Τρίτη 11 Ιουνίου 2013

ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΝΝΟΥΝΤΣΙΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ!!! επιμέλεια κειμένου-φωτογράφηση Βασίλης Μεταλληνός

Αστρικά Ίχνη στην Αννουντσιάτα

Η Ανουντσιάτα (λατινικά Annunziata μεταφραζόμενο εις τά ελληνικά Ευαγγελίστρια) δέν είναι άλλη από τήν περίφημη Καθολική Εκκλησία τής ΛΟΝΤΣΙΑΔΑΣ.Η εκκλησία ήταν αφιερωμένη εις τόν Ευαγγελισμό τής Θεοτόκου καί εις τήν Αγία Λουκία (λατινικά Lucia,Λουτσία)από τήν αγία αυτή η εκκλησία ήταν γνωστή σέ όλους τούς Κερκυραίους μέ τό όνομα Λοντσιάδα.

Ο ιερός ναός τής Ευαγγελιστρίας,Ανουτσιάτας ή Λοντσιάδας εκτίστηκε εις τήν Κέρκυρα εις τό σημείο πού βρίσκεται ακόμη σήμερα τό καμπαναριό τού ιερού ιστορικού ναού,στά τέλη τού 14oυ αιώνα.Από τόν οίκο Capece έναν από τούς αρχαιότερους τού Βασιλείου τής Νεαπόλεως καταγόνταν καί ο καπετάνιος Petrus Capece ο οποίος αναφέρεται εις τά έγγραφα στίς 8 Νοεμβρίου 1367.Τό 1394 κτιζει μέ ενέργειές του έξω από τόν Μπόργκο τής Κέρκυρας ένα μοναστήρι πρός τιμή τού Ευαγγελισμού τής Θεοτόκου προοριζόμενο γιά τό Τάγμα τών μοναχών τού Αγίου Αυγουστίνου.

Η αφιέρωση τού ναού εις τόν Ευαγγελισμόν τής Θεοτόκου έγινε πιθανότατα πρός τιμήν τής Βενετίας, αφού στίς 25 Μαρτίου εορταζόνταν η επέτειος τής ίδρυσης τής Βενετικής Δημοκρατίας.Τά εγκαίνιά της έγιναν τήν 7ην Ιανουαρίου 1394 καί εις τήν τελετήν παραβρέθηκαν οι αρχές τού νησιού μέ επικεφαλής τόν Βάϊλο Nicola Geno τόν Καθολικό επίσκοπο Albano Michael καί τόν καθολικό κλήρο, τόν ορθόδοξο Πρωτοπαπά επικεφαλής τού ιερού τάγματος τών 32 ιερέων τής πόλης, βενετών αξιωματούχων,κερκυραίων κόντηδων,εμπόρων καί πλήθος κόσμου.Μετά τήν λειτουργία ο εκπρόσωπος τού Τάγματος τών Αυγουστινιανών Nicolo Russino σέ ειδική τελετή παρέλαβε από τόν Capece μία αναμνηστική ράβδο πού συμβόλιζε τήν παραχωρηση τού ναού από τόν κτήτορα στό Τάγμα τού Αγίου Αυγουστίνου.

Τό 1713 ο Αρχιεπίσκοπος Augustus Antonius Zacco κατήργησε τό μοναστήρι τών Αυγουστινιανών τής Παλαιστήνης όπως ονομαζόνταν η Ανουντσιάτα καί παρέμεινε μόνο ο ναός. Η πρόσοψη τού ναού ήταν χωρίς ιδιαίτερη αισθητική, μέ μικρή σκάλα από κόκκινο μάρμαρο,μέ τήν μοναδική είσοδο, τό πυργωτό καμπαναριό στολισμένο μέ παραστάσεις τού νησιού,σώζονται επάνω του μέχρι σήμερα μία επιγραφή καί τό έμβλημα τού νησιού η εκκλησία ήταν διαιρεμένη σέ αψίδες σέ τρία μέρη μέ τρία παράθυρα στρογγυλά στήν πρόσοψη, μέ πλούσιο γλυπτικό διάκοσμο, πλάκες στολισμένες μέ παραστάσεις καί επιτύμβιες επιγραφές. Μέσα εις τόν ναό ήταν θαμμένα τά λείψανα τών στρατιωτών μαρτύρων πού εσκοτώθηκαν κατά τήν ναυμαχία τής Ναυπάκτου τό 1571 μ.Χ.Εις τίς 9 Ιανουαρίου 1894 εορτάστηκαν τά 500 χρόνια τής εκκλησίας.

