και δίχως να πει λέξη, πετάχτηκε έξω με δυο δρασκελιές και χάθηκε στο φως, που θάμπωνε τα μάτια της.

Η μικρή Λευτέρω έμεινε καιρό σε κείνη την σπηλιά. Η κατσικούλα έβγαινε μόνη της το πρωί να βοσκήσει. Και το βράδυ ξαναγύριζε με τα μαστάρια της γεμάτα γάλα, για να βυζάξει, ως άλλη μάνα, τ’ ορφανό κορίτσι!

Την βρήκαν άρρωστη και μισοσαλεμένη κάτι βοσκοί, οδηγημένοι απ’ τα σκυλιά τους. Την έδωσαν στις καλόγριες των Αγίων Ασωμάτων να την φροντίσουν και να την συνεφέρουν. Πήρε βδομάδες για να ξανανιώσει τον εαυτό της και να σταθεί πάλι στα πόδια της.

Αργότερα, ήρθε μια θεια της απ’ το διπλανό χωριό και την συμμάζεψε. Την μεγάλωσε, την πάντρεψε κι έκαμε και παιδιά η Λευτέρω. Τώρα είναι και γιαγιά.
Όλοι, όμως, με διαβεβαίωσαν πως δεν υπήρξε ούτε μια μέρα στην ζωή της από κείνα τα χρόνια ως σήμερα, που να έμεινε δίχως κατσίκα!

Κι είναι πράγματι συγκινητικό να την βλέπεις στον περιφερειακό να κρατάει με το ’να χέρι την εγγονούλα της και με τ’ άλλο να σέρνει την κατσικούλα, με τόση τρυφερότητα, λες και βοηθάει την γριά μάνα της να περάσει απέναντι.

Δημήτρης Ε. Σολδάτος
«Λευκαδίτικα διηγήματα»

Fagotto books”, 2016

Read More

ΚΕΦΑΛΟΝΙΤΕΣ ΚΑΙ ΘΙΑΚΟΙ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ του Ορέστη Καππάτου

Σοφία Μπεκατώρου

Αννα Πολλάτου

Μιχάλη; Δώριζας

ο ίδιος στην σκοποβολή

Βαγγέλης Δελακάς

Οι Ολυμπιακοί αγώνες του 2016 βρίσκονται σε εξέλιξη και όλοι παρακολουθήσαμε με συγκίνηση την Ελληνίδα αθλήτρια Σοφία Μπεκατώρου, με καταγωγή από την Κεφαλονιά, να εισέρχεται πρώτη στο στάδιο «Μαρακανά» ως σημαιοφόρος της Ελληνικής Αποστολής. 

Επίσης ποιος δεν έχει ακούσει για την αείμνηστη Άννα Πολλάτου, που τόσο πρόωρα έφυγε από κοντά μας. Υπάρχουν όμως και άλλοι Κεφαλονίτες & Θιακοί που έχουν πάρει μέρος, αλλά και ανέβηκαν στο βάθρο, στους Ολυμπιακούς αγώνες από το 1896 μέχρι σήμερα.

-1η Ολυμπιάδα στην Αθήνα το 1896
Σε αυτήν την ιστορική Ολυμπιάδα, διεξήχθησαν και κολυμβητικοί αγώνες οι οποίοι έλαβαν χώρα στον όρμο Ζέας. Στα 100 μέτρα δεύτερος νικητής, ήταν ο Κεφαλονίτης Ευστάθιος Χωραφάς. Επίσης ο συγκεκριμένος αθλητής ήταν και πολυνίκης, διότι στο αγώνισμα των 500 και 1200 μέτρων πήρε τρίτες θέσεις. 

Ιστορικό όνομα που πήρε τέταρτη θέση σε αγώνα τυφεκίου με στόχο στα 200 μέτρα ήταν ο Αναστάσιος Μεταξάς ,ο οποίος θα πρέπει να επισημάνουμε ότι ήταν ο αρχιτέκτονας του Παναθηναϊκού Σταδίου στην Αθήνα.

-4η Ολυμπιάδα στο Λονδίνο το 1908
Αργυρό μετάλλιο στο άθλημα του «ελεύθερου ακοντισμού» κατέκτησε ο Μιχάλης Δώριζας γεννημένος στην Πόλη με καταγωγή από τα Δωριζάτα της Κεφαλλονιάς, ενώ χάλκινο μετάλλιο στο άθλημα σκοποβολής «κατά πήλινων δίσκων» και «σκοποβολής πιστολίου» πήρε ο Αναστάσιος Μεταξάς.