Κατά τήν ναυμαχία τής Ναυπάκτου όπου έλαβε μέρος ο χριστιανικός Ευρωπαϊκός στόλος ενωμένος κατά τών Τούρκων,έλαβαν μέρος καί Κερκυραίοι αγωνιστές, οι οποίοι συμμετείχαν μαζί μέ τούς Ευρωπαίους συναγωνιστές τους, όπως ο Καζανόβας καί ο Δόν Ζουάν.Οι Κερκυραίοι αυτοί αγωνιστές ήταν, ο Χαλικιόπουλος, ο Κοντόκαλης, ο Κοκκίνης καί ο ΠΕΤΡΟΣ ΜΠΟΥΑΣ, άξιοι ήρωες τής ελευθερίας.Κατά τήν ναυμαχία τής Ναυπάκτου ο ενωμένος χριστιανικός ευρωπαϊκός στόλος ενίκησε τόν Τουρκικό στόλο καί τόν διέλυσε.Πολλοί Ευρωπαίοι Χριστιανοί έπεσαν στόν βωμό τής Ελευθερίας.Τά λείψανα τών ηρώων αυτών ενταφιάστηκαν στον ναό τής Ανουτσιάτα,δηλαδή στόν Καθολικό ναό τού Ευαγγελισμού,τήν περίφημη ΛΟΝΤΣΙΑΔΑ.Ο ναός αυτός καταστράφηκε από τίς εμπρηστικές βόμβες τής γερμανικής θηριωδίας τής 14ης Σεπτεμβρίου 1943 καί από τότε παρέμεινε μέχρι σήμερα σώο μόνο τό καμπαναριό τού ναού.Ο ναός αυτός ονομάζεται καί ΛΟΝΤΣΙΑΔΑ διότι ήταν αφιερωμένος καί στήν Αγία Λουκία.Εδώ λοιπόν εθάφτηκαν τά λείψανα τών Χριστιανών Μαρτύρων στρατιωτών οι οποίοι σκοτώθηκαν εις τήν ναυμαχία τής Ναυπάκτου.

Η τύχη όμως ήταν σκληρή γιά τό ένδοξο παιδί τής Κέρκυρας τόν αγωνιστή της Πέτρο Μπούα.Ο Κερκυραίος αυτός πολεμιστής συνελήφθη αιχμάλωτος από τούς Τούρκους κατά τήν ναυμαχία.Οι τούρκοι τόν ΕΓΔΑΡΑΝ ΖΩΝΤΑΝΟΝ.Ο Κερκυραίος Πέτρος Μπούας έγινε ο Μάρτυρας τής Ελευθερίας.Τό γδαρμένο τομάρι τού Κερκυραίου Μάρτυρα Πέτρου Μπούα, τό πήραν οι Τούρκοι όταν έφυγαν από τόν τόπο τής ναυμαχίας καί τό παρουσίασαν ώς λάβαρο καί λάφυρο στόν Σουλτάνο.

Οταν εγύρισαν εις τήν Κέρκυρα οι Κερκυραίοι αγωνιστές, οι Κερκυραίοι τούς τίμησαν και στον μέν Κοντόκαλη τού παραχώρησαν τήν περιοχή τού Κοντόκαλη, στον δε Χαλικιόπουλο την πεδινή έκταση με την λιμνοθάλασσα του Χαλικιόπουλου, όνομα πού ο Χαλικιόπουλος έδωσε στήν λίμνη.
Ο Πέτρος Μπούας παρέμεινε στίς καρδιές όλων τών Κερκυραίων ως ο Μάρτυρας τής Ελευθερίας.

Θέση: Οδός Ευγενίου Βουλγάρεως
Βενετική περίοδος
Επιγραφή αναμνηστική
Χρονολογία [1571]
Γλώσσα ελληνική
Περιεχόμενο: Δηλώνει την άλλοτε παρουσία στον τόπο αυτό της μονής Αννουντσιάτας, όπου είχαν αποτεθεί τα οστά νεκρών Χριστιανών της Ναυμαχίας της Ναυπάκτου. 

ΠΡΩΗΝ ΚΑΘΟΛΙΚΟΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ ΑΝΝΟΥΝΤΣΙΑΤΑ
ΕΝΘΑ ΕΙΧΟΝ ΕΝΑΠΟΤΕΘΕΙ
ΤΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΠΕΣΟΝΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΝΑΥΜΑΧΙΑΝ 
ΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ 1571


πηγή: Save Annunziata 

ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΤΑΣΟΥ ΚΟΥΡΗ ΕΚ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Pencil on paper
1980

Δευτέρα 10 Ιουνίου 2013

ΑΡΝΑΚΙ ΣΤΟΝ ΦΟΥΡΝΟ ΜΕ ΠΑΤΑΤΕΣ από την Ταβέρνα Ionion Porto Roxa στην Ζάκυνθο

3-3.5 κιλά αρνάκι 
4-5 σκελίδες σκόρδο
1.5 κιλό πατάτες (μικρές ολόκληρες με τη φλούδα ή κανονικές κομμένες χοντρές αλλά μακρόστενες, οι λεγόμενες «κυδωνάτες»)
4 κ.γ. σκόνη μουστάρδα
2 λεμόνια στιμμένα
150 ml λευκό κρασί
200 ml ελαιόλαδο
2 κλωνάρια φρέσκο δεντρολίβανο
3 κ.γ. θυμάρι
5 πρέζες αλάτι & φρεσοκτριμμένο πιπέρι
Σκουπίζετε το αρνάκι με χαρτί κουζίνας και το τοποθετείτε στο ταψί.
Βάζετε σταδιακά τις σκελίδες κομμένες στη μέση και τις σκορπάτε σε όλο το αρνί γύρω-γύρω, πάνω-κάτω, μέσα-έξω…
Βάζετε τις πατάτες στο ταψί. Ρίχνετε το κρασί, το λεμόνι, την μουστάρδα, το δεντρολίβανο και το λάδι. Αλατοπιπερώνετε και ρίχνετε και στις δύο πλευρές του αρνιού το θυμάρι. Το βάζετε στο φούρνο και ανά μισή ώρα γυρνάτε στο αρνί πλευρά, ανακατεύοντας προσεκτικά και τις πατάτες. Ανάλογα με τον φούρνο, το ψήσιμο θα πάρει από 2.5 ως 3 ώρες, άρα θα κάνετε τουλάχιστον 5 γυρίσματα. Δεν το βγάζετε πριν δείτε ότι είναι απόλυτα τραγανό, η πέτσα του έχει πάρει βαθύ μελί χρώμα ενώ το κρέας είναι σκούρο καφέ.
σε ξυλόφουρνο!!!


Κυριακή 9 Ιουνίου 2013

ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ και ΚΕΡΚΥΡΑ

Δυό Επτανήσιοι βουλευτές   Δυό διαφορετικοί κόσμοι

Ο ένας ο Κεφαλονίτης Ρόκκος Χοϊδάς και ο άλλος ο Κορφιάτης Γεράσιμος Ζωχιός


Αβυσσος τούς χωρίζει!

Ο Ρόκκος γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1830 αλλά δηλώθηκε από τον πατέρα του,στα δημοτολόγια της Κεφαλονιάς.
Ο Γεράσιμος γεννήθηκε το 1821 στο Μεσοχώρι της Κέρκυρας.
Ο ένας ανέπνεε τον αέρα του Αίνου μέχρι που πέθανε στις φυλακές Χαλκίδας το 1890 και η ψυχή του πέταξε σαν τ'άγρια άλογα του Κεφαλονίτικου βουνού,ενώ ο άλλος ανέπνεε τον αέρα της Αρμοστείας και μετά της Αυλής του Γεωργίου Α', μέχρι που πέθανε γιομάτος παράσημα και υπουργεία το 1881.
Αντικειμενικά και οι δύο προσέφεραν έργο.
Ο Γεράσιμος Ζωχιός βοήθησε πολύ το ναυτικό δίκαιο της χώρας μας και ίδρυσε στην ουσία το Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο,ευεργετώντας έτσι τους άπομαχους ναυτικούς μέχρι τις μέρες μας.
Ο Χοϊδάς ήταν διαφορετικός χαρακτήρας. Ηταν ο πολιτικός που πλησίασε τον απλό άνθρωπο.
Χτύπησε την πόρτα του,αφουγκράστηκε τα προβλήματα του.
Η μοίρα, τούς έφερε να συγκρουστούν βιαίως από τα έδρανα της Ελληνικής Βουλής με θέμα την μοναρχία.
Ο Χοϊδάς ήταν πολέμιος της, ενώ ο Ζωχιός ήταν από τους στυλοβάτες της.
Εκεί λοιπόν στο κοινοβούλιο, ο Ζωχιός είπε απευθυνόμενος στον Χοϊδά:

« Αν ο Βασιλεύς ειπεί ου, δέκα λαοί δεν δύνανται να υπερισχύσουν »

και ο Χοϊδάς απάντησε:

« Αν ειπεί ου, ανατρέπεται ως τόσοι άλλοι »

Η καταγωγή των δύο άξιων τέκνων της Επτανήσου,δικαιολογεί την σύγκρουση αυτή,απόλυτα.
Και οι δύο αναμφίβολα προσέφεραν.
Ο ένας όμως είχε τραγικό τέλος, αλλά παρέμεινε στην αιωνιότητα.
Ο άλλος παρόλο που πρόσφερε μέγα κοινωνικό έργο, λησμονήθηκε.
Τα συμπεράσματα -αν υπάρχουν- δικά σας.

Γρηγόρης Κων.Μαρκέτος


Ρόκκος Χοϊδάς


Γεράσιμος Ζωχιός
ελαιογραφία Σπ.Προσαλέντη
Ναυτικό Μουσείο

Παρασκευή 7 Ιουνίου 2013

ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ ΜΕ ΚΥΘΗΡΙΟΥΣ της Ελένης Χάρου


Ως γνωστόν το 2013 για τη λογοτεχνία μας είναι έτος Καβάφη, διότι φέτος συμπληρώνονται 150 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή και 80 χρόνια από το θάνατό του. 
-Με τη ευκαιρία αυτή αξίζει να αναφέρομε ότι το 1925 ο Κυθήριος φιλόλογος, Γυμνασιάρχης του Γυμνασίου Κυθήρων, αείμνηστος Σπύρος Στάθης, έστειλε επιστολή στον Καβάφη, στην Αλεξάνδρεια και τον παρακάλεσε να του στείλει τα ποιήματά του, για να τα διδάξει στις τελευταίες τάξεις. Ο ποιητής ανταποκρίθηκε αμέσως και έστειλε στα Κύθηρα απαντητική επιστολή στο Στάθη μαζί με τα ποιήματά του, τα οποία ο πρωτοποριακός καθηγητής δίδαξε στους μαθητές του σε μια εποχή που τα ποιήματα του Καβάφη δεν κυκλοφορούσαν στην Αθήνα, ούτε περιέχονταν στα διδακτικά βιβλία. Ακόμα και στη γενέτειρά του, την Αλεξάνδρεια, δεν διδασκόταν συστηματικά στα σχολεία της ομογένειας.