-5η Ολυμπιάδα στην Στοκχόλμη το 1912
Αρχηγός της Ελληνικής αποστολής ήταν ο Αναστάσιος Μεταξάς. Ο Μιχάλης Δώριζας πήρε μέρος στον δίσκο και την σφαίρα, ο Μεταξάς στην σκοποβολή και ο υπολοχαγός του πυροβολικού Κωνσταντίνος Σκαρλάτος, στο περίστροφο. Δεν κατάφεραν να πάρουν κάποιο μετάλλιο.

-10η Ολυμπιάδα στο Λος Άντζελες το 1932
Στην σφαιροβολία έλαβε μέρος με τα Ελληνικά χρώματα ο Κεφαλονίτης Θεοδωράτος, εγκατεστημένος μόνιμα στο Όκλαντ της Καλιφόρνιας.

-14η Ολυμπιάδα στο Λονδίνο το 1948
Στο αγώνισμα της ελεύθερης πάλης πήρε μέρος ο περίφημος Σπυρίδων Δευτεραίος από την Ιθάκη.

-15η Ολυμπιάδα στο Ελσίνκι το 1952
Συμμετείχε ο Παναγιώτης Λιναρδάτος στο άθλημα της σκοποβολής

-16η Ολυμπιάδα στην Μελβούρνη το 1956
Πάλι συναντάμε τον Θιακό Σπυρίδωνα Δευτεραίο στο αγώνισμα της ελεύθερης πάλης να καταλαμβάνει την τέταρτη θέση.

-17η Ολυμπιάδα στην Ρώμη το 1960
Ο μετέπειτα καθηγητής και ΑκαδημαΙκός Αντώνης Κουνάδης, έλαβε μέρος στην δισκοβολιά.

-19η Ολυμπιάδα στο Μεξικό το 1968
Αναφέρεται το όνομα του Άγγελου Θεοτοκάτου στην πυγμαχία.

-20η Ολυμπιάδα του Μονάχου το 1972

Επίσης και σε αυτήν έλαβε μέρος ο Άγγελος Θεοτοκάτος στην πυγμαχία, αλλά χωρίς διάκριση.

-27η Ολυμπιάδα στο Σίδνευ της Αυστραλίας το 2000
Η αείμνηστη Άννα Πολλάτου αναδείχθηκε χάλκινη Ολυμπιονίκης, συμμετέχοντας στο ανσάμπλ με την ομάδα ρυθμικής γυμναστικής, στο σύνθετο ομαδικό.
Επίσης η Σοφία Μπεκατώρου έλαβε μέρος στην ιστιοπλοϊα στα σκάφη «470».

-28η ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ στην Αθήνα το 2004
Η Κεφαλονίτισα Σοφία Μπεκατώρου ανέβηκε στο πρώτο βάθρο κατακτώντας χρυσό μετάλλιο στην ιστιοπλοϊα στα σκάφη «470».

-29η Ολυμπιάδα στο Πεκίνο το 2008
Η Σοφία Μπεκατώρου κατέκτησε χάλκινο μετάλλιο στην ιστιοπλοϊα στα σκάφη « Ίνγκλινγκ».

-30η Ολυμπιάδα στο Λονδίνο το 2012
Στο αγώνισμα της ιστιοπλοϊας στα σκάφη RS:X (τύπος ιστιοσανίδας) έλαβε μέρος η Αγγελική Σκαρλάτου με καταγωγή από το νησί μας.
Επίσης με την Εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης ανδρών συμμετείχε ο Βαγγέλης Δελακάς, ο οποίος έχει κάνει τα πρώτα του βήματα στο χώρο της υδατοσφαίρισης στο Ν.Ο. Αργοστολίου.

Στην παρούσα ανάρτηση αναφέραμε μόνο τους αθλητές από τα νησιά μας.

 Θα πρέπει να τονίσουμε ότι εξίσου σημαντική είναι και η προσφορά των συμπατριωτών μας και στην μουσική των Ολυμπιακών αγώνων,αλλά αυτό θα αποτελέσει ξεχωριστή αναφορά.
Τα στοιχεία προέρχονται από το βιβλίο «Κεφαλονιά - Ιθάκη και Ολυμπιακοί Αγώνες» του Γεράσιμου Γαλανού, από παλαιότερη ανάρτηση του Τηλέμαχου Καραβία στην ομάδα μας για τον Σπύρο Δευτεραίο, αλλά και λίγα στοιχεία από το Wikipedia.