-Ο δεύτερος Κυθήριος (εκ μητρός) που αλληλογράφησε με τον Καβάφη (περίπου 60 επιστολές) ήταν ο Μάριος Βαγιάνος, γιος της Λεμονιάς Πρινέα από τα Λογοθετιάνικα, λογοτέχνης, κριτικός ερευνητής, δημοσιογράφος. Ο Βαγιάνος γεννημένος στην Αίγυπτο, βρέθηκε στην Αθήνα το 1922 και από το 1923 μέχρι το 1931 ασχολήθηκε συστηματικά με την προβολή του Καβαφικού έργου και αναδείχθηκε σε έναν από τους καλύτερους Καβαφιστές. Ο ίδιος ο Καβάφης έγραψε για το Βαγιάνο «Ο φίλος μου ο κύριος Βαγιάνος, πόσο καλός μου φάνηκε τα χρόνια αυτά υποστηρίζοντας την ποίησή μου! Πόσο τον είμαι υποχρεωμένος και πόσα τον χρωστώ για τη μεγάλη του αυτή εύνοια!»

ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΜΠΑΝΑΣ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙΟΥ



Το Αργοστόλι όταν καθιερώθηκε από την Ενετική της Κεφαλονιάς Διοίκηση στα 1757 ως πρωτεύουσα του νησιού σε αντικατάσταση της έως τότε πρωτεύουσας του, του Κάστρου Αγίου Γεωργίου, ήταν ένας μικρός οικισμός ο οποίος έπειτα από τους σεισμούς του 1766-1767 και τη μετασεισμική ανοικοδόμηση του με βάση αρχικά ένα υποτυπώδες πολεοδομικό και ρυμοτομικό σχέδιο, πήρε σταδιακά τη μορφή της πόλης.

Κατά την πρώτη αρχική φάση της εφαρμογής αυτού του σχεδίου, κεντρική οδική αρτηρία του χαράχτηκε ο δρόμος που αργότερα ονομάστηκε Λιθόστρωτο και βασικός πυρήνας αυτού του δρόμου της νέας του νησιού πρωτεύουσας έγινε αργότερα η πλατεία, που σήμερα λέγεται «της Καμπάνας». Αυτή κατά τη δυτική της πλευρά καθοριζόταν από την κεντρική οδική αρτηρία - το Λιθόστρωτο-, κατά τη βόρεια πλευρά της από τη σημερινή οδό Δρακόπουλου και από τη νότια από τη σημερινή οδό Π. Βινιεράτου. Η πλατεία όμως αυτή αρχικά εκτεινόταν ευρύτερα κατά την ανατολική της πλευρά και αποτελούσε ενιαία πλατεία με το χώρο που σήμερα καταλαμβάνει το κατάστημα της Εθνικής Τράπεζας. Αργότερα, η ευρύτατη αυτή πλατεία με την ανέγερση επιβλητικού οικοδομήματος προς τα ανατολικά της και προς το κέντρο της διαχωρίστηκε σε δυο τμήματα: στο μπροστινό από το οικοδόμημα, τη σημερινή δηλαδή πλατεία Καμπάνας, και στο πίσω από το οικοδόμημα σχηματίζοντας έτσι μια δεύτερη, μικρή πλατεία τη «Σπιανάδα» ή «Σπιαναδούλα».

Έτσι, στην εξελικτικά πολεοδομική και ρυμοτομική διαμόρφωση του Αργοστολίου, δημιουργήθηκαν οι εξής πλατείες:

1. Η σημερινή πλατεία, η λεγόμενη του Ωρολογίου ή της Καμπάνας, αυτή που ήταν για πολλά χρόνια κεντρική της πόλης πλατεία.

2. Η μικρή πλατεία, Σπιανάδα ή Σπιαναδούλα που διαχωρίστηκε από την ευρύχωρη-άλλοτε- πλατεία Καμπάνας μετά την ανέγερση του επιβλητικού οικοδομήματος που άλλοτε χρησίμευε ως Δικαστήρια και προσεισμικά ως «Το Τουριστικόν» ξενοδοχείο Χοϊδά. Αυτή ήταν περίκλειστη από μαγαζιά, όπως το επιπλοποιείο Χρ. Μωραϊτη, με το υφασματεμπορικό Γαρμπή, στο οποίο, κατά τη νότια πλευρά του, τελείωνε η προσεισμική οδός Σιτεμπόρων.

3. Μια μικρή πλατεία στο τέρμα της μετασεισμικής οδού Σιτεμπόρων, η οποία κατά τις δυο πλευρές της και από δυσμάς προς ανατολάς, περικλειόταν από δυο παράλληλους δρόμους -τους σημερινούς Σωτήρος και Ανδρ. Χοϊδά- που ξεκινούσαν από το Λιθόστρωτο και κατέληγαν στον παραλιακό δρόμο. Η πλατεία αυτή περικλειόταν ανατολικά από άλλο επιβλητικό οικοδόμήμα του οποίου η πρόσοψη-είσοδος ήταν προς την πλευρά της πλατείας και κατά τον παραλιακό δρόμο βρισκόταν απέναντι στην προσεισμική ιχθυαγορά-μπισκαρία- όπου περίπου ο προηγούμενος χώρος των ΚΤΕΛ. Στη δυτική πλευρά η πλατεία είχε συνεργεία αυτοκινήτων.

4. Η πλατεία Δικαστηρίων, στην οποία για πολλά χρόνια βρισκόταν και λειτουργούσε το κτίριο των Δικαστηρίων και η οποία μετά την κατεδάφιση τους, στις αρχές του αιώνα μας, κατέστη η σημερινή κεντρική πλατεία της πόλης μας.

5. Η μεγάλη πλατεία στο βόρεια άκρο της πόλης, η πλατεία του Μέιτλαντ ή Μετελα, όπου σήμερα η Ναυτική Ακαδημία.

6. Μια μικρή πλατεία σε επαφή με την οδό Σιτεμπόρων που διατηρείται και σήμερα και όπου ανεγέρθη το κατάστημα της Αγροτικής Τράπεζας. Η πλατεία αυτή χρησίμευε για οικονομικές συναλλαγές.

Η για πολλές δεκαετίες κεντρική πλατεία της πόλης, λεγομένου του Ωρολογίου ή της Καμπάνας, κατέστη μετά την κατάλυση της Ενετικής κυριαρχίας στο νησί, στα 1797, ο βασικός χώρος πολιτικο-κοινωνικών εκδηλώσεων, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις της προσέδιδαν σαφέστατα τον χαρακτήρα σημαντικής διαχρονικής εθνικοαντιστασιακής εστίας στην πόλη και στο νησί, τεκμηριωμένης από τα αντίστοιχα εθνικοαντιστασιακά γεγονότα τα οποία διαχρονικά συντελέστηκαν σε αυτή.

Πρώτο εθνικοαντιστασιακού τύπου γεγονός που πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Καμπάνας καταγράφεται κατά την περίοδο της κυριαρχίας στο νησί όπως και στα άλλα Επτάνησα, των Δημοκρατικών Γάλλων, 1797-1799. Τότε η πλατεία αυτή συναπαρτιζόταν με την αργότερα χωρισμένη από αυτή Σπιανάδα ή Σπιαναδούλα σε ενιαία πλατεία. Σε αυτήν την αργότερα Σπιανάδα ή Σπιαναδούλα - που κατά πάσα πιθανότητα ήταν η πλατεία Αγίου Μάρκου επί Ενετών- τον Ιούλιο του 1797 εμφυτεύθηκε το δέντρο της ελευθερίας, στο σημείο όπου στον αιώνα μας φυτεύθηκε μια λεύκα η οποία προσεισμικά είχε αναπτυχθεί σε ογκώδες και επιβλητικό δέντρο το οποίο κατάπεσε με τους σεισμούς. Το δέντρο αυτό τη Ελευθερίας στη Σπιανάδα - σύμβολο της κατάλυσης της Βενετσιάνικης κυριαρχίας και της ανακήρυξης της Δημοκρατίας, κατά την εμφύτευση του ευλογήθηκε από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Κεφαλονιάς και Ζακύνθου Ιωαννίνιο Άννινο. Τα πλήθη χόρευαν, ζητωκραύγαζαν και τραγουδούσαν τη Μασσαλιώτιδα και έκαιγαν τη λεγόμενη «Χρυσή Βίβλο». Ανάρτησαν γύρω από το δέντρο επιγραφές στις οποίες τονιζόταν ότι, η αγάπη προς την πατρίδα και το μίσος στα προνόμια είναι οι βάσεις της Δημοκρατίας και, η Ενότητα και Αδελφοσύνη όλων των πολιτών είναι η δύναμη της Δημοκρατίας.

Στην πλατεία τη λεγόμενη της Καμπάνας, σημαντική εθνικοαντιστασιακή εκδήλωση σημειώθηκε και κατά την έναρξη του αγώνα της Ελληνικής Ανεξαρτησίας στα 1821, όταν το νησί μας, όπως και τα άλλα Επτάνησα, τελούσαν κάτω από τη λεγόμενη «Προστασία» των Άγγλων. Τότε, κάτοικοι του Αργοστολίου και των πλησίον περιοχών, μάλιστα της Λειβαθούς, συγκεντρώθηκαν στην πλατεία, κατευθύνθηκαν στο Αγγλικό τοποτηρητήριο, και με παραπλάνηση του Άγγλου τοποτηρητή πέτυχαν να πάρουν άδεια να καταδιώξουν δήθεν πειρατικά πλοία που έφτασαν στο νησί. Μπήκαν σε πλοιάρια και τράβηξαν προς την επαναστατημένη βορειοδυτική Πελοπόννησο, οργανωμένοι σε σώματα, παρά τα μέτρα βίας και τρόμου του ανθέλληνα Αρμοστή Μέιτλαντ, και σε συνέχεια πήραν δραστήριο μέρος στις κρίσιμες μάχες του αγώνα σε όλη τη διάρκεια του.