Read More

ΔΗΜΟΣ ΠΟΡΟΥ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Ο Δήμος Πόρου, 188 χρόνια μετά τις ιστορικές διαπραγματεύσεις που έλαβαν χώρα στο λιμάνι του νησιού το Φθινόπωρο του 1828, μεταξύ του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια και των διπλωματικών αποστολών Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας, οι οποίες οδήγησαν στον καθορισμό των πρώτων συνόρων του ελεύθερου Ελληνικού Κράτους, διοργανώνει από φέτος ετήσιες εκδηλώσεις για τον εορτασμό της επετείου τους.

Από τις 25 έως τις 28 Αυγούστου 2016 θα πραγματοποιηθούν στο νησί μας, τα «Συνοριακά της Νεότερης Ελλάδας», στο πλαίσιο των οποίων θα αναδειχθούν τα ιστορικά γεγονότα του 1828, σε συνδυασμό με ένα πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα με εκδηλώσεις (ανάμεσα στις οποίες συναυλία του Μανώλη Μητσιά στον Ρώσικο Ναύσταθμο και συναυλία της Φιλαρμονικής του Πολεμικού Ναυτικού στο Λιμάνι) που θα προσελκύσουν το ενδιαφέρον των κατοίκων, αλλά και επισκεπτών από όλη την Ελλάδα. Με την καθιέρωση της ετήσιας διοργάνωσης των «Συνοριακών», ο Δήμος μας, με την βοήθεια εθελοντών και χορηγών, αποκαθιστά την θέση του τόπου μας στη νεότερη ιστορία της χώρας και φέρνει τον Πόρο στο επίκεντρο των προορισμών του Αργοσαρωνικού το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Αυγούστου κάθε έτους.

Read More

ΤΟ «ΑΦΡΑΛΑΤΣΟ» ΤΩΝ ΚΥΘΗΡΩΝ της Ελένης Χάρου

(φωτο Νίκος Ι. Μαγουλάς)

Κάθε χρόνο αυτή την εποχή οι αλατσάδες των Κυθήρων έχουν την τιμητική τους. Ξεχύνονται στις αλαταρές που είναι γύρω γύρω στις ακτές και στις βραχονησίδες των Κυθήρων και μαζεύουν το εκλεκτό αυτόπηκτο Κυθηραϊκό αλάτι. Οι φυσικές γούρνες νοικιάζονται στους ενδιαφερόμενους από την Εγχώριο Περιουσία των Κυθήρων και Αντικυθήρων, ένα θεσμό που διατηρείται από την Αγγλοκρατία. Κατά τη συγκομιδή του αλατιού, το πάνω πάνω, ο αφρός, το λέμε αφράλατσο. Αξίζει να θυμηθούμε ένα από τα αινίγματα που έλεγαν παλιά στις Τσιριγώτικες βεγγέρες και στα προβέγγερα, σε κείνα τα αξέχαστα σχολεία της Κυθηραϊκής παράδοσης.
Σε κήπο δε φυτεύεται, σε περιβόλι όχι,
κι ο βασιλιάς το γεύεται κι όλος ο κόσμος το ‘χει. Τι είναι; (το αλάτι)

Read More

''Ο Παντοκράτορας ο υψηλός'' του Σταμάτη Κυριάκη (Κέρκυρα)

Η Μονή του Παντοκρατόρου (του Υψηλού) είναι χτισμένη στα 906 μέτρα.

Υπάρχουν και άλλοι Παντοκράτορες όπως αυτός του Καμπιέλου , για παράδειγμα , στα 25 μέτρα αλλά δεν είναι το ίδιο.

Τα παλιά χρόνια, Μια φορά τον χρόνο, ανηφόριζαν οι πιστοί για το ετήσιο πανηγύρι .

Τότε υπήρχαν μόνον κακοτράχαλα μονοπάτια.

Από την πόλη έφταναν στο Μπαρμπάτι με καΐκια και από κει ανέβαιναν με τα πόδια στην κορφή του Όρους.

Έκανα έναν πρόχειρο υπολογισμό και είναι σαν να ανεβαίνεις μέσα στο ήλιο του Αυγούστου πενήντα τετραώροφες πολυκατοικίες (χωρίς ασανσέρ) .

Οι Πιστοί που ανέβαιναν τότε ήταν χωρισμένοι σε δύο κατηγορίες.

Οι νεότεροι που πήγαιναν με σκοπό να αμαρτήσουν κατά την διάρκεια της διαδρομής και οι μεγαλύτεροι που πήγαιναν για να παραγράψουν τα αμαρτήματα τους.

Είχα γνωρίσει έναν από τη Λεμονιά που είχε βάλει στο μάτι μιαν συμμαθήτρια του από την πόρτα Ρεμούντα .

Κατεβαίνανε από το καΐκι και κρυβόταν τσι ελιές.