Πολυσήμαντο εθνικοαντιστασιακό γεγονός του λαού του Αργοστολίου με κέντρο την πλατεία της Καμπάνας πραγματοποιήθηκε επίσης στα χρόνια του Αγγλικού Προτεκτοράτου των Έπτανήσων στα 1833. Τότε και με στόχο την ματαίωση των καθοδηγούμενων από τις αγγλοϊόνιες αρχές του νησιού εκλογών για το Δ' Ιόνιο. Κοινοβούλιο, και με δεδομένη τη σκόπιμη παραποίηση των εκλογικών καταλόγων με αποκλεισμό των δημοκρατικών του νησιού παραγόντων, δημιουργήθηκαν έντονες εθνικοαντιστασιακές κινητοποιήσεις με πρωτοπόρο τη νεολαία της πόλης και ηγέτες τους μετέπειτα εξέχοντες Ριζοσπάστες Γεράσιμο Λειβαδά, Κοσμά Βαλσαμάκη και τον δεκαεφταχρόνο Ιωσήφ Μομφεράτο. Αποτέλεσμα υπήρξε η ματαίωση των εκλογών τόσο στις 2/14 και 3/16 1833, όσο και κατά τη νέα ημερομηνία τους, στις 10/22/ και 11/23 Φλεβάρη 1833. Τότε τα πλήθη, με πρωτοπόρους τους νεολαίους, εφόρμησαν στο Αγγλοϊόνιο μέγαρο των Δικαστηρίων - το οποίο τότε ήταν σε επαφή με το Λιθόστρωτο στη γωνία με τη σημερινή οδό Π. Βινιεράτου-, όπου θα διεξάγονταν οι εκλογές. Εξουδετέρωσαν την αστυνομική δύναμη, συνέτριψαν με βαρεία τη φάλαγγα, το κούτσουρο δηλαδή που δένονταν οι μαστιγούμενοι ανυπότακτοι αντιστασιακοί πατριώτες, μπήκαν στην αίθουσα των εκλογών κατέστρεψαν πόρτες, παράθυρα, κιγκλιδώματα, ποδοπάτησαν βιβλία, έγγραφα, χειρόγραφα, με τελικό αποτέλεσμα την οριστική ματαίωση των εκλογών και τον διορισμό των εκπροσώπων του νησιού από τη Γερουσία στο Δ' Κοινοβούλιο. Λόγω δε των μαστιγώσεων που γίνονταν εκεί, η πλατεία έφερε την ονομασία: πλατεία των μαστιγώσεων.

Επί του προκειμένου πρέπει ιδιαίτερα να τονισθεί ότι στα χρόνια της Αγγλοϊόνιας εξουσίας στο νησί η πλατεία της Καμπάνας ήταν ο τόπος των βασανιστηρίων και μαρτυρίων των αντιστασιακών της πόλης και του νησιού οι οποίοι υπέφεραν δεινότατα μαστιγούμενοι. Εξ άλλου, στα υπόγεια του κτιρίου των Δικαστηρίων, παραπλεύρως της πλατείας και σε συνέχεια με τον προσεισμικό ναό του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου αρχιτεκτονικής μπαρόκ, φυλακίζονταν και βασανίζονταν μέχρι θανάτου πατριώτες, των οποίων σωροί σκελετών βρέθηκαν εκεί μετά την κατάρρευση του κτιρίου από τους σεισμούς. Γι' αυτό είναι ολότελα λανθασμένος και ελέγχεται ως ατεκμηρίωτος και ανιστόρητος ο ισχυρισμός ότι το Δημοτικόν Κατάστημα των Ριζοσπαστών και ίσως και το Αναγνωστήριον «Η Ισότης» του Μαρίνου Αντύπα, βρισκόταν στην πλατεία Καμπάνας, στο χώρο των δικαστικών και διωκτικών αρχών του Αγγλικού Προτεκτοράτου και της υψηλής Αστυνομίας, στη «Φωλιά του λύκου» δηλαδή. Αυτό το Ριζοσπαστικό Δημοτικό Κατάστημα στεγαζόταν σε επιβλητικό μέγαρο απέναντι, κατά τον παραλιακό δρόμο, από την προσεισμική αγορά και με είσοδο από τη μικρή, τότε πλατεία που την καθορίζουν από δυτικά στα ανατολικά οι δρόμοι σήμερα Σωτήρος και Ανδρ. Χοϊδά. Από αυτό το μέγαρο που προσεισμικά στεγαζόταν το προπολεμικό ξενοδοχείο «Λυκούδη», ξεκινούσε ο λαός με επικεφαλής τον Έλληνα πρόξενο και τους Ριζοσπάστες στον τότε Μητροπολιτικό ναό του Σωτήρα για τη δοξολογία στις 25 του Μάρτη. Και από το ίδιο μέγαρο ξεκίνησε η πένθιμη πομπή που, δια μέσω του παραλιακού δρόμου, έφτασε στο ναό της Σισσιώτισσας για το μνημόσυνο του δολοφονημένου Μαρ. Αντύπα.

Αλλά και στα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης 1941-1944, η πλατεία της Καμπάνας κατέστη κέντρο εθνικοαντιστασιακών δραστηριοτήτων από τις οποίες σημαντικές ήταν:

1. Το γερμανικό μπλόκο - αποκλεισμός της πλατείας από ισχυρότατες γερμανικές δυνάμεις στις 24 Γενάρη του 1944, όταν με αφορμή τραυματισμό ιταλού πατριώτη σε γερμανική υπηρεσία κηρύχθηκε ο στρατιωτικός νόμος. Τότε την πλατεία και την ευρύτατη περιοχή της διέτρεχαν πυκνές γερμανικές περίπολοι. Κυκλώθηκε η πλατεία, πιάστηκαν, φυλακίστηκαν και καταδιώχτηκαν 63 πατριώτες.

2. Το δεύτερο γερμανικό μπλόκο -αποκλεισμός που γίνηκε πάλι με κέντρο την πλατεία της Καμπάνας στις 14 Ιουνίου 1944 με αποτέλεσμα τη σύλληψη 20 αντιστασιακών πατριωτών. Εν συνεχεία φυλακίστηκαν και μεταφέρθηκαν ως όμηροι στο στρατόπεδο Μύνστερ της Γερμανίας όπου και ένας από αυτούς ο Γιάννης Θεοτοκάτος, πέθανε από τις κακουχίες.

Επιλογικά: Η ονοματοθεσία οδών, πλατειών και άλλων κοινόχρηστων χώρων σε μια πόλη, απέβλεπε πάντοτε στους λαούς και στον αδούλωτο λαό του νησιού μας και αποβλέπει στην άσβυστη διδακτική διατήρηση της ιστορικής μνήμης τους σε γεγονότά' καθοριστικά της πολιτικοκοινωνικής ζωής και δράσης τους με ακλόνητα τα ερείσματα στις πανανθρώπινες αξίες της εθνικής ανεξαρτησίας και ελευθερίας, της Δημοκρατίας με λαϊκή κυριαρχία, με κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη.

Με βάση αυτή τη διαχρονικά ισχύουσα διαπίστωση και ακόμη με τα στοιχεία που εδώ έχουν καταγραφεί και τα οποία συνθέτουν την ιδιαίτερη ιστορία της πλατείας, της λεγόμενης της Καμπάνας, από το τέλος του 18ου αιώνα και έως σήμερα ως βασικής εστίας στο Αργοστόλι και ποικίλων πολιτικοκοινωνικών εκδηλώσεων αλλά και, προ πάντων, της ελευθερίας του λαού, θεωρούμε και προβάλλουμε ως ιστορική αναγκαιότητα στη Δημοτική αρχή της πόλης και στο λαό της να καθιερωθεί "εσαεί" η ονοματοθεσία της πλατείας, της λεγομένης της Καμπάνας, σε πλατεία Εθνικής Αντίστασης στις διαχρονικές διαστάσεις της.

Βιβλιογραφία:

Απομνημονεύματα, 1870, Βερύκιος Γεώργιος

Η επί της Αγγλικής προστασίας Επτάνησος πολιτεία, Ηλίας Ζερβός 1969

Σκηναί και επεισόδια από την κατοχή της Κερκύρας υπό των Δημοκρατικών Γάλλων, 1962, Ζορμπάς Διονύσιος

Gazette delle stati uniti onie, Νο 186, 190, 198, 218, 219, 221, 222

Ιστορία του Αγροτικού κινήματος στην Ελλάδα, Γιάννης Κοδράτος, 1973

Ιστορία της νήσου Κεφαλληνίας, δοκίμιον εξελληνισθέν υπό Παύλου Γρατσιάτου, 1888, Λοβέρδος Κωστής 

Ιστορία της νήσου Κεφαλληνίας, 1916, 1998 Λιβιεράτος Ευστάθιος

Απομνημονεύματα α', φυλ. Β-Ε, 1871-1875 Λομβαρδός Κων. 

Επτανησιακά σώματα και η δρασις των κατά τον αγώνα της Ελληνικής Ανεξαρτησίας, στο περ. Μνημοσύνη/ 4/1973, Λουκάτος Σπύρος

Εκθέσεις Ελλήνων Προξένων στα αγγλοκρατούμενα Επτάνησα 1848-1849- Κεφαλληνιακά Χρονικά, 3ος σελ. 70-137, Λουκάτος Σπύρος

Μαρίνος Σπύρου Αντύπας, η ζωή, η εποχή, η ιδεολογία, η δράση και η δολοφονία του, 1980, Σπύρος Λουκάτος 

Ρόκκος Χοϊδάς, ο κήρυκας του Ελληνικού σοσιαλισμού, 1984, Σπύρος Λουκάτος

Λαϊκό Αναγνωστήριο «Ή Ισότης» του Μαρίνου Αντύπα, 1904-1907, Σπύρος Λουκάτος 1984