Όσο οι άλλοι ανέβαιναν τον Γολγοθά αυτοί έμεναν ξεβράκωτοι στην παραλία με την μαρέντα τους και τους περιμένανε να ξανακατεβούν.

Μου αποκάλυψε, μάλιστα , ότι κάποτε αμάρτησαν «..τολάχιστο 20 φορές» μέσα σε δύο μέρες που μείνανε στην έρημη αμμουδιά.

Σήμερα ανεβαίνουν από τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο βρίζοντας και βλαστημώντας κλεισμένοι ο καθένας στο αυτοκίνητο του.

Πιστεύουν ότι είναι αναμάρτητοι .

Άλλωστε , είναι γνωστό ότι , δεν φταίνε και σε τίποτα από όσα συμβαίνουν σε αυτόν τον μπερδεμένο κόσμο.

Ανεβαίνουν μάλλον για να φτάσουν μέχρι το Στρινύλα και να φάνε παϊδάκια γιατί πιο πάνω είναι μποτιλιαρισμένο το σύμπαν.

Ας είναι. Έτσι και αλλιώς αυτά είναι ξένα ιντερέσα.

Εγώ ουδέποτε θα ανέβαινα κάτω από τέτοιες συνθήκες ακόμα και αν με παρακαλούσε γονυπετής και με δάκρυα στα μάτια η Scarlett Johansson.

Η μόνη φορά που επείσθην να ανέβω ήταν έναν χειμώνα όταν μου το ζήτησε ο φίλος μου ο Κώστας.

Μόλις είχε γυρίσει από τα καράβια και ήθελε να γίνει ιδιοκτήτης ραδιοφωνικού σταθμού.

Χρειαζόταν έναν ιστό 24 μέτρα στην κορφή του βουνού και έτσι βρεθήκαμε , όχι απλά στην κορφή, αλλά και 24 μέτρα ψηλότερα να βιδώνουμε τα λίνκ μέσα σε δέκα μποφώρ.

Είμαστε δεμένοι απάνω στον Ιστό , δουλεύαμε και μια βλέπαμε από κάτω μας την Δασιά , μία ψηλά το αχανές σύμπαν.

Ο Κώστας μονολογούσε: «..και μου τόλεγε η Μάνα μου, εσύ παιδί μου μια μέρα θα ανέβεις πολύ ψηλά».

Ο Παντοκράτορας παρακολουθούσε αμίλητος τα καμώματα μας .

Ήταν φανερό ότι το δάσος των κεραιών τον ενοχλούσε διότι εκτός από τους ανέμους και τις κακοκαιρίες θα είχε να αντιμετωπίσει και την ακτινοβολία των ανταγωνιστών του.

Ο Κώστας εξέπεμπε ποιοτικό τραγούδι διανθισμένο με μικρές ιστορίες που μπορούσαν να καταλάβουν μόνον οι μυημένοι ακροατές.

Το ίδιο έκανε και ο Παντοκράτορας με άλλο τρόπο.

Επικοινωνούσε με τους πολύ ψαγμένους πιστούς στην Αραμαϊκή για υπαρξιακά ζητήματα .

Όλα πήγαιναν καλά ώσπου μια μέρα εκεί που ο Κώστας σχολίαζε το γνωστό παραδοσιακό τραγούδι «Πολύ ψηλά έχτισες φωλιά και θα ζαϊσει ο κλώνος», πιάνει μια πρωτοφανή κακοκαιρία και σαρώνει το δάσος των κεραιών, μαζί βεβαίως , και την κεραία του Κώστα που με τόσο κόπο είχαμε στήσει.

Οι καλόγεροι το απέδωσαν στην «οργή του Παντοκρατόρου που δεν ανεχόταν άλλο να στέλνουν αήθη μηνύματα στο ποίμνιο του οι κεραίες της ακολασίας».

Κάτι ανάλογο ισχυριζόταν και οι τσοπαναραίοι της παλιάς Περίθειας που έβλεπαν τις προβατίνες τους να χάνουν το τρίχωμά τους από τις κεραίες του Σατανά.

Έτσι σώπασε το «Ράδιο Κέρκυρα» και χάσαμε ανεπανάληπτες εκπομπές που όμοιες τους δεν ακούσαμε ποτέ ούτε από τους καλύτερους ραδιοφωνικούς σταθμούς αυτού του άκαρδου κόσμου.

Έτσι γινόταν πάντα .

Οι Παντοκράτορες , οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί και οι ηλεκτροσυγκολλητές πίστευαν ότι ήταν αιώνιοι πέραν πάσης αμφιβολίας.

Read More