Τα χρονικά της Ιταλικής και Γερμανικής Κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης στην Κεφαλονιά και την Ιθάκη, τόμ. 3ος Η ναζιστική γερμανική κατοχή, οι εθνικοαπαλευθερωτικές οργανώσεις και τα αντιστασιακά επιτεύγματα στην Κεφαλονιά και Ιθάκη, Σπύρος Λουκάτος 1991

Storia delle isole lonie sotto il reggimento dei republicani Frencesi, Lunzi Ermano, 1895

Απομνημονεύματα Μαλακής Σπύρος, 1895 

Ιστορία των Ιονίων νήσων 1ος Μαυρογιάννης Γερ. 1889 

Βιογραφία Ιωσήφ Μομφερράτου, Πάνας Παναγ. 1888 

Οι λαϊκές ταραχές του 1833 στο Αργοστόλι, Πέτρος Πετράτος 1999

Bonaparte et les Isles Loniennes, Rodocanachi Ε. 1899 και σε ελληνική μετάφραση υπό Νοεμή Α. Ζωηρού Πασσά, 1937 

Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως εκδ. 3η, 2ος, Τρικούπης Σπ.1888

Έρευνα: Σπύρος Λουκάτος Δρ Ιστορικός

ΠΗΓΗ:δυστυχώς είχα κρατήσει την εργασία αυτή στο ηλεκτρονικό αρχείο μου,χωρίς να έχω σημειώσει από ποιό ιστολόγιο την είχα πάρει.Συγνώμη!
Σήμερα είναι επίκαιρη λόγω της διαφαινόμενης αδιαφορίας για διατήρηση του καφενείου.

Τετάρτη 5 Ιουνίου 2013

ΤΑ ΤΡΙΑ ΝΕΡΑΤΖΙΑ ΑΝΤΙΚΛΗΡΙΚΗ ΣΑΤΥΡΑ του Νικολάου Κουτούζη 1787


Ένα σατυρικό ποίημα γεμάτο βωμολοχίες που όμως είναι πέρα για πέρα αληθινό καυτηριάζοντας τσι δεισιδαιμονίες στην Ζάκυνθο, που δυστυχώς υπάρχουν μέχρι σήμερα

αυτοπροσωπογραφία Ν.Κουτούζη

Στο χωρίο Γαιτάνι
εβουλήθηκε να κάνη
ο παπά- Γκλαβά Ματθαίος
ωσάν άνθρωπος σπουδαίος
ένα πράμα ο στολισμένος
ως εστάθη ορμηνεμένος
από κάποιες τεχνεμένες
γυναικούλες διαβασμένες
στες διάφορες γιατρείες
και εις τες μαντολογίες
λέγοντάς του : «Του Φωτώνε,τη γιορτή των Χριστιανώνε
δέσποτα, λάβ’ ένα κόπο,
μα πνευματικώ τω τρόπω,
ήγουν όταν θα βαπτίσης
τον Σταυρόν, να μας βουτήσης
παρευθύς νεράντζια τρία
να έχωμέ τα για γιατρεία
εις σε θέρμες κι αρρωστίες
και εις σε κεφαλαλγίες.
Κι όσοι λάχουν μαγεμένοι
κι απ’ αγάπη σκοτισμένοι
και τες νύχτες παρατρέχουν
και ανάπαυσιν δεν έχουν
απ’ αυτά αν ποτισθώσι
έχουν να ωφεληθώσι.
Κι όσους άνδρας αποδέσουν
ή και να τους γοητεύσουν
εις τα σκέλη αν αχνιστούνε
απ’ αυτά θε να λυθούνε.
Κι όσοι είναι λοχεμένοι
κι από ξωτικά βλαμμένοι
κι απ’ αβάσκαμα και μάτι
παραδέρνουν στο κρεββάτι
ενεργούν αυτά και κάνουν
όλα τα κακά να γιάνουν.
Κι όσοι νέοι αχαμνίσουν
με το να παραπηδήσουν
ή πονέσουν τα νεφρά τους
ή πριστούνε τα λιμπά τους
έτσι πιουν απ’ το ζουμί τους
ευθύς σγίγγει το κορμί τους.
Κι ακόμη όσοι άλλοι
έχουσι λύσσα μεγάλη
τον κλανιά τους για να στένουν
πούτσα μέσα να λαβαίνουν
απ’ αυτά ζωμόν να βγάνουν
αγκληστήρι να τους κάνουν
σβένεται η πεθυμία
και του κώλου η βουρλισία...

[Από το βιβλίο: ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΟΥΤΟΥΖΗ, "Βωμολοχικές σάτιρες ιερέων" ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ ]
Γαητάνι= χωριό της Ζακύνθου 
αποδένω= κάνω με μάγια κάποιον ανίκανο για συνουσία αχνίζω=εκθέτω στους ατμούς κάτι που βράζει
λύνομαι= διώχνω τα μάγια 
λοχεμένος=επηρρεασμένος από μάγια 
αχαμνίζω=χάνω τις δυνάμεις μου
λιμπά=όρχεις
κλανιάς=πρωκτός
αγκληστήρι=κλίσμα